Τα καύσιμα είναι είδος πρώτης ανάγκης, όπως και το ψωμί. Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να το λέω. Εκτός από το να φας, χρειάζεσαι να ζεσταθείς και να κινηθείς.
Το αναγνώρισε και η κυβέρνηση βάζοντας πλαφόν στο περιθώριο κέρδους. Μπορεί αυτό το μέτρο να είναι λάθος (τους λόγους τους ανέλυσα στο προχθεσινό μου άρθρο στο Capital) πάντως αποτελεί κυβερνητική παραδοχή ότι το καύσιμο είναι είδος πρώτης ανάγκης.
Ρωτάω ξανά λοιπόν αυτό που ρωτούσα από το 2011: με ποια λογική ένα είδος πρώτης ανάγκης φορολογείται τόσο άγρια; Αν το ψωμί και το γάλα είχαν τον φόρο της βενζίνης θα κόστιζαν 10 ευρώ το κιλό το ψωμί και 5 ευρώ το λίτρο το γάλα.
Η απάντηση που συνήθως διατυπώνεται “αν ήταν πιο φτηνά τα καύσιμα θα ξοδεύαμε πολύ περισσότερα” είναι βλακώδης. Ναι, η κατανάλωση θα αυξανόταν, αλλά ως έναν βαθμό. Με φτηνότερη βενζίνη δεν θα οδηγούσες συνέχεια για να την κάψεις. Θα ζέσταινες όμως το σπίτι λίγο περισσότερο, θα έκανες μερικές εκδρομές παραπάνω, δηλαδή θα ανέβαινε το συνολικό επίπεδο ευτυχίας.
Η “λογική” “σου φορολογώ πολύ ένα είδος που το έχεις ανάγκη για να το χρησιμοποιείς λιγότερο” είναι ολοκληρωτικού χαρακτήρα. Να φορολογήσουμε τότε με ειδικό φόρο κατανάλωσης και τη ζάχαρη γιατί παχαίνει, και το βούτυρο γιατί ανεβάζει χοληστερίνη, και το σκόρδο γιατί μυρίζει.
Η υπερφορολόγηση στα καύσιμα είναι μέτρο ληστρικό, εισπρακτικό και μόνο: σου τα παίρνω γιατί μπορώ. Είναι ευκαιρία τώρα με την άνοδο των τιμών των καυσίμων, λόγω πολέμου, να ξανατεθεί το πρόβλημα στη βάση του: ηθική και λογική.
Ο ειδικός φόρος κατανάλωσης επιβλήθηκε για να πηγαίνουν αυτά τα χρήματα απευθείας στις Βρυξέλλες για τα δάνεια του μνημονίου.Το ότι δεν μπορεί να τα μειώσει η εκάστοτε κυβέρνηση χωρίς την συγκατάθεση της ΕΕ τα λέει όλα.Οι παλαιότεροι πρόλαβαν κάτι αντίστοιχο με τον ‘μονοπωλιακό” φόρο παλιά σε διάφορα είδη όπως:σπίρτα,φωτιστικό οινόπνευμα,τράπουλες,αλάτι,τσιγαρόχαρτα κλπ κλπ.
Στην τελική τιμή των καυσίμων επιβάλλεται ΦΠΑ 24%, ο οποίος μάλιστα υπολογίζεται επί του συνόλου της τιμής, δηλαδή και επί του ίδιου του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης! Υπάρχει λοιπόν πολύ σημαντικό περιθώριο μείωσης της τιμής χωρίς μείωση του ΕΦΚ, αν πράγματι δεν μπορούμε λόγω Βρυξελλών (οι οποίες πάντως σε περιόδους κρίσης ενθαρρύνουν μέτρα σαν αυτό για την ανακούφιση επιχειρήσεων και νοικοκυριών). Όλο το θέμα είναι η πολιτική βούληση.