Τραπέζια με μουσαμάδες, λαδόκολλες ή λευκά τραπεζομάντιλα, χύμα καταστάσεις, παλιό μωσαϊκό, χαλίκι στο πάτωμα, πεζοδρόμιο, τσιμέντο, μικρή πλατεία, τραπέζια στο χώμα, ακάλυπτες αυλές, κιτρινισμένες φωτογραφίες, βαρέλια στους τοίχους. Όλα αυτά συνθέτουν το παζλ της εικόνας μιας ταβέρνας. Όσο και αν το καινούργιο είναι δελεαστικό όπως λέει και ένα τραγούδι “…ο νέος είναι ωραίος αλλά ο παλιός είναι αλλιώς…”!
Και αυτό το “αλλιώς” είναι που μαγνητίζει τόσο τις νέες γενιές όσο και τον ξένο από κάθε γωνιά της γης!Μας δέχεται όπως και αν είμαστε, είτε με τα καλά μας, είτε με τη σαγιονάρα, είτε η τσέπη μας είναι “φορτωμένη” είτε άδεια,
Τα κεράσματα είναι αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της “ιεροτελεστίας” πολλές καράφες πάνε και έρχονται στα διπλανά τραπέζια με το “γεια μας” το “εβίβα” να ακούγεται σαν τραγούδι σε όλο το μαγαζί.
Άλλωστε πολλά τραγούδια αναφέρονται σ’ αυτήν καθώς στη ζωή όλων μας υπάρχει τουλάχιστον μια ταβέρνα που να ταυτίστηκε μ’ένα σημαντικό κομμάτι της προσωπικής μας ζωής.
Αλλά και οι στίχοι του Κ. Βάρναλη στους “Μοιραίους” πόσο νοσταλγικά μας χαϊδεύουν τα αυτιά…
«Μες στην υπόγεια την ταβέρνα
μες σε καπνούς και σε βρισές
απάνω στρίγγλιζε η λατέρνα
όλη η παρέα πίναμε εψές
εψές σαν όλα τα βραδάκια
Η ταβέρνα, είτε σαν στέκι περιθωριακών είτε σαν στέκι μερακλήδων είτε σαν στέκι παρεΐστικο ή οικογενειακό, αποτελεί την ελληνική “ψυχοθεραπεία” αφού δεν πάμε μόνο για να πιούμε να φάμε, να τραγουδήσουμε, και να γλεντήσουμε, πάμε και για να μοιραστούμε ανθρώπινες στιγμές ζωντανές στη μνήμη όλων! Και η μνήμη είναι έντονη στον χώρο της οποιαδήποτε ταβέρνας. Το παρελθόν είναι παρόν και αυτό από μόνο του την κάνει να ξεχωρίζει από κάθε καινοτόμο εστιατόριο.
Τα αντικείμενα φετίχ της, όπως τα βαρέλια, οι λατέρνες, τα τσουκμποξ, τα κατρούτσα, οι αναμνήσεις ζουν στις κιτρινισμένες φωτογραφίες, στα παλιά ραδιόφωνα, στους φωνογράφους με τα χωνιά, στα πικάπ, μνήμη μιας ολόκληρης εποχής και μιας στάσης ζωής, που υπενθυμίζει και σε μας τους νεότερους τις άξιες του κόσμου της ταβέρνας.
Πηγή sugarfreepress.gr
