Ιωάννης Παναγιωτούλιας
Στη Δυτική Αττική δεν μιλάμε πλέον για ανάπτυξη, αλλά συνειδητή περιβαλλοντική υποβάθμιση. Από την τελευταία πυρκαγιά στα Δερβενοχώρια κάηκαν πάνω από 100.000 στρέμματα, κυρίως δασικής έκτασης. Με απλά και μετρήσιμα δεδομένα αυτό σημαίνει, απώλεια περίπου 40.000 τόνων δέσμευσης διοξειδίου του άνθρακα (CO₂) ετησίως, απώλεια 40.000 τόνων παραγωγής οξυγόνου (ποσότητας ικανής για να καταναλώσουν άνθρωποι μέσω της αναπνοής αρκετά περισσότεροι από αυτούς που κατοικούν στις περιοχές που κάηκαν) και απώλεια 320.000 τόνων ετήσιας συγκράτησης σκόνης (χάθηκε δηλαδή πέρα από όλα τα άλλα και το φυσικό φίλτρο της περιοχής σε αιωρούμενα σωματίδια).
Και ενώ η περιοχή μας προσπαθεί να σταθεί όρθια μετά την οικολογική καταστροφή, σχεδιάζεται η διέλευση 5.000 φορτηγών ημερησίως από την Π.Ε.Ο. Ελευσίνας – Θήβας, χωρίς ολοκληρωμένο σχέδιο οδικής ασφάλειας και χωρίς σαφή περιβαλλοντική εξισορρόπηση. Με απλά μαθηματικά και λαμβάνοντας υπόψη τις διαστάσεις της Θριάσιας λεκάνης, αυτό μεταφράζεται σε εκπομπή περίπου 73.000 τόνων διοξειδίου του άνθρακα ετησίως, από την κίνηση των φορτηγών αυτών. Δηλαδή σχεδόν διπλάσιες εκπομπές από την ποσότητα που μπορούσε να απορροφήσει το καμένο δάσος. Αυτό δεν είναι ανάπτυξη, αλλά αρνητικό περιβαλλοντικό ισοζύγιο.
Η περιοχή της Ελευσίνας, της Μάνδρας, της Μαγούλας και του Ασπροπύργου σηκώνει εδώ και δεκαετίες το βάρος βιομηχανίας, διυλιστηρίων, αποθηκών και κυκλοφοριακής πίεσης. Η επιστήμη είναι σαφής, όταν μειώνεις μια καταβόθρα άνθρακα (στη συγκεκριμένη περίπτωση το Δάσος που λειτουργεί ως φυσικός απορροφητήρας άνθρακα) και αυξάνεις τις εκπομπές (μέσω της κίνησης των φορτηγών) το αποτέλεσμα είναι επιβάρυνση, όχι ιδεολογική αλλά φυσική.
Το ερώτημα λοιπόν είναι πολιτικό. Ποιος υπογράφει αποφάσεις χωρίς ολοκληρωμένο σχεδιασμό; Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για τις επιπτώσεις στη δημόσια υγεία; Ποιος κοστολογεί τα αναπνευστικά νοσήματα; Ποιος μετρά την απώλεια ποιότητας ζωής;
Η Δυτική Αττική δεν είναι λευκός χάρτης για κρατικούς πειραματισμούς ούτε ζώνη δοκιμών για αποτυχημένες πολιτικές. Είναι ζωντανή κοινωνία με ανθρώπους που ήδη πληρώνουν βαρύ τίμημα δεκαετιών περιβαλλοντικής επιβάρυνσης.
Η πολιτική ευθύνη δεν κρύβεται πίσω από τον όρο πιλοτικό, ούτε διαχέεται σε αόριστες τεχνοκρατικές διατυπώσεις. Όταν οι αριθμοί δείχνουν ξεκάθαρα αρνητικό περιβαλλοντικό ισοζύγιο, όταν η επιστήμη μιλά για επιδείνωση και όχι για βελτίωση, τότε η απόφαση δεν είναι ουδέτερη, αλλά πολιτική επιλογή. Και κάθε πολιτική επιλογή έχει υπογραφή.
Ι.Π.Π
