Όταν η εγκατάλειψη δημόσιων χώρων από το ίδιο το κράτος γίνεται επιχείρημα εκποίησης.
Οι φωτογραφίες από την Ακτή Σκαραμαγκά και το λιμανάκι της δεν παραξενεύουν φυσικά κανέναν, καθώς αυτή η εικόνα απαξίωσης είναι μόνιμη. Είναι μια ακόμα ιδιοκτησία του κράτους, μια γωνίτσα θάλασσας που απέμεινε στη Δυτική Αθήνα, από την οποία πεισματικά κρατούν μακριά τον κόσμο με τη μέθοδο “μαύρο χάλι”. Ούτε μια δήλωση πρόθεσης να αναπλαστεί και να δοθεί σε κοινή χρήση δεν έχουμε ακούσει, έστω γι’ αυτό το κομματάκι. Μετά από όσα είδαμε στο Πάρκο Νεολαίας, δικαιούμαστε να είμαστε καχύποπτοι: πρόκειται για ολιγωρία ή “φυλάσσεται” για κάποιον επενδυτή;
Μήπως δεν ζούμε αυτές τις μέρες την επιχειρούμενη αρπαγή του Πάρκου Νεολαίας από το Υπ. Εθνικής Άμυνας, με την υποκριτική δικαιολογία ότι “δεν εκπληρώθηκε ο σκοπός για τον οποίο δόθηκε”, υπονοώντας πονηρά ότι ο Δήμος Χαϊδαρίου δεν το φρόντισε, ενώ η πραγματικότητα είναι ότι ο χώρος ανήκε στην Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου, η οποία ουδέποτεν ενδιαφέρθηκε ως ιδιοκτήτης; Έτσι λοιπόν, τάχα μου φυσιολογικά, ήρθε η ώρα της “αξιοποίησης” σαν προίκα σε κατασκευαστικές εταιρείες που θα χτίσουν και θα διαχειριστούν κοινωνικές κατοικίες (30%) και δικά τους διαμερίσματα (70%) σαν “κοινωνική αντιπαροχή”.
Στην ίδια λογική τι εμποδίζει κάποιον υπουργό να πει “η Ακτή Σκαραμαγκά έχει τα μαύρα της τα χάλια, γι’ αυτό την παραδίδουμε στον τάδε επιχειρηματία να την συμμαζέψει ή να την αναπτύξει”; Το μυστικό είναι ότι το Λιμανάκι στην Ακτή Σκαραμαγκά ανήκει στην… Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου, δηλαδή στο Υπ. Οικονομικών. Δεν ξεχνάμε ότι η μεγάλη προβλήτα (μπαζωμένη θάλασσα) του Ναυπηγείου πωλήθηκε έναντι ευτελούς τιμήματος και χάθηκε οριστικά για την πόλη.
Παρατημένη ακτή, λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας
Η έκταση είναι ελεύθερα προσβάσιμη, αλλά σε καμία περίπτωση δεν παραπέμπει σε παραθαλάσσιο πάρκο ή έστω σε έναν αξιοπρεπή χώρο περιπάτου και άσκησης.
Η απογοήτευση κάθε Έλληνα πολίτη που περνάει από εκεί είναι βαθιά. Μιλάμε για ένα κομμάτι ακτής λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας, την ίδια ώρα που στο νότιο μέτωπο το κράτος ξοδεύει εκατοντάδες εκατομμύρια για την εξυπηρέτηση της επένδυσης του Ελληνικού, αλλά και άλλες μεγάλες αναπλάσεις (βλέπε Οι επενδύσεις των 200 εκατομμυρίων ευρώ ανά χιλιόμετρο στην αθηναϊκή ριβιέρα και η “σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού”).
Όπως αναφέραμε πιο πριν, η συγκεκριμένη έκταση των 10 στρεμμάτων στην Ακτή Σκαραμαγκά ανήκει στην Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου, γι’ αυτό ας μην βιαστεί να “τα βάλει” κάποιος με τον Δήμο Χαϊδαρίου. Μάλιστα, όταν πριν λίγα χρόνια διεκδίκησε δικαστικά μεγάλο κομμάτι της Ακτής ο Δήμος, το επιχείρημα πολλών -και όχι μόνο εκτός πόλης- ήταν: “Τι να το κάνει ο Δήμος… Ξέρουμε πώς τα καταντάει όλα!”.
Να όμως που στα χέρια του κράτους βρίσκεται σε απόλυτα τραγική κατάσταση, επί πολλά χρόνια. Και, βέβαια, δεν είναι μόνο η θάλασσα. Στον ίδιο τόπο βασιλεύουν η ασχήμια και η βρωμιά:
– Το κομμάτι των 10 στρεμμάτων παραμένει χωρίς έστω την στοιχειώδη φροντίδα που κάθε ιδιοκτήτης θα έδειχνε.
– Σπασμένες τσιμεντένιες κατασκευές μέσα και έξω από τη θάλασσα.
– Παμπάλαια σιδερένια διαφημιστικά ικριώματα τραυματίζουν τη θέα.
– Μπάζα και κάθε είδους απόβλητα ακριβώς απέναντι, στην είσοδο των παρατημένων δίδυμων σηράγγων.
– Στις άκρες της Εθνικής Οδού – πύλης της Αθήνας πεταμένα σκουπίδια (με ένα φιρμάνι μετέφεραν την ευθύνη αυτών των οδικών αξόνων στους Δήμους χωρίς αντίστοιχη μεταφορά πόρων και… ξεμπέρδεψαν. Οπότε, στο εξής τα παράπονά σας στους Δήμους Χαϊδαρίου και Ασπροπύργου).
Ας σημειωθεί ότι η κοινωνία του Χαϊδαρίου δείχνει συχνά το ενδιαφέρον της με δράσεις καθαρισμού (βλέπε “Η θάλασσα πονάει”), ενώ ο Δήμος Χαϊδαρίου φροντίζει για την πυρασφάλεια της έκτασης. Ο ιδιοκτήτης απέχει, μέχρι να εμφανιστεί σαν σωτήρας από την εγκατάλειψη, με τον γνωστό τρόπο…
