Πέρασαν περίπου 2 μήνες από το αρχικό κάλεσμα για το Συλλογικό Ημερολόγιο… Από τότε άλλαξε πλέον αρκετά η καθημερινότητά μας, άρχισε να μοιάζει λίγο περισσότερο με το “πριν”. Η εμπειρία της καραντίνας ωστόσο θα παραμένει ζωντανή, πιθανότατα για αρκετό διάστημα ακόμη. Κατά το διάστημα αυτό μας δόθηκε χρόνος και χώρος να αναλογιστούμε… πώς ζούμε; Πώς θέλουμε να ζούμε; Ποιες είναι οι προτεραιότητές μας; Νιώθουμε μεγάλη συγκίνηση με την ανταπόκριση που είχε το κάλεσμα και όλες τις εμπειρίες που μοιραστήκατε μαζί μας.

Κάθε ιστορία δείχνει μία διαφορετική πτυχή της ζωής μας στις πόλεις και τα χωριά μας, όπου όλοι και όλες μαζί συμβιώνουμε. Κάτι που μας θύμισε άλλωστε έντονα η περίοδος της καραντίνας και του κορωνοϊού, είναι ότι είμαστε όντα αλληλοεξαρτώμενα και οικοεξαρτώμενα. Έχουμε ανάγκη τη φροντίδα, την επικοινωνία, τη συνδημιουργία. Αν ανοιχτούμε λίγο περισσότερο μεταξύ μας και μοιραστούμε τις ιστορίες μας, τότε είναι που πέφτουν τα εμπόδια.

Κάθε ιστορία, μας συγκινεί και μας εμπνέει με τον μοναδικό της τρόπο. Είναι στιγμή οι ιστορίες μας να μορφοποιήσουν τους χώρους που θέλουμε να ζούμε και τους τρόπους που θέλουμε να συμβιώνουμε. Ας αφήσουμε αυτές τις εμπειρίες να μας εμπνεύσουν και να μας δώσουν ώθηση για την επόμενη μέρα. Ευχαριστούμε για την ευκαιρία να ακούσουμε και να μάθουμε!

URBANA

Εύα Γρηγοριάδου

Άθαν Ζερβόπουλος

Γεωργία Μανουσογιαννάκη

Όλα τα κείμενα εδώ: Συλλογικό Ημερολόγιο