Ο πραγματικός δωρητής του Χριστοδούλειου Ορφανοτροφείου… και ένα δραματικό περιστατικό της Κατοχής

Ο κήπος του Χριστοδούλειου. Το οικόπεδο αποτελεί δωρεά
του λυκειάρχη Ιωάννη Κατρανίδη.
«Ο παππούς μου δώρησε το οικόπεδο του Χριστοδούλειου Ορφανοτροφείου και… δεν ήταν βοσκός!». Στην άλλη άκρη του τηλεφώνου βρισκόταν ο κ. Νικόλαος Λαγογιάννης, ο οποίος,

διαβάζοντας στην εφημερίδα μας την ιστορία του Ιδρύματος, είδε ότι ο δωρητής του οικοπέδου αναφερόταν σαν βοσκός, ενώ ήταν λυκειάρχης στον Πειραιά. Μάς έδωσε, λοιπόν, τις σωστές πληροφορίες.

Στο δημοσίευμά μας  «Μια φωλιά αγάπης για παιδιά, δίπλα μας. Το Χριστοδούλειο Ορφανοτροφείο προσφέρει αθόρυβα ανεκτίμητο κοινωνικό έργο» είχαμε γράψει ότι το Ίδρυμα έκανε τα πρώτα του βήματα στο Αιγάλεω, όταν στα χρόνια της Κατοχής ο φωτισμένος ιερέας Απόστολος Χριστοδούλου, με τη βοήθεια ενοριτισσών του, θέλησε να περιθάλψει στο σπίτι του κορίτσια που βασανίζονταν από την ορφάνια και την πείνα. Επειδή πολύ γρήγορα αυξήθηκε ο αριθμός των παιδιών, ο π. Απόστολος αναζήτησε νέα στέγη, την οποία βρήκε στο Χαϊδάρι, όπου κάποιος βοσκός με το όνομα Κατρανίδης, του δώρησε 2,5 στρέμματα για να χτίσει νέους ξενώνες για τα παιδιά.
Ο κ. Λαγογιάννης, λοιπόν, πρώην διευθυντής του 7ου Δημοτικού Σχολείου Χαϊδαρίου και διεθνής διαιτητής ΦΙΦΑ, μάς πληροφόρησε ότι ο δωρητής ονομαζόταν Ιωάννης Κατρανίδης. Ήρθε στην Ελλάδα από τη Σινώπη του Πόντου το 1890, μέσω Οδησσού, μαζί με τη σύζυγό του Ευθαλία. Ίδρυσε το πρώτο ιδιωτικό σχολείο στα Καμίνια του Πειραιά, όπου και κατοικούσε. Σταδιακά ίδρυσε ακόμη τέσσερα σχολεία.  
Γνώριζε τον π. Απόστολο Χριστοδούλου και εκτίμησε πολύ την προσπάθειά του να βοηθήσει τα παιδιά τού πολέμου. Έτσι, ο παππούς πια Ι. Κατρανίδης και η σύζυγός του αποφάσισαν να δωρήσουν στον ιερέα ένα μεγάλο οικόπεδο, που είχαν αγοράσει παλιότερα στο Χαϊδάρι, ώστε να στεγάσει το Ίδρυμα. Την ημέρα των υπογραφών τής δωρεάς, κάλεσαν όλα τα παιδιά τους, σύνολο 8, στο συμβολαιογραφείο Κουρκουλάκου, στον Πειραιά, για να υπογράψουν και αυτά.   
Εικόνες πλήρους καταστροφής από τον βομβαρδισμό
του Πειραιά, στις 11 Ιανουαρίου 1944.
Παππούδες, παιδιά και εγγόνια ήταν 15 άτομα. Έτυχαν ακριβώς την ημέρα του μεγάλου βομβαρδισμού του Πειραιά από τους Άγγλους, 11 Ιανουαρίου 1944 (ακριβώς σαν σήμερα που γράφεται το κείμενο αυτό). Η πόλη έγινε στάχτη και σκοτώθηκαν 5.500 Πειραιώτες (μόνο 8 Γερμανοί) από τον αδικαιολότητο σαρωτικό συμμαχικό βομβαρδισμό. Ο Πειραιάς σαρώθηκε από τρία διαδοχικά κύματα βομβαρδιστικών και έκανε πολλά χρόνια να ορθοποδήσει. «Παρόλο που οι βόμβες έσκαγαν γύρω μας, κανένας από την οικογένεια δεν έπαθε τίποτα. Σαν πιστοί χριστιανοί, οι γονείς μας το θεώρησαν θαύμα της Παναγίας, στην οποία οι παππούδες είχαν χαρίσει το κτήμα στο Χαϊδάρι», θυμάται ο κ. Λαγογιάννης που, μικρό παιδάκι τότε, είχε βρεθεί με τους γονείς του στον Πειραιά εκείνη την ημέρα.  
Ο Ναός του Παναγίας Γρηγορούσας στον περίβολο
του Χριστοδούλειου.
Ο κ. Λαγογιάννης θυμάται ακόμη ότι ένα μέλος της οικογένειας, ο Δημήτρης Κατρανίδης, αριστερών φρονημάτων, κρύφτηκε ένα ολόκληρο χρόνο στο Χριστοδούλειο Ίδρυμα στο Χαϊδάρι από τον π. Απόστολο, μετά τα Δεκεμβριανά του 1944.