Του Κίμωνα Φουντούλη

Η διεκδίκηση του Χαϊδαρίου για διέξοδο στη θάλασσα βρίσκεται στη τελική ευθεία. Οι κάτοικοι της Δυτικής Αθήνας υποστηρίζουν την επαναλειτουργία των Ναυπηγείων, απαιτώντας και πρόσβαση στη θάλασσα ενός και πλέον εκατομμυρίου ανθρώπων. Η Κυβέρνηση είχε την ευκαιρία να κάνει το σωστό ή -γιατί όχι- ένα “ρουσφέτι” στους πολλούς.

Τώρα τα δικαστήρια καλούνται να συμβάλουν στην ανεύρεση λύσης.

Η ΕΤΑΔ δεν πουλάει ναυπηγείο. Πουλάει δυνητική χρήση αιγιαλού -κάτι που δεν της ανήκει- σε όποιον επενδυτή διατηρήσει έστω και λίγο από ναυπηγείο. Επί της ουσίας πουλάει λιμενική εγκατάσταση και μην απορήσετε αν προσφύγει στο μέλλον και η COSCO, υπερασπιζόμενη τους όρους του δικού της διαγωνισμού.

Επισημαίνεται πως η προβλήτα 4 ουδέποτε χρησιμοποιήθηκε ως ναυπηγείο. Προσοχή η προβλήτα όχι ο μώλος – βόρεια πλευρά της δεξαμενής. Τα τελευταία είκοσι χρόνια παρανόμως (ως χρήση γης), λειτουργεί διακίνηση κοντέινερ.

Λάβετε υπόψιν σας πως όταν μία απαλλοτρίωση δεν επιτελέσει το σκοπό της, τότε ο πρώην ιδιοκτήτης (στη περίπτωση μας ο Δήμος Χαϊδαρίου), που διέθετε 100 στρέμματα γης και όχι παράνομου μπαζώματος (προβλήτα), δικαιούται επιστροφής της απαλλοτριωμένης έκτασης.

Ο Δήμαρχος Χαϊδαρίου, υπερασπιζόμενος τα παραπάνω, εκτελεί εντολή της πόλης μας διά του Δημοτικού Συμβουλίου. Θα κριθεί από όσα υπερασπίζεται, αυτά που δεν θα υπερασπιστεί ή θα υπερασπιστεί πλημμελώς. Ο Δήμος Χαϊδαρίου σύσσωμος -ήδη επί δημαρχίας Μαραβέλια (Ν.Δ.)- το 2009 ζητούσε την έκταση, ανεξαρτήτως των ανακριβειών που εκφέρονται από κυβερνητικά χείλη.

Σε ό,τι αφορά τη χρήση της ακτής από τους πολίτες, αυτό ήδη συμβαίνει στο ελεύθερο τμήμα και μένει να βελτιωθούν οι συνθήκες. Αυτό είναι το διακύβευμα, η πρόκληση για διοίκηση και επιστήμονες που θα κληθούν να διαμορφώσουν λειτουργική χρήση. Συμβιωτική λειτουργία βιομηχανίας με κοινωνία, συνεπώς και αυστηρή τήρηση περιβαλλοντικών όρων.

Έχει όμως σημασία και μια ευρύτερη ματιά στην περιοχή. Προγραμματίζονται δύο εργοστάσια καύσης σκουπιδιών βορειοδυτικά και νοτιοδυτικά του Χαϊδαρίου, ενώ και η Εκκλησία Της Ελλάδος σπεύδει να υπονομεύσει την υγεία του ποιμνίου επιδιώκοντας την εξαίρεση 3.000 στρεμμάτων ορεινού όγκου στο πολύπαθο Αιγάλεω Όρος, εντός της Ζώνης Α’ αυστηρής προστασίας.

Λοιπόν, έχουμε δικαίωμα σε ποιότητα ζωής. Η ανάπτυξη στους φθισικούς δε λέει τίποτα. Τα λεφτά δίνουν λύσεις στους υγιείς.

……………………………………………………

Αξίζει να διαβάσετε και αυτό: Ο λαϊκός Σκαραμαγκάς του μέλλοντός μας και το Ναυπηγείο