Η 31η Ιουλίου 2026 θα μείνει στη μνήμη μας. Συντελέστηκε αυτό που πάντα φοβόμασταν. Αυτό που δεκάδες φορές γλιτώσαμε από φωτιές που ξέσπασαν στους πρόποδες του Ποικίλου αλλά μέχρι τώρα γλιτώναμε στο “τσακ” και δεν έμπαιναν στα πρώτα πεύκα. Σήμερα όμως όχι. Η φωτιά μπήκε στα πεύκα, στο πιο πυκνό σημείο του στη βόρεια πλευρά του. Οι φλόγες ανέβηκαν μέχρι τα σύρματα των πυλώνων της ΔΕΗ, δεκάδες μέτρα ψηλά. Ο άνεμος τις έσπρωχνε όλο και πιο βαθιά, ο καπνός μαύρισε τον ουρανό.
Τι σύμπτωση… Δύο τρεις ώρες νωρίτερα, μιλώντας με άντρες της Πολιτικής Προστασίας του Δήμου τους έλεγα ότι φέτος, μέχρι στιγμής, είχε πάει καλά η χρονιά, όχι σαν άλλες φορές που είχαμε διαρκώς συναγερμούς στα περιαστικά δάση μας. Όμως φευ, το κακό τρόχιζε τα νύχια του.
Η κινητοποίηση της Πυροσβεστικής ήταν άμεση και ανεπανάληπτη σε όγκο προσωπικού και μέσων. Αλλά και το δάσος είχε καθαριστεί καλά την περασμένη άνοιξη. Ωστόσο η φωτιά ήταν πιο δυνατή. Επέμεινε και έφτασε μέχρι το Άλσος Δαφνίου, όπου ευτυχώς ο αγώνας των Πυροσβεστών και η καλή διάθεση του ανέμου έκριναν την τελική μάχη. Το Δαφνί, το Άλσος και η Κοιλάδα του Δαφνιού σώθηκαν. Όμως το βουνό πληγώθηκε βαριά. Αύριο με το φως της μέρας, αν με το καλό έχει σβήσουν οριστικά οι διάσπαρτες μικροεστίες, θα κάνουμε τον ακριβή απολογισμό της καταστροφής. Πάντως η ζημιά έγινε. Μια υπόσχεση που μπορούμε να δώσουμε στον εαυτό μας: Να αποκαταστήσουμε ό,τι χάθηκε, με όποιο τρόπο χρειαστεί. Είτε με προστασία της φυσικής αναγέννησης είτε με δενδροφύτευση όπου χρειαστεί.
ΥΓ.: “Να γλιτώσουμε το βουνό” ήταν η μόνιμη φράση στα χείλη του Γιώργου Μπρουσκάκη κάθε καλοκαίρι. Ευτυχώς δεν είναι εδώ να δει…
Δείτε το σημερινό οδοιπορικό του εθελοντή Γιώργου Κόκκινου στη φωτιά, και στις δύο πλευρές του βουνού:
