H κ. Φλώρα Ορφανουδάκη, φιλόλογος – ποιήτρια και μέλος της κριτικής επιτροπής του 1ου Μαθητικού Διαγωνισμού Διηγήματος και Ποίησης για μαθητές και μαθήτριες των Γυμνασίων και Λυκείων του Χαϊδαρίου, δημοσίευσε το ποίημα του νικητή.
Σημειώνει: Σας παραδίδω προς ανάγνωσιν και μελέτη το ποίημα του Θανάση Βασιλειάδη που πήρε το α’ βραβείο ποίησης στον διαγωνισμό μας… για να δείτε την ποιότητα του λόγου και της σκέψης.
ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ, Β’ Λυκείου, α’ βραβείο Μαθητικού διαγωνισμού Ποίησης Δήμου Χαϊδαρίου
ΣΦΑΛΜΑ 404: ΔΕΝ ΒΡΕΘΗΚΕ ΤΟ ΑΥΡΙΟ
Ξύπνησα σε μια μέρα
που δεν είχε ημερομηνία.
Τα ρολόγια έδειχναν συνήθεια
και ο καφές είχε γεύση επανάληψης.
Άνοιξα το παράθυρο:
ο ουρανός φόρτωνε αργά,
σαν να δίσταζε να εμφανιστεί.
Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι ανθρώπους
που περπατούσαν με κατεβασμένο βλέμμα,
κρατώντας μικρές οθόνες
σαν φυλαχτά.
Μιλούσαν χωρίς φωνή,
γελούσαν με σύμβολα,
αγαπούσαν με εικονίδια.
Στη γωνία, μια διαφήμιση
υποσχόταν ευτυχία σε δόσεις,
ενώ ένας άστεγος
μοίραζε σιωπή
σε όποιον είχε το θάρρος να την πάρει.
Κανείς δεν σταμάτησε.
Η σιωπή δεν είχε κουμπί κοινοποίησης.
Τα κτίρια υψώνονταν
σαν σκέψεις που δεν ολοκληρώθηκαν.
Στους τοίχους, ξεθωριασμένα συνθήματα
μιλούσαν για επαναστάσεις
που ξέχασαν τον εαυτό τους.
Ένα κορίτσι τραγουδούσε
σε γλώσσα που δεν αναγνώριζε κανείς
κι όμως όλοι ένιωθαν
ότι κάτι παλιό επέστρεφε.
Θυμήθηκα τότε
τα χέρια χωρίς οδηγίες χρήσης,
τα λάθη που δεν διορθώνονταν,
τα όνειρα που δεν ζητούσαν έγκριση.
Θυμήθηκα όταν το μέλλον
ήταν απλώς μια λέξη
και όχι απειλή.
Το βράδυ κατέβηκε
σαν ενημέρωση συστήματος.
Τα φώτα άναψαν μηχανικά,
τα αστέρια έμειναν ανενεργά.
Κάποιος έκλεισε τον διακόπτη
της περιέργειας
και η νύχτα έμεινε μισή.
Μα μέσα σε μια χαραμάδα χρόνου
είδα κάτι να κινείται:
μια ιδέα χωρίς περίγραμμα,
μια ανάσα εκτός ρυθμού,
ένα αύριο που δεν είχε βρεθεί
γιατί δεν ήθελε
να το βρουν.
Κι έτσι έγραψα αυτό το ποίημα
όχι για να αποθηκευτεί,
αλλά για να χαθεί
σε όποιον το διαβάσει.
Γιατί ίσως το αύριο
να μην είναι προορισμός,
αλλά μια πράξη
ανυπακοής στο σήμερα.
