Πριν δύο μέρες δημοσιεύσαμε τη διαμαρτυρία της Θεατρικής Ομάδας Χαϊδαρίου για τις συνθήκες υπό τις οποίες αναγκάστηκε να ανεβάσει τη φετινή παράστασή της. Εκεί αναφερόταν το όνομα του νεαρού Ελληνοπαλαιστίνιου συγγραφέα Αλέξη Ράμι, που έγραψε το έργο “Πόδια ερμητικά Κλειστά” και ως εκ τούτου είχε πρωταγωνιστικό ρόλο σε όσα συνέβησαν στον χώρο του πολιτισμού στο Χαϊδάρι (πιο αναλυτικά Η κωμωδία που εξελίχθηκε σε δράμα – Το βαθύ παράπονο της Θεατρικής Ομάδας τού Δήμου Χαϊδαρίου). Ας τον γνωρίσουμε καλύτερα.
Ο 27χρονος Αλέξης Ράμι γεννήθηκε στην Ελλάδα από Παλαιστίνιο πατέρα και είναι ενεργό μέλος της Παλαιστινιακής Κοινότητας. Ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του “κράμα” των δύο πολιτιστικών ταυτοτήτων και βρήκε τον δρόμο του στην συγγραφή, έχοντας εκδώσει ήδη 3 βιβλία, ένα από τα οποία είναι εστισμένο στο Χαϊδάρι. Έχει συγγράψει επίσης θεατρικά έργα, τραγουδάει λαϊκό τραγούδι, ασχολείται με το ερασιτεχνικό θέατρο και φιλοδοξεί να εισαχθεί σε δραματική σχολή. Είναι απόφοιτος Αγγλικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας. Μελέτησε την πεζογραφία του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, των καθαρευουσιάνων συγγραφέων και διηγηματογράφων, καθώς και την εσωτερική ποίηση των Κωνσταντίνου Καβάφη και Τάσου Λειβαδίτη.
Να τι είπε στον Μενέλαο Χρόνη:
Γεννήθηκες και μεγάλωσες στην Ελλάδα, έχοντας παράλληλα παλαιστινιακές ρίζες. Πώς έχει επηρεάσει η ελληνοπαλαιστινιακή σου ταυτότητα τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο και εκφράζεσαι μέσα από τη γραφή;
Παρά την παρουσία μου καθόλη τη διάρκεια της ζωής μου στην Ελλάδα, η σχέση μου με την Παλαιστίνη παραμένει ενεργή, καθότι τελώ ενεργό μέλος της Παλαιστινιακής Κοινότητας. Ο πατέρας μου, Αμπού- Χαντίτζι Αχμέτ, ιατρός παθολόγος στο Περιστέρι όπου διαμένουμε, από μικρά με τον αδελφό μου μας έβαζε σε καθημερινή τηλεφωνική/διαδικτυακή επαφή με τους συγγενείς μας στην Παλαιστίνη. Και παρότι οι τραγικές συνθήκες της γεωπολιτικής σκηνής δε μας επέτρεψαν χρόνια τώρα να επισκεφτούμε την πατρίδα του, ο ζήλος του να μας κρατήσει σε επαφή με τις καταγωγικές ρίζες του αποτελούσε μεγάλη πηγή ευαισθησίας εντός μου. Ανέκαθεν θεωρούσα πως Έλληνες και Παλαιστίνιοι μοιραζόμαστε έναν κοινό “καημό”, εθνολογικά όσο και πολιτισμικά. Λαοί που γαλουχηθήκαμε σε μυριάδες κακουχίες και παρόλα αυτά ανθίσαμε, επειδή δεν ξεχάσαμε ποτέ την πολιτισμική μας ταυτότητα.
Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που είμαι “κράμα”, εάν θα θέλετε, δυο τόσο αξιόλογων πολιτιστικών ταυτοτήτων και προσπαθώ μέσα από τους πρωταγωνιστές των έργων μου, χαρακτήρες που ακροβατούν στα όρια της κοινωνικής αποξένωσης, σμιλευμένοι στα δύσκολα αυτού του κόσμου, να κρατώ σταθερή τη σπίθα της αγάπης μου για τις καταβολές μου. Τόσο το νέο μου βιβλίο, “Τα Μαραμενα Χρόνια”, όσο και οι δυο συλλογές διηγημάτων που εξέδωσα τα τελευταία 3 χρόνια, αποτελούν φόρο τιμής σε κάθε ψυχή που μόνο μέσω του ” δύσκολου δρόμου”, του ανηφορικού που έγραψε και ο τεράστιος Καζαντζάκης, αποδεικνύει την πνευματική της αξία.
Εκτός από τη συγγραφή, ασχολείσαι ενεργά και με το θέατρο σε ερασιτεχνικό επίπεδο. Άλλωστε έπαιξες και στο “επίμαχο” έργο της Θεατρικής Ομάδας Χαϊδαρίου. Συνεισφέρει η θεατρική εμπειρία και επηρεάζει τον τρόπο που χτίζεις τους χαρακτήρες και τις ιστορίες σου;
Καθότι ερασιτέχνης ηθοποιός τα τελευταία 8 χρόνια και έτοιμος να δώσω εισαγωγικές εξετάσεις τον ερχόμενο Σεπτέμβρη για δραματική σχολή, το θέατρο και η σκηνή γενικότερα (ασχολούμαι παράλληλα και με το λαϊκό τραγούδι) είχαν ανέκαθεν για μένα μια σαγήνη, η οποία μεταφέρεται με λεπτές χροιές και στα έργα μου. Το Θέατρο ήταν, είναι και θα είναι φορέας πολιτισμού, ευκαιρία για καλλιτεχνική έκφραση και ελευθερία, καθώς και το πιο μεγάλο πάτημα που γέννησε η Ελλάδα του Ευριπίδη και των μεγάλων τραγικών σε έναν άνθρωπο να υποδυθεί ρόλους και να δημιουργήσει κόσμους που δε θα ζούσε ποτέ.
Κατά μια εννοια ταυτίζεται αρκετά με τη συγγραφή, δε νομίζετε; Οι χαρακτήρες στα έργα μου αποτελούν και αυτοί οντότητες που, κατά τα λεγόμενα του Βάρδου της Αγγλίας Ουίλιαμ Σαίξπηρ, δίνουν τη δική τους θεατρική “παράσταση”, εφόσον η ζωή είναι μια Σκηνή, άτομα που προσπαθούν μέσω της νοσταλγικής ενθύμησης και της αγάπης τους για καθετί αλλοτινό κι ονειρικό να αποκτήσουν μια βαθύτερη υπόσταση στο διαχρονικό “τώρα”.
Έχεις ήδη εκδώσει τα βιβλία “Αλήθειες και Ονείρατα” και “Τα Παλιοσίδερα της Πίκρας”. Πώς βλέπεις ο ίδιος την εξέλιξη της συγγραφικής σου πορείας από τις πρώτες σου εκδόσεις μέχρι σήμερα;
Οι πρώτες δυο μου συλλογές διηγημάτων αποτελούσαν το γέννημα θρέμμα των τελευταίων 10 ετών συγγραφικής ενασχόλησης στην Ελληνική γλώσσα που αγαπώ και λατρεύω. Εξ ου και η δημοσίευση του πρώτου βιβλίου και τουλάχιστον του μισού από το δεύτερο στην απλή καθαρεύουσα. Θεωρώ πως η σταθερά ανοδική πορεία των έργων μου με τιμά ιδιαίτερα, καθότι καταδεικνύει την αγάπη του ελληνικού λαού για την ελληνική γλώσσα και τα “κοσμήματα” της διαλεκτικής δύναμής της, όπως τα εμπνεύστηκα από τον μεγάλο “διδάσκαλο όλων”, κατ’ εμέ, τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Το τρίτο βιβλίο, τα “Μαραμενα Χρόνια”, γραμμένο στη νέα ελληνική, αν και σαφώς διαφορετικό στη δομή από τις δυο συλλογές διηγημάτων, αποτελεί ένα μυθιστόρημα που εξυμνεί τις ίδιες μου τις καταβολές μα είναι και φόρος τιμής όπως προανέφερα σε όλες εκείνες τις αναμνήσεις και τους ανθρώπους που με έκαναν αυτό που είμαι σήμερα.
Το νέο σου βιβλίο κυκλοφόρησε πρόσφατα και συνδέεται άμεσα με το Χαϊδάρι. Πώς γεννήθηκε η ιδέα του και ποιος είναι ο ρόλος που διαδραματίζει η περιοχή στην εξέλιξη της ιστορίας;
Όλα μου τα έργα διαδραματίζονται σε περιοχές που υπήρξαν και θα υπάρξουν σπίτι μου, δηλαδή τα Δυτικά Προάστια των Αθηνών, η Δυτική Αττική, το βουνό μας, το Ποικίλο Όρος και όλοι οι όμοροι δήμοι. Σε έναν περίπατο στο παλιό μου δημοτικό σχολείο στο Περιστέρι, καθώς και στη Στρατάρχου Καραϊσκάκη, ενθυμούμενος παλιές αγάπες, φιλίες και έρωτες, γεννήθηκε η ανάγκη μέσα μου να γράψω μια ονειρική, υπερρεαλιστικη ιστορία που θα αγγίζει με βαθιά ευαισθησία κάθε κρίκο, κάθε άνθρωπο, κάθε ψυχή που συνάντησα στα παιδικά, εφηβικά και πρώιμα ενήλικά μου χρόνια, η οποία διαμόρφωσε το σύνολο του χαρακτήρα μου και της προσωπικότητός μου: στοιχεία-κλειδιά με τα οποία θεωρώ θα ταυτιστεί το ευρύ κοινό, καθότι όλοι μας ζήσαμε και αγαπήσαμε και πορευτήκαμε ως νέοι στα μονοπάτια αυτά.
Με ποιους τρόπους το Χαϊδάρι λειτουργεί μέσα στο βιβλίο σου; Αποτελεί απλώς το σκηνικό της αφήγησης ή αναδεικνύεται σε έναν «ζωντανό» πρωταγωνιστή με τη δική του ταυτότητα και μνήμη;
Για το Χαϊδάρι έχω γράψει πολλά περισσότερα διηγήματα, μέρος των οποίων έχει εκδοθεί στο Αλήθειες και Ονείρατα και στα Παλιοσίδερα της Πίκρας. Ως φόντο των ιστοριών λειτουργεί μέσω της φυσικής του ομορφιάς σαν τον καμβά πάνω στον οποίο “χρωματίζονται” και ψυχογραφούνται οι χαρακτήρες μου. Για μένα και το έργο μου το Χαϊδάρι όμως είναι κάτι πιο βαθύ. Είναι οι βόλτες της παιδικής μου ηλικίας, είναι οι εφηβικοί μου έρωτες και κυρίως η αίσθηση αυτή η ανάλαφρη μιας μελαγχολικής νοσταλγίας, που με συγκινεί ακόμα κάθε που βλέπω τον ήλιο να γέρνει στον Πευκόδρομο στην Καραϊσκάκη. Είναι οι αναμνήσεις της πρώτης θεατρικής μου ομάδος και συνεπώς η εισαγωγή μου στο θέατρο καθώς και η ανάκληση εις μνήμη όλων των ανθρώπων από το θέατρο στο Χαϊδάρι που αγάπησα και με τους οποίους συνεργάστηκα τόσα χρόνια. Νομίζω είπα αρκετά. Ας αφήσουμε κάτι να μαθευτεί και από το βιβλίο (γέλια).
Ποιο μήνυμα θα ήθελες να κρατήσει ο αναγνώστης, τόσο για το Χαϊδάρι όσο και για τη σημασία της συνύπαρξης διαφορετικών πολιτισμών και ταυτοτήτων στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία;
Αν έπρεπε να αφήσω ένα μήνυμα για τον αναγνώστη, αυτό είναι πως η Τέχνη, σε κάθε έκφανσή της, έχει σκοπό την ταύτιση και τη συγκίνηση στα κοινά βιώματα της ζωής και στον τρόπο με τον οποίο κατά βάθος, όσο και να διαφέρουμε, βλέπουμε όλοι, ως άνθρωποι και ως ψυχές ευαίσθητες, τον κόσμο. Εάν έστω και έναν άνθρωπο καταφέρω ως συγγραφέας, ως ηθοποιός, ως τραγουδιστής, ως οτιδήποτε να αγγίξω, να τον κάνω να αναρωτηθεί για τη δική του πορεία, για τη δική του θέση στον κόσμο , θεωρώ τον εαυτό μου επιτυχημένο.
Η πρόσφατη περιπέτειά μου με τον Δήμο Χαϊδαρίου και η αναξιοπρεπής, υπό κάκιστες συνθήκες διεξαγωγή του θεατρικού έργου που συνέγραψα για την Ομάδα του Δήμου στην οποία προσφέρω 8+ χρόνια (με προηγούμενο έργο σε συγγραφική σύμπραξη και ως ηθοποιός), με έθλιψε πρωτίστως βαθιά και έπειτα όχι μόνο σε προσωπικό αλλά και σε ανθρώπινο επίπεδο. Ένας δήμος που προάγει τον πολιτισμό δίνει ευκαιρίες σε νεαρούς, φιλόδοξους συγγραφείς, δε λογοκρίνει ένα έργο ούτε το αναγκάζει να παρουσιαστεί σε συνθήκες αθλιότητος. Ευελπιστώ στην αποκατάσταση της ηθικής τάξης από τους αρμόδιους με τη διεξαγωγή της παράστασης σε χώρο καταλλήλως εξοπλισμένο για τη φιλοξενία του κοινού που μας ξέρει και μας αγαπάει, που μας ακολουθεί αδιακόπως τόσα χρόνια και που αποδεικνύει έμπρακτα πως το Χαϊδάρι δεν είναι οι παρατάξεις, ούτε η σημαία της Παλαιστίνης η οποία κραδαίνεται περίτρανα στο Δημαρχείο και μέσω της συγκεκριμένης ιστορίας μόνο απαξιώνεται, όπως και το πρόσωπό μου ως Ελληνοπαλαιστινίου νεαρού συγγραφέα.
Το Χαϊδάρι δεν είναι η οποιαδήποτε “άποψη”. Το Χαϊδάρι είναι ο Κόσμος, ο λαός του και οι άνθρωποί του, οι οποίοι άλλωστε παραμένουν, από αρχαιοτάτων χρονών, και οι πιο σωστοί κριτές.
Σας ευχαριστω πολυ για τη φιλοξενία και την όμορφη συνέντευξη. Σας εύχομαι τα καλύτερα
………………………………………………………………………
“Τα μαραμένα χρόνια” του Αλέξη Ράμι
«Τα μαραμένα χρόνια» αποτελούν ένα ιδιαίτερο κράμα μαγικού ρεαλισμού με έντονες υπερρεαλιστικές νότες και ονειρώδεις περιγραφές. Ο συγγραφέας, επηρεασμένος από τη λογοτεχνία της καθαρεύουσας, επιστρατεύει έναν πλούσιο λυρισμό, ενώ παράλληλα ενσωματώνει στο κείμενο πολύτιμα στοιχεία από τον λαογραφικό πλούτο της Αττικής γης. Το αποτέλεσμα είναι ένα βαθιά συγκινητικό μυθιστόρημα για τη μνήμη, την απώλεια και την αναζήτηση της λύτρωσης.
