Δύο παρατημένα μεγάλα δημόσια έργα σε απόσταση ενός μόλις χιλιομέτρου στη Λ. Αθηνών αποτελούν ρεκόρ ακόμη και για την ελληνική δημόσια διοίκηση! Πρόκειται για την πεζογέφυρα στο Παλατάκι και το αντιπλημμυρικό λίγο πιο κάτω, στα οποία τα εργοτάξια μένουν έρημα, προκαλώντας τεράστια προβλήματα, ακόμα και νεκρό στη δεύτερη περίπτωση!

Το «Χαϊδάρι Σήμερα» επισκέφθηκε το εργοτάξιο του αντιπλημμυρικού στα όρια Χαϊδαρίου – Αιγάλεω και συνάντησε απελπισμένους επιχειρηματίες, αλλά και μια πολύ επικίνδυνη κυκλοφοριακή κατάσταση.

Σε προηγούμενο δημοσίευμα (Πνίγηκε σε… αχαρτογράφητο υπόνομο της Λ. Αθηνών το μεγάλο αντιπλημμυρικό για το Χαϊδάρι!) αναφερθήκαμε στην αιτία του «παγώματος» του έργου. Κανονικά θα έπρεπε κάθε δύο μήνες το εργοτάξιο να καλύπτει 150 μ. και να βρίσκεται τώρα πιο ψηλά από το Κάμπινγκ. Όμως εδώ και 5 μήνες έχει μείνει κολλημένο στην ίδια θέση και οι μπαριέρες αποκλείουν δύο δεξιές  λωρίδες της Λεωφόρου.

Σε τέτοιες καταστάσεις όμως υπάρχουν και οι παράπλευρες απώλειες. Παρουσιάζουμε όσα συμβαίνουν πίσω από τις περιφράξεις του εργοταξίου. Εκεί όπου το κυκλοφοριακό πρόβλημα γίνεται εξαιρετικά επικίνδυνο, αλλά και μαγαζιά κλείνουν! Κι αν όσα περιγράφουμε πιο κάτω αφορούν τα πρώτα 200 μ. του έργου, τι πρέπει να σκεφτεί κανείς για τα επόμενα 1.500 μ. μέχρι το Δάσος; Εκτός αν ξαφνικά όλα λειτουργήσουν ρολόι και εννοούμε τις μελέτες και τις γενικότερες επιδόσεις της διοίκησης της Περιφέρειας που διαχειρίζεται το έργο.

Σκοτώθηκε άνθρωπος!

«Εμείς, αν και καταστρεφόμαστε, δεν είμαστε τα μεγαλύτερα θύματα», λέει στο “Χαϊδάρι Σήμερα” ο κ. Στράτος Βερβέρης, ιδιοκτήτης αποκλεισμένης καφετέριας, και συνεχίζει: «Τον Μάρτιο είχαμε τροχαίο με νεκρό. Νταλίκα στρίμωξε δίκυκλο στις τσιμεντένιες μπαριέρες  και ο οδηγός έχασε τη ζωή του. Δεν ακούστηκε κιχ… Πού είναι η Τροχαία; Είμαστε τυχεροί με ένα μόνο νεκρό μέχρι τώρα!».

Μάριος Δαριβιανάκης, Στράτος Βερβέρης, επιχειρηματίες στην αποκλεισμένη ζώνη της Λ. Αθηνών.

Στο σημείο στο οποίο αναφέρεται ο κ. Βερβέρης έχει διαμορφωθεί μια εξαιρετικά επικίνδυνη κυκλοφοριακή κατάσταση. Αν κάποιος περάσει στο εσωτερικό των αποκλεισμένων λωρίδων για να εξυπηρετηθεί σε κάποιο κατάστημα, είναι σαν να έχει μπει σε παγίδα. Είναι σχεδόν αδύνατο να ξαναβγεί στη Λεωφόρο σε ώρα αιχμής, καθώς η κίνηση εκεί δεν διακόπτεται σχεδόν ποτέ. Η ορατότητα πίσω, προς την πλευρά των κινούμενων αυτοκινήτων είναι ανύπαρκτη, ώστε κάθε απόπειρα εξόδου είναι κίνδυνος θάνατος. Το χειρότερο είναι πως δεν υπάρχει τροχονόμος, όπως επιβάλλεται σε ένα δημόσιο έργο σε τόσο πολυσύχναστο σημείο.

«Με την άνεσή τους»

Από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησε το έργο, τέλος Φεβρουαρίου, άρχισαν να… ανακαλύπτονται «αχαρτογράφητοι» αγωγοί της ΕΥΔΑΠ και κάθε φορά το έργο σταματούσε για πολλές μέρες, μέχρι να ενεργοποιηθούν οι βραδυκίνητοι μηχανισμοί της Περιφέρειας Αττικής και της ΕΥΔΑΠ.

«Όλοι μας κοροϊδεύουνε, η ζημιά μας είναι τεράστια. Άλλο δύο μήνες, που έλεγαν αρχικά, άλλο έξι και αν… Το ξυλουργείο δίπλα έκλεισε! Εμείς χαροπαλεύουμε, μας μπλοκάρουν λογαριασμούς, διώχνουμε προσωπικό. Σαν να μην υπάρχουμε», μας λέει ο κ. Βερβέρης.

Λουκέτα σε επιχειρήσεις. Άλλες παλεύουν “με νύχια και με δόντια” να επιβιώσουν.

Ο υπάλληλός του, κ. Δημήτρης Σ., δείχνει να τα έχει χαμένα: «Δούλευα 1,5 χρόνο εδώ χωρίς κανένα πρόβλημα. Τώρα κάθομαι χωρίς να πληρώνομαι και τα παιδιά μου πεινάνε. Πόσο να αντέξουμε και η επιχείρηση κι εμείς…».

Όταν ξεκίνησε το έργο, οι επιχειρηματίες προσπάθησαν να πείσουν τους αρμόδιους να κατασκευαστεί ο αγωγός κάτω από την αριστερή λωρίδα της λεωφόσου, ώστε να μην διαταραχθεί η λειτουργικότητα του πεζοδρομίου και των καταστημάτων τους. Τότε τους είπαν ότι αυτό είναι εντελώς αδύνατο. Ωστόσο τώρα, μετά το αδιέξοδο με τους άγνωστους αγωγούς, αυτή ακριβώς η λύση προωθείται!

Ζητάνε επίσης οι καταστηματάρχες, όσο μένει ανενεργό το εργοτάξιο, να ελευθερωθεί το οδόστρωμα και να λειτουργήσει πλήρως η Λεωφόρος Αθηνών. Και πάλι χωρίς ανταπόκριση, παρόλο που τα μεσημέρια το κυκλοφοριακό πρόβλημα πίσω από το κλεισμένο σημείο φτάνει μέχρι Αθήνα, αλλά και Νίκαια από την πλευρά του Κηφισού.

Ο κ. Μάριος Δαριβιανάκης, ιδιοκτήτης καταστήματος ειδών αλιείας, μας λέει: «Δεν είμαστε εναντίον του έργου, αλλά εδώ δεν ενδιαφέρεται κανένας! Εμάς είναι η εποχή μας και την χάσαμε, ενώ κανονικά έπρεπε εδώ να έχει ανοίξει ο δρόμος από τον Απρίλιο. Το κράτος καταστρέφει επιχειρήσεις. Φανταστείτε τι έχει να γίνει μέχρι να φτάσει το έργο στο Δάσος…»