Ο κ. Ι.Κ. προβληματίζεται με την έλλειψη διαθέσιμου χώρου για το παιχνίδι των μικρών κατοίκων της πόλης μας, εστιάζοντας στην Πλατεία Ηρώων, η οποία διαθέτει την μεγαλύτερη ανοιχτή έκταση στο κέντρο, τουλάχιστον στη δυτική πλευρά του (στην άλλη άκρη της Καραϊσκάκη υπάρχουν το Παλατάκι και η Πλατεία Δημαρχείου).

Σε επιστολή του στην εφημερίδας μας, λοιπόν, σημειώνει ότι “σίγουρα στο Χαϊδάρι πλέον ο λιγοστός χώρος όπου έχει παραμείνει για τα παιδιά οδεύει προς εξαφάνιση. Στην εν λόγω πλατεία στην μία μεριά τα αυτοκίνητα, όπου εκτός από τα πεζοδρόμια τα σαββατοκύριακα παρκάρουν και μέσα στην πλατεία, τώρα έχουμε και τα τραπέζια που αυξάνονται με τον ίδιο ρυθμό που κατρακυλά η τούρκικη λίρα. Οι καθημερινές δεν πάνε πίσω αλλά τα σαββατοκύριακα τα παιδιά δεν κάνουν γυρω γύρω από το άγαλμα πια με το ποδήλατο. Κουβέντα για διαβάσεις πεζών και ράμπες αναπήρων, φιλόξενη πόλη…

Μπορεί κάποιος να διαφωνήσει ότι τα παιδιά χρειάζονται ανοιχτό ελεύθερο χώρο; Η Πλατεία Ηρώων είναι ένας από αυτούς και η ανανεωμένη της όψη την κάνει πιο θελκτική. Κα αν για τα μαγαζιά, τα οποία λόγω των μέτρων επιτρέπεται να λειτουργήσουν για ένα διάστημα μόνο έξω και με μεγαλύτερες αποστάσεις, αξίζει να κάνει κανένας υπομονή, καμία ανοχή δεν πρέπει να δοθεί στο παράνομο παρκάρισμα. Ε… όχι και πάνω στην πλατεία! Όσο για διαβάσεις πεζών, ελεύθερες ράμπες αναπήρων κτλ., έχουν επισημανθεί τόσες φορές, που δεν υπάρχει πια υπομονή.

Το γενικότερο πρόβλημα του ελεύθερου χώρου για παιχνίδι πρέπει να εξαταστεί πιο διεξοδικά. Παλιά υπήρχαν οι αλάνες όπου τα παιδιά κινούνταν χωρίς τους σημερινούς περιορισμούς, ακόμη και στον δρόμο μπορούσαν να παίξουν! Σήμερα τους δίνουμε ή παιδική χαρά ή γήπεδο με προπονητή. Η δική τους ελευθερία και αυτενέργεια στο παιχνίδι που είναι;