Βαγγελης Σωτηροπουλος
ΤΑ ΕΝΣΗΜΑ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ – Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΔΙΚΙΑ
Πήγαμε φαντάροι για την Πατρίδα. Δεν πήγαμε για βόλτα.
Μας πήραν στα 18, στα 20, μας ξέκοψαν από το σπίτι μας, από τη δουλειά μας, από τα όνειρά μας. Φυλάξαμε σκοπιά μες στο κρύο, αγρυπνήσαμε, μετρήσαμε μέρες για να πάρουμε ένα απολυτήριο.
Και το κράτος τι κάνει σήμερα; Έρχεται και μας λέει πως αυτός ο χρόνος ΔΕΝ ήταν εργασία. ΔΕΝ ήταν προσφορά. Ήταν ένα κενό.
Όταν φτάνεις 62, 65 χρονών και σου λείπουν 1-2 χρόνια για να βγεις στη σύνταξη, σου λένε: Θέλεις να αναγνωρίσεις τον στρατό; Πλήρωσε. 3.000, 4.000, 5.000 ευρώ και βάλε. Αλλιώς δεν βγαίνεις.
Δηλαδή πληρώνουμε για να μας επιτρέψουν να μετρήσει ο χρόνος που ήδη πληρώσαμε με την ίδια μας τη νιότη.
Αυτό είναι αδικία. Και είναι ντροπή.
1. Ο στρατός είναι ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΣ. Δεν είναι επιλογή. Δεν μπορείς να τιμωρείς τον πολίτη επειδή εκπλήρωσε μια υποχρέωση που εσύ του επέβαλες. 2. Όσο ήμασταν φαντάροι, κάποιος άλλος δούλευε και μάζευε ένσημα. Εμείς χάναμε ένσημα για να φυλάμε τα σύνορα. Πρέπει να τιμωρηθούμε γι’ αυτό; 3. Το κράτος βρίσκει λεφτά για χίλια δυο επιδόματα. Δεν βρίσκει να καλύψει τα ένσημα 12-24 μηνών σε ανθρώπους που υπηρέτησαν;
Το αίτημα είναι απλό και δίκαιο:
ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΙ ΑΥΤΟΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΘΗΤΕΙΑΣ ΩΣ ΣΥΝΤΑΞΙΜΟΣ ΧΡΟΝΟΣ. ΧΩΡΙΣ ΕΞΑΓΟΡΑ. ΧΩΡΙΣ ΠΛΗΡΩΜΗ.
Δεν ζητάμε χάρη. Ζητάμε το αυτονόητο. Υπηρετήσαμε την Πατρίδα. Η Πατρίδα οφείλει να το θυμάται όταν έρθει η ώρα της σύνταξης.
Όποιος συμφωνεί ας το κοινοποιήσει. Μήπως και ακουστεί επιτέλους.
