Το διαβάσαμε στο Αθηνολόγιο νωρίς το απόγευμα: “Τι όμορφα! Άδειασαν οι παραλίες και τα εκατοντάδες στρέμματα των αθηναϊκών λόφων και γέμισαν οι μίζερες πλατείες των πυκνοκατοικημένων γειτονιών της Αθήνας λόγω του φόβου της απόστασης. Πανέξυπνα μέτρα! Να τα χαίρεστε! Να τα δείτε όπως ποθείτε και να κάνετε αλλά δύο να μην αισθάνονται μόνα τους!”

Λίγο αργότερα περάσαμε από την Πλατεία Λαού και είδαμε αυτό που βλέπετε κι εσείς στις φωτογραφίες. Ήταν γύρω στις 6.30 μμ και κάποιοι που μας είδαν να φωτογραφίζουμε μας είπαν ότι ήταν ακόμη περισσότερος κόσμος πριν από λίγο. Το εύκολο είναι να αρχίσουμε να “λιθοβολούμε” τους ανθρώπους που βγήκαν βόλτα, οικογενειάρχες οι περισσότεροι.

Ή να το δούμε “από την ανάποδη”: Πέτυχε το μέτρο του περιορισμού του κωδικού 6, έμειναν όλοι στη γειτονιά τους.

Μήπως απλά πρέπει να θεωρηθεί ότι οι αρμόδιοι έκαναν το ακριβώς αντίθετο από αυτό που έπρεπε να κάνουν; Το λογικό θα ήταν να αναζητήσουν τρόπους ώστε να είναι διαθέσιμες περισσότερες διέξοδοι για τον κόσμο. Να ανοίξουν πάρκα, γήπεδα και κήποι, να αναλάβουν οι Δήμοι να κατευθύνουν τους εξοδούχους έτσι ώστε να μην δημιουργείται συνωστισμός. Ο διαθέσιμος χώρος για καθαρό αέρα, παιχνίδι, βόλτα και άσκηση πρέπει να αυξάνεται σε περιόδους πανδημίας, ώρες ανεμελιάς έχουν ανάγκη οι πάντες.

Εδώ απόσπασμα από άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα μας κατά το πρώτο λοκντάουν (Δημόσιος χώρος και φυσική απομάκρυνση στην COVID-19 εποχή): “Θα μπορούσαμε, για παράδειγμα, να θέσουμε κανόνες για ελεγχόμενη πρόσβαση στα πάρκα και στα μονοπάτια με βάση ένα ανώτατο όριο στον αριθμό των επισκεπτών ανάλογα με την έκτασή τους. Ο έλεγχος του αριθμού των ανθρώπων που εισέρχονται δύναται να γίνει είτε με δημοτικούς υπαλλήλους στο χώρο εισόδου, είτε αξιοποιώντας τεχνολογίες παρόμοιες με αυτές που σήμερα χρησιμοποιούμε στους χώρους στάθμευσης ή σε ορισμένα μουσεία για να αποφεύγεται ο συνωστισμός επισκεπτών. Με τον τρόπο αυτό θα αποφεύγαμε πραγματικά το συνωστισμό πολιτών εντός του πάρκου, επιτρέποντας ωστόσο την απόλαυση ποιοτικού χρόνου και την αναψυχή σε αυτά. Επίσης, με κατάλληλη σήμανση των μονοπατιών πεζοπορίας και τρεξίματος ώστε να επιτρέπεται η κίνηση προς μία κατεύθυνση, είναι εφικτό να αποφευχθεί πιθανή σωματική επαφή.”