Το κτήριο – φάντασμα “στοιχειώνει” την πόλη. 15 χρόνια μετά το σεισμό αφήνεται να διαλύεται, σπέρνοντας το φόβο στη γειτονιά

Δεκπέντε χρόνια πριν,
στις 7 Σεπτεμβρίου του 1999, όταν οι
δείχτες των ρολογιών έδειχναν 14:57, η
Αθήνα σείστηκε συθέμελα από τον ισχυρότερο
και πιο φονικό σεισμό των τελευταίων
αιώνων. Ο σεισμός της Πάρνηθας, με ένταση
5,9 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, άφησε
πίσω του 143 νεκρούς, τουλάχιστον 700
τραυματίες, 40.000 άστεγες οικογένειες,
αλλά και εκατοντάδες χτυπημένα κτίρια (
περισσότερα για το σεισμό στο Χαϊδάρι εδώ).
15 χρόνια
μετά το σεισμό. Οδός Γ. Παπανδρέου και Ρήγα Φεραίου.
Ένα τέτοιο κτήριο – φονιάς στέκεται
απειλητικά ετοιμόρροπο πάνω από μια
γειτονιά, πάνω σε ένα πολύ κεντρικό
δρόμο.
Ο κ. Θωμάς Αποστολόπουλος
παρατηρεί: “Καθημερινά περνούν έξω από
αυτό το κτήριο αμέριμνα παιδιά, καθώς
και ηλικιωμένοι που προσέχουν μήπως
σκοντάψουν στο επικίνδυνο πεζοδρόμιο,
το οποίο είναι
γεμάτο τρύπες.
Κάποιος τις κάλυψε με ό,τι βρήκε
πρόχειρο, ξύλα και καδρόνια. Είναι αυτή
η τελική λύση; Η σωματική ακεραιότητα
του άτυχου που θα πέσει μέσα σε κάποια
τρύπα κινδυνεύει σοβαρά”.

Καταφύγιο
άστεγων

Όσο για τον εσωτερικό
χώρο; Οι τοίχοι είναι γκρεμισμένοι,
φυσικά ηλεκτρικό ρεύμα και νερό δεν
υπάρχουν. Τα σκουπίδια και οι ακαθαρσίες
στα δωμάτια αποτελούν εστία μόλυνσης.
Όμως μέσα σ’ αυτό το εντελώς αφιλόξενο
και επικίνδυνο οίκημα έχουν βρει
καταφύγιο κάποια άτομα. Η γείτονες λένε
ότι πρόκειται για περιθωριακούς,
εθισμένους στο αλκοόλ και τις ναρκωτικές
ουσίες.


Ως πότε θα
αδιαφορούν οι αρμόδιοι;

Οι περίοικοι ανησυχούν
πολύ για την κακή κατάσταση του κτηρίου.
Φοβούνται ότι υπάρχει κίνδυνος
κατάρρευσης, καθώς το βλέπουν στο πέρασμα
του χρόνου να διαλύεται όλο και
περισσότερο. Δεν επιδιορθώθηκε ποτέ,
αντίθετα με τα υπόλοιπα κτήρια που
χτύπησε ο σεισμός στο Χαϊδάρι, διότι
ανήκει σε πολλούς ιδιοκτήτες, οι οποίοι
είτε δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν το
κόστος είτε δεν μπορούν να συμφωνήσουν.
Πέρα όμως από τον κίνδυνο
που δημιουργεί, αποτελεί και αιτία
αισθητικής υποβάθμισης, αφού η εικόνα
του έχει καταντήσει τραγική.
Έως τώρα, ούτε οι
ιδιοκτήτες ούτε ο Δήμος έχουν μεριμνήσει
να σφραγιστεί το κτήριο, ώστε να μην
μπαίνουν άστεγοι, αλλά και παιδιά που
σίγουρα θα διατρέξουν κίνδυνο αν μπουν, αφού εσωτερικά υπάρχει πλήρης διάλυση
και άμεσος κίνδυνος κατάρρευσης των
τοίχων.

 Φυσικά, όταν πρόκειται
για ζήτημα δημόσιας ασφάλειας, δεν
περιμένεις πότε θα βρουν τη λύση οι ιδιοκτήτες. Την ευθύνη έχουν το
κράτος και ο Δήμος.

“Κάθε μέρα περνάμε
από μπροστά του. Δεν αισθανόμαστε καθόλου
άνετα τη στιγμή που έχουμε δίπλα μας
αυτό το “φονιά”. Κάποτε θα γίνει το
κακό, είναι θέμα
χρόνου. Ως πότε αυτό το κτήριο θα κρέμεται
πάνω από τα κεφάλια μας, έτοιμο να
σκορπίσει την καταστροφή και το θάνατο;”,
αναρωτιέται η κυρία Καίτη
Αγγελοπούλου.
Απάντηση
για το “ως πότε” έχουν η Πολεοδομία
και ο Δήμος. Σίγουρα πάντως τα 13 χρόνια
είναι πάρα πολλά.
Βάσω Μαυρομάτη