Ψάχνω από χτες, όταν ακούστηκε το απίστευτο νέο της πρόθεσης τσιμεντοποίησης του Πάρκου Νεολαίας, να βρω πού αλλού θερίστηκαν τα δέντρα ενός Πάρκου – κοινόχρηστου χώρου πρασίνου για να χτιστούν σπίτια. Ούτε στην Ελλάδα ούτε κάπου αλλού στην Ευρώπη, λένε τα εξελιγμένα εργαλεία αναζήτησης. Από αυτή τη σκοπιά, πράγματι η Δόμνα Μιχαηλίδου θα μας βάλει στον “χάρτη” των πιο τρελών πολεοδομήσεων στον πλανήτη! Είναι αλλόκοτο, κωμικό και τρομακτικό, είναι γκροτέσκο.
Προσοχή, δεν πρόκειται απλώς για έναν ελεύθερο και αδόμητο χώρο, όπου κάποιος θα μπορούσε, βρε αδελφέ, να κάνει σκέψεις αξιοποίησης… Αντίθετα, εδώ “επινόησαν” οικόπεδο πάνω σε Πάρκο, μέσα σε δάσος! Ο σοβαρός σκοπός που ακούει στο όνομα “κοινωνική κατοικία” δεν αλλάζει την πραγματικότητα. Ναι το “τζάμπα” είναι πολύ δελεαστικό για το πρότζεκτ. Αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι δωρεάν. Η πραγματική αξία δεν προκύπτει μόνο από το πόσα θα γλιτώσει το κράτος, αλλά και από το πόσα χρεώνεται – επιβαρύνεται ο τόπος. Κοινωνική κατοικία χωρίς κοινωνική και περιβαλλοντική ευαισθησία είναι ένα ακόμη γκροτέσκο σημείο στην όλη τραγελαφική κατάσταση.
Στο τρίγωνο κοινωνία – περιβάλλον – Πολιτεία, το γεγονός ότι η τελευταία λαμβάνει τις αποφάσεις τής επιβάλλει ιδιαίτερη προσοχή και στάθμιση των ισορροπιών. Αλλιώτικα προκύπτουν τερατουργήματα. Με απλά λόγια, ενώ η απαίτηση για χώρους πρασίνου μεγαλώνει σε μια τσιμεντούπολη σαν την Αθήνα, είναι τρελό να χτίζουν τα δάση που έχουν απομείνει.
Η πολεοδόμηση ενός πάρκου, λοιπόν, είναι μια απίθανα σπάνια πράξη, όχι μόνο στην ελληνική επικράτεια, αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο. Κι όμως, ελληνικό Υπουργείο σκέφτεται να χτίσει σε μια τέτοια έκταση 350 διαμερίσματα και άλλες αστικές υποδομές, με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση. Πόσο σίγουροι είναι ότι η Ευρώπη θα εγκρίνει κάτι τέτοιο, αν προσβληθεί; Για την εξεύρεση στέγης ώστε να πάψει ο τρελός χορός των αυξήσεων στην πώληση και ενοικίαση κατοικιών, υπάρχουν άλλες προτάσεις, πριν φτάσει κανείς στο χτίσιμο των ελάχιστων δασικών εκτάσεων στο Λεκανοπέδιο.
Οι περισσότεροι πολίτες στη Δυτική Αθήνα πίστεψαν στη δημόσια δέσμευση των βουλευτών του κυβερνητικού κόμματος ότι ο συγκεκριμένος χώρος θα προστατευθεί από το αδηφάγο ΤΕΘΑ και μάλιστα θα βρεθούν και κονδύλια για να αναπτυχθεί με σκοπό την βελτίωση της ποιότητας ζωής. Αλλά πριν στεγνώσει το μελάνι των υποσχέσεων, η κυβέρνηση επανήλθε με πιο άγριες διαθέσεις, εκθέτοντας τον ίδιο της τον εαυτό.
Για να είμαστε ειλικρινείς, μετά την είδηση της οικοδόμησης 696 “κοινωνικών διαμερισμάτων” στο Στρατόπεδο Χαϊδαρίου, σε περίπου 150 στρέμματα, την οποία εξήγγειλε στην περασμένη ΔΕΘ ο πρωθυπουργός, οι περισσότεροι περίμεναν ότι αυτό θα γίνει σε κάποιο σημείο στην αχανή έκταση του Στρατοπέδου (3.000+ στρέμματα) και ότι η συγκεκριμένη πολεοδόμηση θα συνδυαζόταν με την απόδοση ενός μεγάλου τμήματος του ανενεργού Στρατοπέδου στην σφιχτοκατοιμένη και υποβαθμισμένη Δυτική Αθήνα. Πολιτικά, ακούγεται λογικό και ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνωρίζει τα προβλήματα, αφού ήταν επί σειρά ετών βουλευτής της περιοχής μας.
Αυτή η νοοτροπία φοβίζει πολύ τον κόσμο, καθώς πάρα πολλοί σκέφτονται πια ότι η πολεοδόμηση του Πάκου Νεολαίας και του Στρατοπέδου δεν θα σταματήσει στις 696 κοινωνικές κατοικίες, αφού θα ανοίξει η όρεξη στις μεγάλες εταιρείες του χώρου των κατασκευών που θα έχουν τη δυνατότητα να εκμεταλλεύονται τζάμπα κοινοτικό χρήμα και τζάμπα γη, μέσα στην Αθήνα.
