Τα δημόσια έργα, ειδικά μέσα στις πόλεις, είναι μια “πονεμένη” ιστορία. Τα αποζητούμε για τη βελτίωση των συνθηκών ζωής, αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που τελικά ξεσηκώνουν αντιδράσεις, είτε γιατί οι μελέτες δεν απέδωσαν αυτό που προσδοκούσαν οι πολλοί (όλοι αποκλείεται να συμφωνήσουν) είτε γιατί η υλοποίηση υπολείπεται των προσδοκιών είτε γιατί οι καθυστερήσεις προκαλούν την αγανάκτηση πολιτών και επαγγελματιών. Η ιστορία των πρόσφατων έργων στο Χαϊδάρι (Πεζογέφυρες, Παλατάκι, Φαβιέρου, Πλατεία Δάσους) κάποια από τα προηγούμενα μάς θυμίζει, κατά περίπτωση.
Τώρα έχουμε μπροστά μας μια πολύ εκτεταμένη αστική ανάπλαση, που αφορά χοντρικά το μισό Χαϊδάρι, από Στρατάρχη Καραϊσκάκη μέχρι Κουνέλια (περισσότερα διάβασε εδώ: Ανάπλαση κεντρικού Χαϊδαρίου: Πώς ξεκινάει το ολικό λίφτινγκ της πόλης με το έργο των 8,8 εκατ. ευρώ). Είναι απόλυτα αναγκαίο έργο, αλλά και αναμφίβολα δημιουργεί και άγχος τώρα που έρχεται η ώρα της κατασκευής.
Μία Χαϊδαριώτισσα, η κ. Ε.Γ. θυμάται το πρόσφατο έργο της ανάπλασης της κεντρικής πλατείας του Δάσους και σχολιάζει:
Αν τα έργα γίνουν σαν την κεντρική Πλατεία του Δάσους, έργο του προηγούμενου Δημάρχου Βαγγέλη Ντηνιακού, τότε κρίμα για την ταλαιπωρία που θα τραβήξετε. Δεν έχει υπάρξει χειρότερο έργο από αυτό. Οι κίτρινες πλάκες έχουν γίνει μαύρες, σπασμένες οι περισσότερες και μαζεύουν νερά όταν βρέχει, ούτε έχει μπει τσιμέντο στους αρμούς. Ένας απαράδεκτος σχεδιασμός, που καμία σχέση δεν έχει η κατασκευή του με τα σχέδια στις φωτογραφίες ανάρτησης του έργου. Πεταμένα λεφτά και δεν υπολογίζουμε και την ταλαιπωρία των δύο χρόνων μέχρι να την τελειώσουν. Ας είναι προσεκτικοί λοιπόν με τους εργολάβους που αναλαμβάνουν τα έργα και ας υπάρχουν υπεύθυνοι του Δήμου για να επιτηρούν.
Τα έργα που γίνονται μέσα στην πόλη δεν περνούν ποτέ αθόρυβα
Τα έργα που γίνονται μέσα στην πόλη δεν περνούν ποτέ αθόρυβα. Δεν είναι σαν την κατασκευή ενός δρόμου κάπου μακριά, στο βουνό. Τροφοδοτούν συζητήσεις στην κοινωνία, φουντώνουν αντιπαραθέσεις στο Δημοτικό Συμβούλιο και δοκιμάζουν την αξιοπιστία όσων το διαχειρίζονται. Η δουλειά δεν τελειώνει όταν εξασφαλίζεις τη χρηματοδότηση ή όταν υπογράφεται μία σύμβαση. Αντίθετα, τότε αρχίζουν τα δύσκολα.
Έργα όπως πλατείες, αστικοί δρόμοι και πεζοδρόμια δεν επιτρέπεται να αφήνονται στις πιέσεις της συγκυρίας και μετά να γίνεται επίκληση “διαδικασιών”. Μια πλατεία, για παράδειγμα, δεν είναι «ένα ακόμη εργοτάξιο». Είναι το κέντρο της πόλης και κάθε διοικητική αστοχία πληρώνεται σε καθημερινή ταλαιπωρία και υποβάθμιση της καθημερινότητας, επιβάρυνση της τοπικής οικονομίας. Οι αρχές οφείλουν να διαχειρίζονται το έργο με τρόπο που να προλαμβάνει κρίσιμες εμπλοκές και να υπάρχει αποτελεσματική επίβλεψη των εργασιών. Διαφορετικά το δημόσιο χρήμα δεν πιάνει τόπο και το πολιτικό κόστος είναι μεγάλο. Σαν αυτό που “πληρώθηκε” στην Πλατεία του Δάσους…
ΔΙΑΒΑΣΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ:
Ένα έπιπλο που δεν σου αρέσει το αλλάζεις – Με μια καινούργια πλατεία τι κάνεις;
