Οδός Αρεοπόλεως: Ο απαραίτητος δρόμος που έμεινε “κουτσός”!

Στο δυτικός Δάσος συμβαίνει κάτι πολύ περίεργο: Ένας δρόμος με σημαντικό ρόλο  για την κυκλοφορία ολόκληρης της συνοικίας μένει ημι-ανοιγμένος. Είναι στην ουσία “κουτσός”, επί έξι δεκαετίες! Πρόκειται για την οδό Αρεοπόλεως, για την οποία κανένας δεν γνωρίζει τι ακριβώς φταίει και δεν παραδίδεται ολοκληρωμένη στην κυκλοφορία. Επαναφέρουμε το θέμα στην επικαιρότητα, αναδημοσιεύοντας έρευνα που κάναμε το 2012. Μήπως είναι πια ώρα “να πάρει τον δρόμο της” η οδός Αρεοπόλεως;
Ας το ξαναδούμε, λοιπόν:
Η συμβολή των οδών Αρεοπόλεως και Καλαβρύτων, στη δυτική πλευρά του Δάσους, είναι ένα σημείο με πυκνή κυκλοφορία. Όμως κρύβει επικίνδυνες παγίδες, που έχουν προκαλέσει τροχαία ατυχήματα, χωρίς να υπάρχει καμιά παρέμβαση από τις υπηρεσίες του Δήμου για να βελτιωθεί η . Και το κυριότερο: Ο Δήμος έχει ξεχάσει, από το 1955 (!) να κατασκευάσει ένα πολύτιμο κομμάτι δρόμου, περίπου εκατό μέτρων!
“Η ζωή παίζεται κορώνα γράμματα εδώ”, μας λέει μία κάτοικος της περιοχής. “Τα έχουμε πει πάλι και πάλι στον Δήμο, όμως δεν υπάρχει αντίδραση. Αυτοκίνητα τρακάρουν ή -συχνά- ή πέφτουν πάνω στις μάντρες μας, μα κανένας δεν κάνει τίποτα!”.
Η οδός Αρεοπόλεως ξεκινάει από τη Λ. Αθηνών και τη χρησιμοποιούν όσοι θέλουν να κατευθυνθούν στη δυτική πλευρά του Δάσους και το Άνω Δάσος. Στο σημείο αυτό η καμπή του δρόμου μειώνει πολύ την ορατότητα των οδηγών και, καθώς είναι διπλής κατεύθυνσης, τα αυτοκίνητα έρχονται σε απόσταση αναπνοής.
Στη συμβολή της με την οδό Καλαβρύτων, η Αρεοπόλεως διακόπτεται ξαφνικά (βλέπε πορτοκαλί γραμμή στο χάρτη) και για να συνεχίσει την πορεία του ο οδηγός πρέπει να κάνει την παράκαμψη από Καλαβρύτων και Σύρου. Ακολούθως ξαναβρίσκει την Αρεοπόλως.
Για το ενδιάμεσο αυτό κομμάτι, από Καλαβρύτων έως Ύδρας ακούγεται εδώ και χρόνια ότι θα ανοίξει (προβλέπεται από το σχέδιο πόλης του Δάσους από το μακρινό 1955…!). Ωστόσο η παρέμβαση δεν υλοποιείται επί δεκαετίες. Πρόκειται για ένα κρίσιμο έργο για την ευχερή κυκλοφορία των αυτοκινήτων στη δυτική πλευρά του Δάσους και είναι άγνωστο πού κολλάει (Βλέπε και παρέμβαση του Κώστα Ασπρογέρακα στο Δημοτικό Συμβούλιο, 2012).
                                                                                                                        Σήμερα
Να προχωρήσει άμεσα η διάνοιξη                της οδού Αρεοπόλεως
Του Κώστα Ασπρογέρακα
Χαϊδάρι Σήμερα Κώστας Ασπρογέρακας: Μιχάλη, υπάρχουν και τα "ξεχασμένα" εκατομμύρια του Άνω Δάσους...
Έχει “στοιχειώσει” η διάνοιξη της οδού Αρεοπόλεως. Τόσο η σημερινή Δημοτική Αρχή, όσο και οι προηγούμενες, δεν τόλμησαν και δεν τολμούν, άγνωστο για ποιους λόγους, να προχωρήσουν στην υλοποίηση του συγκεκριμένου οδικού έργου. Η σημερινή κατάσταση κυριολεκτικά αποτελεί θανάσιμο κίνδυνο σε καθημερινή βάση για πεζούς, οχήματα και σπίτια, στην επίμαχη στροφή – καρμανιόλα, που πρέπει νάχει “άγιο” για να την διασχίσει οποιοσδήποτε με ασφάλεια, είτε για να κατευθυνθεί προς την οδό Κυπρίων Αγωνιστών είτε προς την οδό Καλαβρύτων.
Πρέπει να σημειώσουμε δύο πράγματα, που αποτελούν ερωτήματά μας προς την Δημοτική Αρχή:
  1. Αφού υπάρχει “πράξη αναλογισμού αποζημίωσης” από ετών για τον συγκεκριμένο δρόμο, γιατί η Δημ. Αρχή δεν προχωρεί στην υλοποίησή της, ώστε να ξεκαθαριστεί ποιοι και αν δικαιούνται αποζημιώσεων και για ποιες ιδιοκτησίες όμορες του ποιο πάνω δρόμου;
  2. Το 2012 ήλθε στο Δημοτικό Συμβούλιο θέμα σχετικά με καταβολή αποζημίωσης με “συμβιβαστική επίλυση – εξώδικη” σε όμορο ιδιοκτήτη, δίχως δηλαδή την δικαστική αναγνώρισή του ως δικαιούχου αυτής, όπως απαιτεί ο νόμος. Ύστερα από παρέμβαση – ερώτησή μας, το θέμα αποσύρθηκε, δίχως να συζητηθεί (!) και δίχως να ληφθεί απόφαση.
Έκτοτε υπάρχει η πιο πάνω εκκρεμότητα στο “συρτάρι”. Αλλά και συνολικά το θέμα της διάνοιξης της οδού έχει “βαλτώσει”, αν και απόλυτα αναγκαία και κατεπείγουσα για την αποτροπή των τεράστιων κινδύνων που αναφέρθηκαν πιο πάνω, και που δεν θα πάψουν να υπάρχουν, αν η Δημοτική Αρχή δεν προχωρήσει στην άμεση και κατά προτεραιότητα υλοποίηση του έργου αυτού.
Ποιοι λόγοι αποτρέπουν να προχωρήσει και ολοκληρωθεί η οδός Αρεοπόλεως, που η κρισιμότητα και η απόλυτη αναγκαιότητά της είναι αυταπόδεικτες;