Το Ποικίλο θα ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του αρκεί να το αφήσουμε ήσυχο…
Η τελευταία “μεγάλη” πυρκαγιά στο Ποικίλο, πέραν της πρόσφατης που συγκλόνισε τα μέρη μας πριν από 5 ημέρες, ήταν το καλοκαίρι του 22′ (συγκεκριμένα 24 Ιουλίου του 2022). Δηλαδή 4 χρόνια πίσω γεμάτα.
Τότε η φωτιά είχε ξεκινήσει πάλι από την πίσω μεριά του βουνού, από την περιοχή της Ζωφριάς, διέσχισε σχεδόν διαγώνια το βουνό, έκαψε αρκετά στην περιοχή πέριξ του “Θρόνου του Οδυσσέα”, για να καταφέρουν να την “πιάσουν” στα “ορεινά” της Πετρούπολης. Σε ένα σημείο ανάμεσα στο νεκροταφείο της πόλης και στο Θέατρο Πέτρας (αλλά αρκετά ψηλότερα από αυτά).
Είχε χρειαστεί και τότε – όπως και τώρα – η συνδρομή εναέριων μέσων για τον περιορισμό της φωτιάς.
Περπατώντας τακτικά στο βουνό κοντά και γύρω από τα σημεία που είχαν καεί στη φωτιά του 22′ (ιδιαίτερα στο κομμάτι πέριξ του “Θρόνου του Οδυσσέα”), διαπιστώνεις εύκολα πως στα περισσότερα από τα τότε καμμένα, νέα και πολλά μικρά πεύκα έχουν στην κυριολεξία “κατακλείσει” το σημείο. Και αν και μένουν, βεβαίως, πολλά ακόμη να γίνουν, ώστε να μπορεί κάποιος να μιλήσει με σιγουριά, εντούτοις το βουνό, η φύση έχει από μόνη της φροντίσει να αποκατασταθεί το “τοπίο” και οι ισορροπίες σε αυτό, σχεδόν πλήρως.
(Οι φώτο που ανέβασα από τα καμμένα του 22′ είναι ενδεικτικές και τραβήχτηκαν το χειμώνα που μας πέρασε. Αν πάτε σήμερα και δείτε πόσο πολύ έχουν μεγαλώσει τα εν λόγω νέα πεύκα, σε πόσο μεγάλο βαθμό, δηλαδή, έχει αναγεννηθεί από μόνο του το δάσος, πιθανότατα δεν θα πιστεύετε στα μάτια σας, και αυτό είναι η αισιόδοξη πλευρά της ιστορίας).
Θέλω να πω, δεν ξέρω ακριβώς τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, πόσο μεγάλη ήταν και ποιο σημείο ακριβώς κατέκαψε η πρόσφατη πυρκαγιά στο κομμάτι του Ποικίλου στο Χαϊδάρι (δυστυχώς δεν κατάφερα να επισκεφθώ το σημείο μέχρι σήμερα), αλλά να είστε σίγουροι/ες πως αν αφήσουμε το βουνό ήσυχο, το πιθανότερο είναι ότι θα το ξαναδούμε να πρασινίζει σύντομα (τηρουμένων των αναλογιών πάντα).
Νομίζω πως αυτή ακριβώς είναι και η μεγαλύτερη προστασία που μπορούμε να προσφέρουμε στο βουνό: να το αφήσουμε μόνο του να αναγεννηθεί.
