“Σάββατο προς Κυριακή βράδυ, 1.30 μετά τα μεσάνυχτα. Έχουμε μπει στο Α15 24ωρης λειτουργίας και επιστρέφουμε Χαϊδάρι από το κέντρο. Η νυχτερινή διαδρομή διαρκεί λίγο, δεν υπάρχει κίνηση αυτή την ώρα και σε όπου νάναι φτάνουμε σπίτι. Όμως, όχι… Μόλις περνάμε την Αχιλλέως και ανεβαίνουμε την γέφυρα της Κωνσταντινουπόλεως, βλέπω μπροστά μου μια θάλασσα από αυτοκίνητα, με τα φώτα να γυαλίζουν στη βροχή. Τι να έγινε; Ατύχημα; Περνάνε 15 λεπτά και πηγαίνουμε σημειωτόν. Στην αναστάτωση του νεαρόκοσμου που βρίσκεται μέσα, ο οδηγός γυρνάει και λύνει την απορία: Αλκοτέστ!
Πράγματι, στο ύψος του Χρηματιστηρίου πολλοί αστυνομικοί έχουν σχηματίσει μπλόκο και στρέφουν όλα τα αυτοκίνητα στη δεξιά άκρη του δρόμου. Αυτό ήταν. Όλοι αυτοί πρέπει να ελεγχθούν. Και περιμένουν να ελεγχθούν. Κάπως περίεργο μου φαίνεται.
Στον αέρα αιωρείται μία ένταση. Έντονες κινήσεις από τα όργανα της τάξης, οδηγοί κοιτάνε να χωθούν κάπου για να έρθει η σειρά τους. Στο μεταξύ, πάρα πολλά από τα μποτιλιαρισμένα οχήματα είναι ταξί, που αρκετοί έχουν πάρει για να επιστρέψουν, ακριβώς γιατί έχουν πιει κάτι παραπάνω. Και τώρα κάθονται στο πίσω κάθισμα με το ταξίμετρο να δουλεύει…
Είναι απολύτως απαραίτητος ο έλεγχος των οδηγών για κατανάλωση οινοπνεύματος. Δεν ξέρω όμως αν μπορεί να γίνεται διαφορετικά, ίσως σε περισσότερα σημεία, με διασπορά της αστυνομικής δύναμης. Και ότι τόσο “σταμπαρισμένα” ότι “εδώ κάνουμε αλκοτέστ”, οπότε αναπόφευκτα “πέφτει σύρμα” στα κινητά. Ίσως, από την άλλη, όλη αυτή η φασαρία να θεωρείται από την αστυνομία ισχυρή υπενθύμιση ότι τώρα πια η νυκτερινή κυκλοφορία δεν είναι “παίξε γέλασε και πρόσεξε γιατί θα σε πιάσουμε, αν έχεις πιει”. Δεν μπορώ να ξέρω αν κάποιοι “διέφυγαν” στα στενά.
Τελικά πέρασε ένα 20λεπτο για να ξεμπερδέψουμε. Καλά που είχα μπαταρία στο κινητό μου.”
