Νίκος Σακούτης 

Το τελευταίο δίμηνο βιώνουμε έντονα -πέρα των υγειονομικών- τις οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες της πανδημίας του κορονοϊού. Ο αναγκαίος περιορισμός των μετακινήσεων και ο εγκλεισμός στο σπίτι, δημιούργησαν την ανάγκη σε όλους μας να έχουμε “ανάσες ελευθερίας” συνοδευόμενες με μικρές εξόδους.

Η περιοχή μας μας είχε το πλεονέκτημα στην παρούσα συγκυρία να περιβάλλεται από το Ποικίλο Όρος που μας έδωσε την ευκαιρία να έχουμε την απαραίτητη αναψυχή και άθληση.
Εκατοντάδες συμπολίτες/ισσες δρομείς, πεζοπόροι, ποδηλάτες καθημερινά επισκέπτονται το βουνό μας και απολαμβάνουν τα οφέλη του.

Αρκετοί/ές συμπολίτες/ισσες επισκέφτηκαν και γνώρισαν τις ομορφιές του βουνού μας (πλούσια πανίδα και χλωρίδα) για πρώτη φορά. Χρέος μας είναι να φροντίσουμε ώστε αυτή η επαφή που δημιουργήθηκε σε αυτές τις πρωτόγνωρες συνθήκες να διατηρηθεί και στο μέλλον, γιατί η καθημερινή παρουσία των πολιτών είναι βασική προϋπόθεση για την προστασία του βουνού.

Βέβαια η μαζική μας παρουσία, μας θύμισε τα χρόνια προβλήματα που αντιμετωπίζει το βουνό, τις διαχρονικές ευθύνες των αρχών (κυβέρνησης, περιφέρειας, δήμων) αλλά και τις δικές μας ως πολίτες.
Η συνεχιζόμενη απόρριψη μπαζών, ογκωδών αντικειμένων, αλλά ακόμα και επικίνδυνων υλικών, η παράνομη υλοτομία, το εγκληματικά παράνομο κυνήγι, η εξόντωση άγριων ζώων (φόλες σε αλεπούδες πριν δύο χρόνια),η διαχρονική καταπόνηση των πεύκων από τις κάμπιες (το δασαρχείο αδυνατεί να παρέμβει λόγω έλλειψης χρημάτων και προσωπικού) που μπορεί να προκαλέσει ακόμα και την ξήρανσή τους, η ανάγκη νέων δεντροφυτεύσεων ,η άσκοπη μετακίνηση με οχήματα και κυρίως ο κίνδυνος ξεσπάσματος πυρκαγιών(όπως πέρυσι) είναι μερικά από τα βασικά προβλήματα.
Αν σε αυτά προσθέσουμε τις διαχρονικές διεκδικήσεις και καταπατήσεις από διάφορους ιδιώτες και τη μονή Λαμίας και την προκλητική απουσία του κράτους τότε διαπιστώνουμε το ζοφερό μέλλον του βουνού.
Η εμπλοκή στη διαχείριση του βουνού από δύο δασαρχεία (Αιγάλεω, Πάρνηθας),την Περιφέρεια, τον Αναπτυξιακό Σύνδεσμο Δυτικής Αθήνας (ΑΣΔΑ),τους επτά δήμους που περιβάλλουν το Ποικίλο-μεταξύ των οποίων και ο δικός μας- και με ανυπαρξία κρατικής επιχορήγησης, δημιουργούν ένα δύσκολο περιβάλλον για την ουσιαστική προστασία του Ποικίλου Όρους.
Επιπρόσθετα πρέπει να σημειώσουμε την καθυστέρηση της εκπόνησης των αντιπλημμυρικών μελετών από τα αρμόδια υπουργεία και την Περιφέρεια, που θα προωθούσαν παρεμβάσεις συγκράτησης των νερών της βροχής στο βουνό ώστε να αποφεύγονται τα πλημμυρικά φαινόμενα τη χειμερινή περίοδο και χρήση τους στη θερινή περίοδο για κατάσβεση πυρκαγιάς και ανάπτυξη της χλωρίδας.
Είναι ανάγκη λοιπόν: :
• Να υπάρξει νέο θεσμικό πλαίσιο προστασίας του βουνού.
• Δημιουργία ενιαίου φορέα διαχείρισης του Ποικίλου Όρους, με συμμετοχή όλων των φορέων που σήμερα παρεμβαίνουν.
• Σταθερή κρατική χρηματοδότηση (Πράσινο Ταμείο).
• Ολοκλήρωση χωρίς άλλη χρονοτριβή των αντιπλημμυρικών μελετών που αφορούν το Ποικίλο Όρος και υλοποίηση των απαραίτητων παρεμβάσεων.
• Κατοχύρωση του δημόσιου και δασικού χαρακτήρα της συνολικής έκτασης του Ποικίλου (να χαρακτηριστούν οι αδόμητες εκτάσεις δασικές) με νομοθετική ρύθμιση σύμφωνα με τις διαχρονικές προτάσεις των δήμων και φορέων.

Η Προστασία του Ποικίλου Όρους και η κατοχύρωση του δημόσιου – δασικού χαρακτήρα του, αποτελεί προϋπόθεση για την ίδια μας τη ζωή.