Με αφορμή Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου του Μαστού η Μαρία Αναγνώστου γράφει τις σκέψεις της από τη δική της εμπειρία με τον καρκίνο, τονίζοντας πάνω απ’ όλα τη σημασία που έχει για τον ασθενή η ανθρώπινη παρουσία και του αληθινό ενδιαφέρον. “Στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής σου δεν θυμάσαι ποιος έγραψε τα πιο όμορφα λόγια. Θυμάσαι ποιος ήταν Πραγματικά ΕΚΕΙ!! Ποιος ενδιαφέρθηκε, ποιος σήκωσε το τηλέφωνο, ποιος ρώτησε με ειλικρίνεια “Πώς είσαι;” Και, δυστυχώς θυμάσαι ΚΑΙ τις απουσίες. Ιδιαίτερα εκείνες που ΔΕΝ περίμενες”, τονίζει.
Αναλυτικά οι σκέψεις τής Μαρίας:
Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου του Μαστού, η σκέψη μας βρίσκεται δίπλα σε κάθε γυναίκα που δίνει ή έχει δώσει τη δική της μάχη. Σε εκείνες που αγωνίζονται καθημερινά, σε εκείνες που κατάφεραν να βγουν νικήτριες, αλλά και σε εκείνες που δυστυχώς δεν βρίσκονται πια ανάμεσά μας. Ο σεβασμός, η αγάπη και η συμπαράσταση προς αυτές τις γυναίκες είναι αυτονόητα και αδιαπραγμάτευτα.
Θα μου επιτρέψετε, όμως, σήμερα να καταθέσω και κάποιες σκέψεις μέσα από τη δική μου προσωπική εμπειρία. Ως άνθρωπος που έχει παλέψει με τη λευχαιμία, που έχει περάσει δύο μεταμοσχεύσεις μυελού των οστών, με την τελευταία μόλις πριν από 14 μήνες, γνωρίζω πολύ καλά τι σημαίνει να δίνεις μάχη για την ίδια σου τη ζωή. Γνωρίζω τι σημαίνει φόβος, αγωνία, αβεβαιότητα. Τι σημαίνει να βρίσκεσαι σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου και να περιμένεις με ελπίδα την επόμενη ημέρα. Και κυρίως, γνωρίζω πόσο σημαντική είναι η Ανθρώπινη παρουσία σε αυτές τις στιγμές.
Γιατί ο καρκίνος δεν έχει μόνο ένα πρόσωπο. Δεν έχει φύλο, ηλικία ή κοινωνική θέση. Και κάθε άνθρωπος που παλεύει μαζί του αξίζει τον ίδιο σεβασμό, την ίδια προσοχή και την ίδια συμπαράσταση.
Μέσα από τη δική μου διαδρομή έμαθα πολλά. Έμαθα να εκτιμώ ακόμη περισσότερο τη ζωή, τις μικρές καθημερινές στιγμές και τους ανθρώπους που βρίσκονται πραγματικά δίπλα μας. Έμαθα όμως και κάτι άλλο…
Στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής σου δεν θυμάσαι ποιος έγραψε τα πιο όμορφα λόγια. Θυμάσαι ποιος ήταν Πραγματικά ΕΚΕΙ!! Ποιος ενδιαφέρθηκε, ποιος σήκωσε το τηλέφωνο, ποιος ρώτησε με ειλικρίνεια “Πώς είσαι;” Και, δυστυχώς θυμάσαι ΚΑΙ τις απουσίες. Ιδιαίτερα εκείνες που ΔΕΝ περίμενες.
Βλέπουμε συχνά, με αφορμή παγκόσμιες ημέρες, όμορφα μηνύματα, συγκινητικές αναρτήσεις και δημόσιες δηλώσεις συμπαράστασης. Και πολύ σωστά γίνονται. Η ενημέρωση και η ευαισθητοποίηση είναι πολύτιμες. Όμως, ας αναρωτηθούμε κάτι: Αρκεί να γράφουμε ότι “στεκόμαστε δίπλα” σε όσους δίνουν τη μάχη τους; Ή μήπως πρέπει πρώτα να έχουμε σταθεί Πραγματικά δίπλα στους ανθρώπους που γνωρίζουμε και μας χρειάστηκαν;
Γιατί είναι εύκολο να εκφράζουμε δημόσια την ευαισθησία μας. Είναι εύκολο να γράφουμε όμορφες λέξεις για την ανθρωπιά, την αλληλεγγύη και τη συμπαράσταση. Το δύσκολο είναι να κάνουμε αυτές τις λέξεις πράξη. Να είμαστε Παρόντες όταν ΔΕΝ υπάρχουν φωτογραφίες, δημοσιότητα, αντιδράσεις και χειροκροτήματα. Να θυμόμαστε τον άνθρωπο που παλεύει ΟΧΙ μόνο όταν το ημερολόγιο μας υπενθυμίζει μία παγκόσμια ημέρα, αλλά και τις υπόλοιπες 364 ημέρες του χρόνου.
Γιατί εκείνος που βρίσκεται αντιμέτωπος με τον καρκίνο δεν έχει ανάγκη από μεγάλα λόγια. Έχει ανάγκη από Αληθινό ενδιαφέρον, από ένα τηλεφώνημα, από μία Ανθρώπινη κουβέντα, από την αίσθηση ότι ΔΕΝ είναι μόνος. Δεν περιμένει κανείς να του λύσουν τα προβλήματα ή να του πάρουν τον πόνο. Μερικές φορές αρκεί απλώς να νιώσει ότι ΔΕΝ τον ξέχασαν.
Η Αληθινή Ανθρωπιά δεν χρειάζεται κοινό για να εκφραστεί. Δεν χρειάζεται κάμερες, αναρτήσεις ή δημόσιες δηλώσεις. Χρειάζεται καρδιά, συνέπεια και πράξεις.
Δεν γράφω όλα αυτά για να μειώσω στο ελάχιστο τη σημασία της σημερινής ημέρας. Το αντίθετο. Τιμώ βαθιά κάθε γυναίκα που έχει βρεθεί αντιμέτωπη με τον καρκίνο του μαστού και εύχομαι Ολόψυχα δύναμη, υγεία και ελπίδα. Τα γράφω γιατί έχω βρεθεί κι εγώ στην άλλη πλευρά. Στην πλευρά του ανθρώπου που αγωνίζεται, που φοβάται, που ελπίζει και που κάποιες φορές περιμένει ένα απλό σημάδι ενδιαφέροντος. Και γνωρίζω πως η σιωπή και η απουσία μπορούν να πληγώσουν περισσότερο από όσο φαντάζονται κάποιοι.
Ας γίνει, λοιπόν, η σημερινή ημέρα μία αφορμή όχι μόνο για ενημέρωση, αλλά και για Ουσιαστική αυτοκριτική. Ας μην περιορίζουμε την αλληλεγγύη μας σε επετειακές αναρτήσεις. Ας την κάνουμε καθημερινή πράξη, για κάθε άνθρωπο που δίνει τη δική του μάχη, όποια κι αν είναι αυτή. Γιατί η συμπαράσταση δεν αποδεικνύεται από όσα λέμε δημόσια, αλλά από όσα κάνουμε όταν κανείς δεν μας βλέπει.
Και κλείνοντας, θα ήθελα να αφήσω μία σκέψη, όχι ως κατηγορία προς κανέναν, αλλά ως ερώτημα προς όλους μας: Πριν γράψουμε ότι “στεκόμαστε δίπλα” σε όσους παλεύουν με τον καρκίνο, ας αναρωτηθούμε πρώτα: Σταθήκαμε πραγματικά δίπλα στους ανθρώπους που γνωρίζουμε και μας χρειάστηκαν; Ή μήπως κάποιες φορές είναι πιο εύκολο να δηλώνουμε δημόσια την ευαισθησία μας, παρά να την αποδεικνύουμε στην πράξη;
Δύναμη σε κάθε γυναίκα που αγωνίζεται με τον καρκίνο του μαστού. 
Δύναμη σε κάθε άνθρωπο που παλεύει για τη ζωή του. Και ας θυμόμαστε πάντα: η Ανθρωπιά ΔΕΝ κρίνεται από τα λόγια που δημοσιεύουμε, αλλά από τις Πράξεις που αφήνουμε πίσω μας. Η Ανθρωπιά ΔΕΝ είναι ανάρτηση. Είναι Στάση Ζωής 
Μαρία
