«Καταστράφηκα». Η κραυγή απόγνωσης του ιδιοκτήτη μιας μοναδικής ελληνικής βιομηχανίας, με έδρα τον Σκαραμαγκά

Ανάβει το ένα τσιγάρο μετά το άλλο, κοιτάζοντας έναν ανάκατο όγκο από μηχανήματα και εμπορεύματα. Είναι άρρωστος, αλλά φορώντας χοντρό μπουφάν και γαλότσες τσαλαβουτάει στις  λάσπες, μέσα στο μισοσκόταδο, προσπαθώντας να συμμαζέψει ό,τι μπορεί. Όμως είναι τόσο άθλια η κατάσταση του εργοστασίου, που ο κ. Νίκος Αρώνης αγωνίζεται μάταια. Την ίδια ώρα η σύζυγός του Μαρία τρέχει στον Δήμο και την Πυροσβεστική για να μαζέψει χαρτιά που να πιστοποιούν την καταστροφή. Είναι αδύνατο να πιστέψει κανείς ότι εδώ μέσα λειτουργούσε κάποτε μια βιομηχανία μοναδική στην Ελλάδα, με καλλιτεχνικό προϊόν και με 50 ειδικευμένους εργαζόμενους… Το ηλικιωμένο ζευγάρι αισθάνεται απολύτως μόνο και παρατημένο στον πόνο του, χωρίς βοήθεια από τις δημόσιες υπηρεσίες. 

Ο Νίκος Αρώνης είδε την επιχείρησή του, που εδρεύει στον Σκαραμαγκά, να καταστρέφεται δυο φορές από τον χείμαρρο. Δυστυχώς, οριστικά  πια…

Το διπλό χτύπημα του χείμαρρου

Το Studio Aronis, βιομηχανία κατασκευής γυάλινων και κεραμικών διακοσμητικών πλακιδίων, με έδρα τον Σκαραμαγκά, χτυπήθηκε δεύτερη φορά από τον χείμαρρο που κατεβαίνει ορμητικά τη Λεωφόρο Σχιστού και πλημμυρίζει την οδό Κοιμήσεως Θεοτόκου, κάθε φορά που βρέχει δυνατά. «Το νερό έφτασε τα δύο μέτρα ύψος!«, μάς είπε ο κ. Βουλγαράκης, ιδιοκτήτης άλλης βιοτεχνίας στον ίδιο δρόμο. Αυτή τη φορά η επιχείρηση του κ. Αρώνη δέχτηκε τελειωτικό χτύπημα, καθώς το νερό έφτασε στο 1,60 μ. στο ημιυπόγειο που στεγάζει πανάκριβα μηχανήματα.

«Μάς αποτέλειωσε η βροχή», λέει ο κ. Αρώνης. «Είχαμε ξαναπλημμυρίσει το 2004, ξημερώματα 28 Οκτώβρη, αν θυμάμαι σωστά. Πάθαμε ζημιά 100.000 ευρώ, με βεβαίωση από την Εφορία. Ήρθαν τότε ένα σωρό παρατρεχάμενοι από τον Δήμο, αλλά μέριμνα καμιά. Ποτέ δεν έκαναν τίποτε για να μην ξαναπλημμυρίσει η Κοιμήσεως Θοετόκου. Η μεγαλύτερη βλακεία μας ήταν ότι δεν κάναμε αγωγή αποζημίωσηςΗ ζωή μας καταστράφηκε, γιατί ήρθαμε σ’ αυτό το καταραμένο σημείο.»

«Μέχρι εδώ έφτασε το νερό. Σκέπασε τα πάντα»
Ο κ. Αρώνης κατεβαίνει στο ημιυπόγειο, όπου βρίσκεται ο μηχανολογικός εξοπλισμός τού εργοστασίου του. Παντού λάσπη. Μάς δείχνει στους τοίχους τη σκούρα γραμμή που διατρέχει όλο το χώρο σαν αγκάθινο στεφάνι. «Μέχρι εδώ έφτασε το νερό, 1.60 μ. ύψος. Όλα βρέθηκαν από κάτω, τίποτε δε γλίτωσε«.

Υποσταθμός μέσης τάσης: κατεστραμμένος. Σμαλταρία: κατεστραμμένη. Μηχανή παραγωγής ξηρού αέρα: κατεστραμμένη. Ένα τεράστιο κομπρεσέρ: κατεστραμμένο. Διάφορες μικρότερες μηχανές και πρώτες ύλες εδώ κι εκεί, εντελώς άχρηστες πια.

«700 κυβικά νερό τράβηξε η Πυροσβεστική. Επί 8 ώρες αντλούσαν δύο μεγάλα οχήματα. Βγάλαμε τα νερά μια μέρα μετά την πλημμύρα. Μέχρι τότε δεν είχαμε δει ούτε έναν από τον Δήμο ή την Περιφέρεια, να ρωτήσει τι κάνουμε, τι χρειαζόμαστε!» Σκύβει και παραμερίζει ένα κουτί μπογιάς που κυλάει στα πόδια του. «Υπολογίζω ότι αυτή τη φορά η ζημιά είναι πάνω από 200.000 €. Όλα τα μηχανήματα της παραγωγής αχρηστεύθηκαν. Τελειώσαμε. Αυτή τη φορά καταστραφήκαμε οριστικά».

Είναι σκληρό να ακούς αυτή την κουβέντα σε ένα χώρο παραγωγής σχεδόν καλλιτεχνικών, βιομηχανικών προϊόντων. Τα λόγια του ηλικιωμένου ιδιοκτήτη, που βγαίνουν αδύναμα από το στόμα του, κάνουν το εργοστάσιο πιο έρημο και παγωμένο, απ’ όσο ήδη είναι. 

Μια μοναδική «καλλιτεχνική βιομηχανία»


Πίνακας του Μποτιτσέλι, ζωγραφισμένος σε σύνθεση πλακιδίων, με την καλλιτεχνική επιμέλεια του Νίκου Αρώνη.  Τα πλακάκια επισμαλτώνονται σε ειδική μηχανή.  

Η επιχείρηση ήρθε στο Χαϊδάρι το 1981. Ο Νίκος και η Μαρία Αρώνη εγκατέστησαν στον Σκαραμαγκά μια πρότυπη βιομηχανία, μοναδική του είδους στην Ελλάδα, που έφτιαχνε διακοσμητικά πλακάκια. Όλα ζωγραφίζονταν στο χέρι και επισμαλτώνονταν σε ειδικά μηχανήματα, στους 1.020 βαθμούς. Τα σχέδια ήταν ειδικές παραγγελίες ή έργα του κ. Αρώνη. Σταδιακά, μέχρι το 2000, οι εργαζόμενοι έφτασαν τους 50, όλοι με ειδικά προσόντα. Πελάτες τής επιχείρησης ήταν οι μεγάλοι εισαγωγείς πλακιδίων (Κρέστας, Λακιώτης, Ραβένα), που ανέθεταν εδώ τις δύσκολες ειδικές κατασκευές, για να διακοσμήσουν στη συνέχεια ιδιωτικά και δημόσια κτήρια.

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 ήρθαν τα πρώτα προβλήματα, μαζί με τα κοντέινερ από την Κίνα, που έφερναν πολύ φτηνά παρόμοια προϊόντα. Ο Νίκος Αρώνης έκανε τεράστια προσπάθεια να διατηρήσει το πελατολόγιό του. Τότε ήρθε η πρώτη πλημμύρα, που έφερε πίσω την επιχείρηση. Με σκληρή προσπάθεια, χωρίς καμιά κρατική βοήθεια, αλλά μόνο με δάνεια από τις τράπεζες έγινε η προσπάθεια ανασυγκρότησης. Μετά ακολούθησε η κρίση. Το ηλικιωμένο ζεύγος Αρώνη επέμενε να αγωνίζεται. Μα όχι πια… Η καταστροφή τής 22ης Φεβρουαρίου τούς αφαίρεσε κάθε ελπίδα να μείνουν ζωντανοί στην αγορά, αφού τα πολύτιμα μηχανήματά τους αχρηστεύθηκαν εντελώς.

6.000 ευρώ το χρόνο δημοτικά τέλη… για το τίποτα


Μαρία Αρώνη

Πλησιάζοντας μεσημέρι, μπαίνει στο γραφείο εξουθενωμένη η κ. Μαρία Αρώνη. Καθώς τη χαιρετάω βλέπω ότι από κάθε χέρι λείπουν τα περισσότερα δάχτυλα. Το ίδιο και από τον σύζυγό της. «Τα καλά της δουλειάς μας«, μου λέει.

Απογοήτευση και οργή. Αυτή είναι η συναισθηματική της κατάσταση. Δε φτάνει που καταστράφηκε, πρέπει να τρέχει και στις υπηρεσίες για να το βεβαιώσει! Μιλάει γεμάτη ένταση.

«Μας έχουν εντελώς παρατημένους. Μας άφησαν να χαθούμε, ενώ πληρώνουμε 6.000 € το χρόνο δημοτικά τέλη. Δηλαδή, από τότε που ήρθαμε σχεδόν 180.000 €! Και τι πήραμε; Υποδομές μηδέν! Το δρόμο τον καθαρίζουν τρεις φορές το χρόνο: Πάσχα – Δεκαπενταύγουστο – Φώτα, όταν έρχεται ο κόσμος στο Μοναστήρι της Κοιμήσεως. Τα παρατημένα σκουπίδια του παζαριού φράζουν τους αγωγούς, αλλά ποιος νοιάζεται;«. Η κ. Μαρία είναι χειμαρρώδης. Και δεν σταματά εδώ. «Έφτιαξαν ένα δημαρχείο – βιτρίνα, αξίας εκατομμυρίων. Τώρα φτιάχνουν πανάκριβο κήπο απ’ έξω. Και εμείς οι επιχειρήσεις εδώ, πνιγόμαστε σαν τα ποντίκια. Και ξέρετε τι μας είπε ένας μηχανικός του Δήμου που πέρασε, όταν του είπαμε ότι θα τα γράψουμε στην εφημερίδα; Μας είπε ότι διαφήμιση θα τους κάνουμε!. Ντροπή!»

Το όνομα του μηχανικού είναι στη διάθεση της εφημερίδας. Πόσο θράσος μπορεί να έχει κάποιος για να μπορεί να ειρωνεύεται δύο κατεστραμμένους ανθρώπους, μεγαλύτερους στην ηλικία από αυτόν;

«Ακόμα τα φρεάτια είναι ακαθάριστα!»


Οδός Κοιμήσεως Θεοτόκου. Άλυτο πρόβλημα οι πλημμύρες, καταστρέφουν σημαντικές επιχειρήσεις.  Η ψηλή μάντρα του Ναυπηγείου φράζει το δρόμο του νερού προς τη θάλασσα, ενώ το αποχετευτικό είναι ανεπαρκές.

Το βράδυ της 1ης Μαρτίου οι επιχειρηματίες που έχουν τα καταστήματά τους στην οδό Κοιμήσεως Θεοτόκου, στον Σκαραμαγκά, βρίσκονταν επί ποδός. Όχι χωρίς λόγο. Η ΕΜΥ είχε εκδώσει δελτίο καιρού που προέβλεπε ισχυρές βροχοπτώσεις και όλοι ήλθαν για να προστατέψουν την περιουσία τους. Ο κ. Αρώνης μας κάλεσε στο τηλέφωνο: «Ακόμη και τώρα, μια εβδομάδα τη μεγάλη πλημμύρα ο Δήμος δεν έχει έρθει να καθαρίσει τις λάσπες από το δρόμο, ενώ τα φρεάτια είναι ακόμη φραγμένα!. Θα τα καταφέρουμε μόνοι μας;»


Ευτυχώς η ΕΜΥ έπεσε έξω. Μέχρι την επόμενη φορά, που ο ουρανός θα ανοίξει…

Αυτό είναι το «επιχειρηματικό κλίμα» στην Ελλάδα. Αυτή είναι η αντιμετώπιση επιχειρήσεων που πληρώνουν χιλιάδες ευρώ στον Δήμο Χαϊδαρίου. Πέφτει πολύ μακριά ο Σκαραμαγκάς για τον δήμαρχο Δ. Μαραβέλια; Δεν έχει αγωνία να δει με τα ίδια του τα μάτια όσα έχουν πάθει εκεί οι δημότες του; Να δει τι πρέπει να γίνει ώστε να μην ξαναπνιγεί ο κόσμος;