Κάτοικοι του Προφήτη Ηλία κοίταζαν τις φλόγες απέναντί τους στο Ποικίλο, κοίταζαν και γύρω τους, στο γεμάτο σκουπίδια και ξερά κλαδιά άλσος, στα καλώδια ανάμεσα στα κλαδιά των πεύκων. Και η καρδιά τους χτυπούσε. “Και ο Προφήτης Ηλίας καίγεται εύκολα, έτσι που είναι…”, μάς λένε.
Να τι γράφει στο “Χαϊδάρι Σήμερα” η κ. Στέλλα: “Ένα μεγάλο θέμα για τον τόπο μας είναι ο Προφήτης Ηλίας. Εδώ γεννήθηκα και μεγαλώνω. Εδώ πιτσιρικάκι έπαιζα και πέταγα αϊτό την Καθαρή Δευτέρα και Πάσχα χτυπάγαμε τις καμπάνες. Όμως τον έχουν αφήσει εδώ και χρόνια στο έλεος της αδιαφορίας και έχει γίνει ένας σκουπιδότοπος που είναι στα πρόθυρα φωτιάς. Στον περιφερειακό πετάνε τζάμια, μπουκάλια, υλικά οικοδομών, έρχονται και κόβουν τα ξερά και δεν τα μαζεύουν. Κόψανε ένα δέντρο και έχουν αφήσει τα ξύλα μέσα στο δασάκι. Είναι πια εστία φωτιάς και αρρώστιας. Λυπάμαι πολύ για τον τόπο μου, για το σπίτι μου. Γινόμαστε ρεζίλι στον ξένο κόσμο που ανεβαίνουν εδώ για να δούνε στο τηλεσκόπιο την όμορφη Αθήνα και βλέπουν όλη αυτή την εγκατάλειψη και την ασχήμια”.
Και συνεχίζει: “Οι φωτό που σας στέλνω είναι ένα μικρό μόνο δείγμα από αυτό που γίνεται γύρω από τα σπίτια μας. Αυτός ο χώρος είναι του Δήμου. Είναι υποχρεωμένος να τον καθαρίζει όπως εγώ καθαρίζω όσο μπορώ έξω από το οικόπεδό μου το χώρο. Πληρώνουμε για το Δήμο κάθε μήνα. Παίρνω τηλέφωνο και ο ένας με στέλνει στον άλλο και άκρη δε βρίσκω.
Παρακαλώ πολύ είναι θέμα χρόνου να πάρει φωτιά. Ο Προφήτης Ηλίας καίγεται εύκολα, έτσι που είναι… από τα πεταμένα γυαλιά ή από τα πιτσιρίκια που ανεβαίνουν να καπνίσουν. Ή με ένα τσιγάρο από τα αυτοκίνητα… τέλος”.
