Επενδύσεις που προσμετρώνται σε άνω των 10 δισεκατομμυρίων ευρώ είναι στα σκαριά για τη Νότια Αττική, που μετατρέπεται σε Μαϊμάμι της ανατολικής Μεσογείου. Στο μεταξύ, “ψάχνουμε με το φανάρι” για να βρούμε το αναπτυξιακό πλάνο της δυτικής πλευράς του Λεκανοπεδίου, αλλά πέρα από το ενδεχόμενο logistics ασιατικών προϊόντων στο Θριάσιο, δεν βρίσκουμε τίποτε αξιόλογο. 

Στα νότια, δεν είναι μόνον τα έργα τα αναμένεται να ξεκινήσουν στην έκταση του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού (βλέπε φωτορεαλιστικό υλικό) που διαμορφώνουν ισχυρή αναπτυξιακή προοπτική. Αστέρια Γλυφάδας, μαρίνα Φλοίσβου, Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, μαρίνα Αλίμου, Αστέρας Βουλιαγμένης, πλαζ Βούλας και Βάρκιζας, εκτάσεις της ΕΤΑΔ έχουν δρομολογηθεί ή και ολοκληρωθεί ως μεγάλα έργα ανάπλασης. Αρχιεπισκοπή Αθηνών, δήμοι, Περιφέρεια και πλήθος ιδιωτών προχωρούν –με καθυστερήσεις και κόντρα σε πλήθος εμποδίων, αλλά προχωρούν– σε παραχωρήσεις, διαγωνισμούς, επενδύσεις και αγορές ακίνητων. Πεντάστερα και τετράστερα ξενοδοχεία, νέα ή από ανακαινίσεις, θα λειτουργούν στο επόμενο διάστημα στη Συγγρού και την Ποσειδώνος.

Στα δικά μας τώρα. Η κυβέρνηση πανηγυρίζει γιατί θα τεμαχιστεί και θα πουληθεί σε τμήματα ή εξαρτήματα (!) το ναυπηγείο Σκαραμαγκά. Το Copa Copana μένει κλειστό. Η χαλυβουργία και άλλες μεγάλες μονάδες στο Θριάσιο φυτοζωούν ή έχουν κλείσει. Μεγάλο πρότζεκτ είναι μόνο το Academy Cardens στον Κηφισό, αλλά και αυτό το μόνο που υπόσχεται σίγουρα είναι η συρρίκνωση των γύρω τοπικών αγορών, με πιθανό σενάριο το αρνητικό ισοζύγιο στις θέσεις εργασίας.

Νέες θέσεις εργασίας και αξίες είναι οι λέξεις κλειδιά. Και μαζί αγορά, που θα επωφελείται από νέα εισοδήματα. Δυστυχώς, όλα τα κεφάλαια στρέφονται στο νότιο μέτωπο. Για παράδειγμα, δεν πέρασε από το μυαλό των διαχειριστών του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος -ούτε της ελληνικής διοίκησης- να κατασκευάσουν στον Σκαραμαγκά το συγκρότημα Νέα Λυρική Σκηνή – Εθνική Βιβλιοθήκη (συνολικού κόστους περίπου 566 εκ. ευρώ). Δηλαδή στην περιοχή όπου ο Σταύρος Νιάρχος ίδρυσε το μεγάλο Ναυπηγείο και όπου ο απαραίτητος χώρος υπήρχε και με το παραπάνω, στην “ορφανή” έκταση των 220 στρεμμάτων, που διεκδικεί και ο Δήμος μας. Ολόκληρη η περιοχή μας θα έμπαινε (και) σε άλλη μορφή ανάπτυξης.

Η προοπτική στα μέρη μας δεν είναι αισιόδοξη, διότι δεν σχεδιάζονται ούτε δημόσιες ούτε ιδιωτικές σημαντικές επενδύσεις.

Πώς θα σπάσει ο φαύλος κύκλος της μιζέριας στα δυτικά; Θα μείνουν για πάντα δεξαμενή φτηνών εργατικών χεριών;  

Μενέλαος Χρόνης