Υπάρχουν προβλήματα στην πόλη που δεν είναι απλώς ζητήματα αισθητικής, κυκλοφοριακής διευθέτησης ή διαφορετικών απόψεων για τον σχεδιασμό μιας γειτονιάς. Είναι ζητήματα ασφάλειας. Και όταν ένα έργο παραμένει ημιτελές για χρόνια, δημιουργώντας καθημερινά κινδύνους για πεζούς, οδηγούς και κατοίκους, η αδράνεια παύει να είναι δικαιολογία και γίνεται ευθύνη.
Πριν λίγες ημέρες δημοσιεύσαμε -όχι για πρώτη φορά- την ανάγκη να διορθωθεί ο σουρεαλιστικός κόμβος των οδών Ρίμινι και Φλούντζη, με την κατασκευή ενός κυκλικού κόμου. (Αναλυτικά: Οι κυκλικοί κόμβοι λύνουν “γόρδιους δεσμούς” – Η επικίνδυνη πρόσβαση στο Αττικόν).
Το εν λόγω θέμα συνεχίζει ο κ. Ανδρέας Κούκος, ο οποίος παραθέτει ένα ενδιαδέρον ιστορικό για την περιοχή, κεντρικό περιεχόμενου του οποίου είναι ότι ένα έργο που σχεδιάστηκε πριν από αρκετές δεκαετίες με γνώμονα την ασφάλεια, την αναβάθμιση της συνοικίας και τη δημιουργία ενός πιο ήπιου περιβάλλοντος, παραμένει μέχρι σήμερα ανολοκλήρωτο.
Πιο συγκεκριμένα, λέει ότι η κυκλοφορία στην περιοχή, καθώς και προς από το Νοσοκομείο Αττικόν πρέπει να γίνεται από την ειδικά κατασκευασμένη οδό Ρίμινι, ενώ η Φλούντζη προοριζόταν να γίνει δρόμος πλακόστρωτος, ήπιας κυκλοφορίας ή πεζόδρομος, για να συνδέει το Πάρκο Ιστορικής Μνήμης, το Νέο Θέατρο, την παιδική χαρά και τα στρατόπεδα.
Ολόκληρη η παρέμβαση του κ. Κούκου:
Υπάρχουν περιοχές του δήμου οι οποίες όχι μόνο δεν είναι ασφαλείς, αλλά είναι άκρως επικίνδυνες για τη δημόσια κυκλοφορία. Και αυτό με διαχρονική ευθύνη των δημοτικών αρχών.
Παράδειγμα αποτελεί ο κόμβος Ριμίνης και Φλούντζη.
Ο Κυριάκος Ντηνιάκος είχε υποσχεθεί στους κατοίκους της περιοχής ότι η Φλούντζη θα γίνει δρόμος πλακόστρωτος, ήπιας κυκλοφορίας ή πεζόδρομος και θα συνδέει το Πάρκο Ιστορικής Μνήμης, το Νέο Θέατρο, την παιδική χαρά και τα στρατόπεδα, ως είσοδος στον χώρο αναψυχής και περιπάτου.
Ταυτόχρονα, θα δινόταν η δυνατότητα στους κατοίκους της οδού να τη χρησιμοποιούν για την εξυπηρέτηση των αναγκών τους, μέσω του παράδρομου που ήδη υπάρχει και προσφέρει ασφαλή διέλευση πεζών και αυτοκινήτων στην περιοχή της παιδικής χαράς.
Η μείωση της διέλευσης αυτοκινήτων και, κατά συνέπεια, του θορύβου και της ρύπανσης σε μια κατοικήσιμη περιοχή, με χαρακτηριστικά κλασικής γειτονιάς, θα ήταν το πιο ασφαλές μέτρο και θα εκπλήρωνε, παράλληλα, ένα πάγιο αίτημα των κατοίκων της περιοχής.
Το έργο παραδόθηκε επί δημαρχίας Μαραβέλια ημιτελές, καθώς παρέμεινε ανοιχτός ο κόμβος, με πολλές και ακανόνιστες πορείες.
Παρά τα επανειλημμένα παράπονα των κατοίκων της Φλούντζη να κλείσει ο κόμβος για τα αυτοκίνητα, με έξοδο προς τη Λεωφόρο Αθηνών, τόσο για λόγους ασφαλείας όσο και επειδή έτσι είχε αρχικά σχεδιαστεί, παρέμεινε ανοιχτός, με αποτέλεσμα να αποτελεί ακόμη και σήμερα μια επικίνδυνη περιοχή για πεζούς και οδηγούς.
Πολύ συχνά αυτοκίνητα εισέρχονται στο αντίθετο ρεύμα, καθώς ο κόμβος παραμένει ημιτελής και, από θαύμα, δεν έχει συμβεί κάποιο σοβαρό ατύχημα.
Επιπλέον, οι κάτοικοι επιβαρύνονται με τον όγκο των αυτοκινήτων που έρχονται από το Αττικό Νοσοκομείο και το Περιστέρι, ενώ υπάρχει ήδη κανονική διάνοιξη που συνδέει τη Λεωφόρο Αθηνών, με δύο λωρίδες ανά κατεύθυνση και σηματοδότηση, και οδηγεί με ασφάλεια από και προς τη Λεωφόρο Αθηνών και το Αττικό Νοσοκομείο και αντιστρόφως.
Αδράνεια απαράδεκτη.
Η δε δικαιολογία περί βοήθειας στα μαγαζιά της περιοχής δεν ευσταθεί, καθώς μετά την αδρανοποίηση των στρατοπέδων δεν υπάρχουν πλέον καταστήματα εστίασης, παρά μόνο ένα ψιλικατζίδικο και ένα καφενείο, άκρως χρήσιμα για την περιοχή, τα οποία όμως δεν έχουν να επωφεληθούν από την προσχηματική απόφαση για αλλαγή της πορείας κυκλοφορίας της Φλούντζη.
Ο Βαγγέλης Ντηνιάκος επέδειξε, επίσης, μια πρωτοφανή ανοχή στο θέμα.
Είναι γνωστή η επιρροή κομματάρχη της περιοχής για το συγκεκριμένο θέμα, καθώς, σύμφωνα με τους κατοίκους, υπάρχουν ίδια συμφέροντα με αντάλλαγμα ψήφους.
Οι κάτοικοι γνωρίζουν και θα κάνουν αυτό που πρέπει.
Θα διεκδικούν μέχρι τέλους την ολοκλήρωση του έργου, με γνώμονα πρωτίστως την ασφάλεια των κατοίκων και των επισκεπτών, καθώς και την αναβάθμιση της περιοχής προς όφελος όλων.
