Τα καύσιμα είναι είδος πρώτης ανάγκης, όπως και το ψωμί. Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να το λέω. Εκτός από το να φας, χρειάζεσαι να ζεσταθείς και να κινηθείς.
Το αναγνώρισε και η κυβέρνηση βάζοντας πλαφόν στο περιθώριο κέρδους. Μπορεί αυτό το μέτρο να είναι λάθος (τους λόγους τους ανέλυσα στο προχθεσινό μου άρθρο στο Capital) πάντως αποτελεί κυβερνητική παραδοχή ότι το καύσιμο είναι είδος πρώτης ανάγκης.
Ρωτάω ξανά λοιπόν αυτό που ρωτούσα από το 2011: με ποια λογική ένα είδος πρώτης ανάγκης φορολογείται τόσο άγρια; Αν το ψωμί και το γάλα είχαν τον φόρο της βενζίνης θα κόστιζαν 10 ευρώ το κιλό το ψωμί και 5 ευρώ το λίτρο το γάλα.
Η απάντηση που συνήθως διατυπώνεται “αν ήταν πιο φτηνά τα καύσιμα θα ξοδεύαμε πολύ περισσότερα” είναι βλακώδης. Ναι, η κατανάλωση θα αυξανόταν, αλλά ως έναν βαθμό. Με φτηνότερη βενζίνη δεν θα οδηγούσες συνέχεια για να την κάψεις. Θα ζέσταινες όμως το σπίτι λίγο περισσότερο, θα έκανες μερικές εκδρομές παραπάνω, δηλαδή θα ανέβαινε το συνολικό επίπεδο ευτυχίας.
Η “λογική” “σου φορολογώ πολύ ένα είδος που το έχεις ανάγκη για να το χρησιμοποιείς λιγότερο” είναι ολοκληρωτικού χαρακτήρα. Να φορολογήσουμε τότε με ειδικό φόρο κατανάλωσης και τη ζάχαρη γιατί παχαίνει, και το βούτυρο γιατί ανεβάζει χοληστερίνη, και το σκόρδο γιατί μυρίζει.
Η υπερφορολόγηση στα καύσιμα είναι μέτρο ληστρικό, εισπρακτικό και μόνο: σου τα παίρνω γιατί μπορώ. Είναι ευκαιρία τώρα με την άνοδο των τιμών των καυσίμων, λόγω πολέμου, να ξανατεθεί το πρόβλημα στη βάση του: ηθική και λογική.
