Αντιδράσεις εκδηλώνονται στις σκέψεις για διέλευση χιλιάδων φορτηγών ημερησίως από την Παλαιά Εθνική Αθήνας Θήβας, προκειμένου να ελαφρυνθεί η κίνηση στον Κηφισό.
“Ακατάλληλος δρόμος για τέτοιο κυκλοφοριακό φόρτο”
Ο Αρμόδιος Δρίκος, δήμαρχος Μάνδρας–Ειδυλλίας, έχει εκφράσει την έντονη αντίθεση στην εκτροπή βαρέων οχημάτων και φορτηγών μέσω της Παλαιάς Εθνικής Οδού Αθήνας–Θήβας (ΠΕΟ). Το ξεκάθαρο “όχι” του κ. Δρίκου στην προτεινόμενη εκτροπή 5.000 φορτηγών στην ΠΕΟ Ελευσίνας-Θήβας, συνοδεύεται από την διαβεβαίωση ότι δεν θα επιτρέψει η περιοχή να γίνει “διάδρομος βαρέων οχημάτων” και “νεκροταφείο”. Τονίζει ότι η Παλαιά Εθνική Οδός παρουσιάζει σοβαρά προβλήματα, καθιστώντας την ακατάλληλη για τέτοιο κυκλοφοριακό φόρτο, θέτοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια των πολιτών.
Σε δήλωσή του ο Αρμόδιος Δρίκος σημειώνει:
Η Παλαιά Εθνική Οδός παρουσιάζει σοβαρές ιδιαιτερότητες:
Στενά και επικίνδυνα σημεία, έντονες στροφές και περιορισμένη ορατότητα. Συχνές ομίχλες και χιονοπτώσεις, ιδιαίτερα στην Κάζα. Έλλειψη υποδομών για έλεγχο και στάθμευση βαρέων οχημάτων. Αυξημένο κίνδυνο ατυχημάτων.
Η διέλευση χιλιάδων φορτηγών θα σημαίνει:
Περισσότερο θόρυβο και ρύπανση. Μεγαλύτερη φθορά στο οδικό δίκτυο. Οικονομική επιβάρυνση για τον Δήμο. Υποβάθμιση της ποιότητας ζωής σε Μάνδρα, Οινόη, Βίλια, Ερυθρές και σε κάθε οικισμό της περιοχής μας.
Η Δυτική Αττική δεν είναι “παράκαμψη” του κέντρου. Είναι τόπος με ιστορία, με ανθρώπους, με οικογένειες που δικαιούνται να ζουν με ασφάλεια και αξιοπρέπεια. Ζητούμε από την Κυβέρνηση ουσιαστική διαβούλευση με την Τοπική Αυτοδιοίκηση και έναν ολοκληρωμένο, δίκαιο σχεδιασμό μεταφορών που θα βάζει πρώτα τον άνθρωπο και το περιβάλλον. Η θέση μας είναι ξεκάθαρη: Η ζωή και η ασφάλεια προέχουν. Δεν θα επιτρέψουμε ο Δήμος μας να γίνει διάδρομος βαρέων οχημάτων.
“Η Δυτική Αττική δεν είναι λευκός χάρτης για κρατικούς πειραματισμούς”
Ο κ. Ιωάννης Παναγιωτούλιας σχολιάζει το ίδιο ζήτημα από την περιβαλλοντική σκοπιά:
Στη Δυτική Αττική δεν μιλάμε πλέον για ανάπτυξη, αλλά συνειδητή περιβαλλοντική υποβάθμιση. Από την τελευταία πυρκαγιά στα Δερβενοχώρια κάηκαν πάνω από 100.000 στρέμματα, κυρίως δασικής έκτασης. Με απλά και μετρήσιμα δεδομένα αυτό σημαίνει, απώλεια περίπου 40.000 τόνων δέσμευσης διοξειδίου του άνθρακα (CO₂) ετησίως, απώλεια 40.000 τόνων παραγωγής οξυγόνου (ποσότητας ικανής για να καταναλώσουν άνθρωποι μέσω της αναπνοής αρκετά περισσότεροι από αυτούς που κατοικούν στις περιοχές που κάηκαν) και απώλεια 320.000 τόνων ετήσιας συγκράτησης σκόνης (χάθηκε δηλαδή πέρα από όλα τα άλλα και το φυσικό φίλτρο της περιοχής σε αιωρούμενα σωματίδια).
Και ενώ η περιοχή μας προσπαθεί να σταθεί όρθια μετά την οικολογική καταστροφή, σχεδιάζεται η διέλευση 5.000 φορτηγών ημερησίως από την Π.Ε.Ο. Ελευσίνας – Θήβας, χωρίς ολοκληρωμένο σχέδιο οδικής ασφάλειας και χωρίς σαφή περιβαλλοντική εξισορρόπηση. Με απλά μαθηματικά και λαμβάνοντας υπόψη τις διαστάσεις της Θριάσιας λεκάνης, αυτό μεταφράζεται σε εκπομπή περίπου 73.000 τόνων διοξειδίου του άνθρακα ετησίως, από την κίνηση των φορτηγών αυτών. Δηλαδή σχεδόν διπλάσιες εκπομπές από την ποσότητα που μπορούσε να απορροφήσει το καμένο δάσος. Αυτό δεν είναι ανάπτυξη, αλλά αρνητικό περιβαλλοντικό ισοζύγιο.
Η περιοχή της Ελευσίνας, της Μάνδρας, της Μαγούλας και του Ασπροπύργου σηκώνει εδώ και δεκαετίες το βάρος βιομηχανίας, διυλιστηρίων, αποθηκών και κυκλοφοριακής πίεσης. Η επιστήμη είναι σαφής, όταν μειώνεις μια καταβόθρα άνθρακα (στη συγκεκριμένη περίπτωση το Δάσος που λειτουργεί ως φυσικός απορροφητήρας άνθρακα) και αυξάνεις τις εκπομπές (μέσω της κίνησης των φορτηγών) το αποτέλεσμα είναι επιβάρυνση, όχι ιδεολογική αλλά φυσική.
Το ερώτημα λοιπόν είναι πολιτικό. Ποιος υπογράφει αποφάσεις χωρίς ολοκληρωμένο σχεδιασμό; Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για τις επιπτώσεις στη δημόσια υγεία; Ποιος κοστολογεί τα αναπνευστικά νοσήματα; Ποιος μετρά την απώλεια ποιότητας ζωής;
Η Δυτική Αττική δεν είναι λευκός χάρτης για κρατικούς πειραματισμούς ούτε ζώνη δοκιμών για αποτυχημένες πολιτικές. Είναι ζωντανή κοινωνία με ανθρώπους που ήδη πληρώνουν βαρύ τίμημα δεκαετιών περιβαλλοντικής επιβάρυνσης.
Η πολιτική ευθύνη δεν κρύβεται πίσω από τον όρο πιλοτικό, ούτε διαχέεται σε αόριστες τεχνοκρατικές διατυπώσεις. Όταν οι αριθμοί δείχνουν ξεκάθαρα αρνητικό περιβαλλοντικό ισοζύγιο, όταν η επιστήμη μιλά για επιδείνωση και όχι για βελτίωση, τότε η απόφαση δεν είναι ουδέτερη, αλλά πολιτική επιλογή. Και κάθε πολιτική επιλογή έχει υπογραφή.
Ι.Π.Π
