Το άρθρο μας Μια αναγκαία παρέμβαση για την ασφάλεια του κοινού στην Αγία Μαρίνα προκάλεσε μια πολύ ενδιαφέρουσα σειρά σχολίων για το σημείο όπου συγκλίνουν χιλιάδες κόσμου κάθε μέρα με ΙΧ και συγκοινωνιακά μέσα, λιγότεροι με τα πόδια. Ο κ. Κωνσταντίνος Κανέλλος σε μια ολοκληρωμένη πρόταση φέρνει στο προσκήνιο την ανάγκη οργάνωσης του χώρου γύρω από τον Σταθμό και ειδικότερα της Ιεράς Οδού, τονίζοντας ότι δεν λύνονται όλα τα προβλήματα με ακριβές υποδομές.
Αναλυτικά η παρέμβαση:
Δεν είναι όλα θέμα “υπομονής” ούτε όλα λύνονται με ένα φανάρι, τροχαία, τροχονόμο, ή την σημερινή κάμερα για να δίνουμε τσάμπα λεφτά..
Όταν ένας δρόμος σαν την Ιερά Οδό —που δεν είναι φτιαγμένος για να σηκώσει τέτοιο βάρος— φορτώνεται με μετρό, λεωφορεία, διερχόμενη κίνηση και ανεξέλεγκτο παρκάρισμα, το αποτέλεσμα δεν είναι ανάπτυξη. Είναι συμφόρηση.
Και για να το πούμε απλά: Άλλο μια αρτηρία όπως η Λεωφόρος Αθηνών με πολλαπλές λωρίδες και άλλο ένας δρόμος που στην πράξη καταλήγει μία λωρίδα ανά κατεύθυνση, επειδή ο καθένας παρκάρει όπου τον βολεύει.
Γιατί ακούσαμε τότε, πως θα γίνουν τα έργα του μετρό στο Χαϊδάρι… και είδαμε εν τέλει, αν πιάνει Χαϊδάρι ή όχι.
Η πραγματικότητα σήμερα:
– Ο δρόμος στενεύει τεχνητά από παράνομο παρκάρισμα
– Οι είσοδοι και έξοδοι στενών μπλοκάρονται
– Οι πεζοί κινούνται με ανασφάλεια
– Η κυκλοφορία γίνεται νεύρα και καθυστέρηση για όλους
Και κάπου εκεί, χάνεται η ισορροπία. Ούτε ο οδηγός εξυπηρετείται, ούτε ο πεζός. Τώρα εφόσον οδηγήθηκαν οι εγκαταστάσεις και τα μέτρα που πήραν, αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί, οι λύσεις δεν είναι θεωρητικές. Είναι πρακτικές και εφαρμόσιμες:
– Φυσικός διαχωρισμός λωρίδων με κολωνάκια ή νησίδες, ώστε να μην “εξαφανίζεται” η μία λωρίδα
– Αυστηρή απαγόρευση στάσης/στάθμευσης σε κρίσιμα σημεία (στενά, στροφές, είσοδοι-έξοδοι) με πραγματική εφαρμογή
– Μεταφορά στάσεων λεωφορείων λίγα μέτρα πιο μακριά από κόμβους για να μην μπλοκάρουν τη ροή
– Καθαρά και ορατά περάσματα πεζών σε σωστά σημεία, όχι όπου “έτυχε”
– Σύντομες ζώνες αποβίβασης (drop-off) για το μετρό ώστε να μην σταματάει ο καθένας στη μέση του δρόμου
Δεν μιλάμε για έργα εκατομμυρίων. Μιλάμε για λογική.
Γιατί η πόλη δεν χρειάζεται μόνο υποδομές. Χρειάζεται και οργάνωση. Και κυρίως, χρειάζεται σεβασμό — από όλους. Γιατί στο τέλος, ο δρόμος δεν ανήκει ούτε στο κράτος, ούτε στον οδηγό, ούτε στον πεζό. Ανήκει στη συνύπαρξη. Και αυτή, αυτή τη στιγμή, δεν δουλεύει όπως θα έπρεπε.
