Τι απέγιναν τα συστήματα ρίψης επιβραδυντικού υγρού που διέθετε η Ελλάδα;

 

γράφει ο Στυλιανός Σούλιος, Οικονομολόγος – Δασοπόνος MSc

Τι είναι αυτό το κόκκινο υγρό που ρίχνουν τα πυροσβεστικά αεροσκάφη στις δασικές πυρκαγιές στις Ηνωμένες Πολιτείες;

Πρόκειται για το σύστημα επιβράδυνσης πυρκαγιάς MAFFS. Χρησιμοποιείται από πολλά αεροσκάφη, κυρίως όμως από τα μεταγωγικά C 130, όμοια με αυτά που διαθέτει η Πολεμική Αεροπορία της χώρας μας.

Χρησιμοποιείται με μεγάλη επιτυχία ακόμα και πολύ κοντά ή εντός κατοικημένων περιοχών. Έχει τα πλεονεκτήματα του εφοδιασμού από αεροδρόμια και επομένως του μηδενισμού του παράγοντα των θαλάσσιων καιρικών συνθηκών για πλήρωση, καθώς και του ευρύτερου πτητικού φακέλλου  του στρατιωτικού αεροσκάφους C 130, δηλαδή της ικανότητας πτήσης με ισχυρότερους ανέμους και δυσμενέστερες καιρικές συνθήκες.

Η αποτελεσματικότητα του συστήματος είναι αναμφισβήτητη, χρησιμοποιείται δε από την Δασική Υπηρεσία των Η.Π.Α. από την δεκαετία του ’70.

Πάρα πολύ συχνά χρησιμοποιείται στα όρια δασών με κατοικημένες περιοχές για να αποτρέψει την είσοδο της πυρκαγιάς σε αυτές επιβραδύνοντας σημαντικά την ταχύτητα του μετώπου, δίνοντας χρόνο στα επίγεια μέσα για οργάνωση της πλήρους κατάσβεσης ή της διάσωσης πολιτών.

Το παράξενο είναι ότι από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία διέθετε τρία τέτοια συστήματα που προσαρμόζονταν σε αεροσκάφη C 130, τα οποία από το τέλος της δεκαετίας του ’90 έπαψαν να εμφανίζονται στις δασικές πυρκαγιές της χώρας μας.

Η έδρα των αεροσκαφών αυτών είναι το αεροδρόμιο της Ελευσίνας, ο δε χρόνος ανεφοδιασμού τους μετά την πρώτη ρίψη είναι 12 λεπτά.

Θα μπορούσαν τα συστήματα αυτά, αν βρίσκονταν σε επιχειρησιακή ετοιμότητα, να συμβάλουν καθοριστικά στην πυρκαγιά της Ανατολικής Αττικής;

Μήπως κάποιος θα πρέπει να αναζητήσει αν εξακολουθούν να υπάρχουν στον εξοπλισμό της Πολεμικής Αεροπορίας και να αναρωτηθεί γιατί βρίσκονται στην πρώτη γραμμή ανάσχεσης των δασικών πυρκαγιών σε πολλές χώρες στον κόσμο και δεν χρησιμοποιούνται στην χώρα μας;