Ένα μήνα στην μονάδα μεταμόσχευσης. Κλεισμένη σε τέσσερις τοίχους με ΣΦΡΑΓΙΣΜΕΝΑ παράθυρα, χωρίς ΠΑΡΕΑ. Η μοναξιά στην κορύφωσή της. Άπειρα φάρμακα, αδιαθεσία, χωρίς καμία διάθεση για φαγητό. Και αν κάποια στιγμή ένιωθες πείνα, στεγνό κοτόπουλο που η μυρωδιά του σου προκαλούσε αναγούλα, συνοδεία με στεγνό ρύζι που σου κόλλαγε στο λαιμό. Πραγματική καραντίνα..

Και τώρα, με 24 ώρες κλειστούς χώρους διασκέδασης για το καλό ΟΛΩΝ μας, αντί να μείνετε στο σπιτάκι σας με ΟΛΕΣ σας τις ανέσεις και ευκολίες, με το ζεστό και νόστιμο σπιτικό φαγητό σας, δίπλα στους δικούς σας ανθρώπους, γυρνάτε έξω λες και σας στέρησαν μήνες την ελευθερία σας…

Ένα πράγμα θα πω: Σεβαστείτε ΠΡΩΤΑ τον εαυτό σας. Και αν σας είναι δύσκολο, σεβαστείτε τους ανθρώπους που ΔΕΝ πρέπει να νοσήσουν!!

Ευχαριστώ.