sdr
Μια Χαϊδαριώτισσα μας έστειλε την επιστολή που ακολουθεί, βαθιά απογοητευμένη από τους “περιορισμούς κυκλοφορίας”. Όχι τόσο από τους νέους λόγω ιού, αλλά από τους παλιούς και μόνιμους, που κάνουν την πόλη αβίωτη για μαμάδες και παιδιά. Γράφει: 
Αναρωτιέμαι: αυτή η κατάσταση είναι τωρινή, είναι προσωρινή ή καθημερινή;
Σε αυτή την γειτονιά λέω να περπατήσω με το παιδί μου, μια και είμαστε ένα μήνα και κάτι κλεισμένοι και δεν θα μπορούμε να πάρουμε τα πόδια μας μετά.
Στο πάρκο όχι, δεν μπορώ να πάω, στις κούνιες όχι δεν μπορώ να πάω, στο γήπεδο, στο δάσος, όχι πουθενά. Δεν παραπονιέμαι, αυτό είναι το σωστό.
Αλλά το να μην μπορώ να περπατήσω στο πεζοδρόμιο δεν μπορώ να το ανεχτώ. Αλλά φοβάμαι να πάρω την αστυνομία, μην πέσω μετά σε κανένα τρελό.
Ολόκληρα αμάξια πάνω στα πεζοδρόμια, δεν χωράει ούτε να περάσει μύγα. Τι θα γίνει με αυτή την κατάσταση; Ποιος επιτέλους θα βοηθήσει; Φοβόμαστε να ζητήσουμε το σωστό, φοβόμαστε να μιλήσουμε και αυτοί που μπορούν δεν κάνουν τίποτα.
Μετρήστε απλά πόσα αυτοκίνητα στην σειρά σε μια και μόνο οδό ήταν πάνω στα πεζοδρόμια και ξαναλέω ολόκληρα και οι τέσσερις ρόδες επάνω!