- Βίοι αντίθετοι στην Πελοπόννησο. Μία μεγάλη εταιρεία έχει εξασφαλισμένη από το κράτος την κερδοφορία της βρέξει – χιονίσει, ενώ οι τοπικοί παραγωγοί αλέθονται ανυπεράσπιστοι από τις μυλόπετρες της αγοράς και τα χωριά ερημώνουν.
Ο ανεξάρτητος δημοτικός σύμβουλος Πύλου – Νέστορος, Ηλίας Κανάκης, ζητά κυβερνητικές παρεμβάσεις και διεκδίκηση ευρωπαϊκής βοήθειας για το ελαιόλαδο, εν μέσω κατάρρευσης των τιμών παραγωγού, που δοκιμάζει βαριά την ελληνική παραδοσιακή καλλιέργεια, ένα από τα λίγα προϊόντα πια στα οποία η χώρα έχει (ακόμη) αυτάρκεια.
Ο ανεξάρτητος δημοτικός σύμβουλος Πύλου–Νέστορος αντιπαραβάλλει την κατάσταση του κλάδου με την έγκριση περίπου 15 εκατ. ευρώ για τον Αυτοκινητόδρομο “Μορέα”, την οποία επικαλείται, αναγνωρίζοντας ότι οι δύο περιπτώσεις διαφέρουν. Γεγονός όμως είναι ότι ότι επιχειρήσεις σαν αυτήν λειτουργούν χωρίς κανένα ρίσκο και επιχειρηματικό κίνδυνο, επειδή έτσι συμφώνησε το κράτος κατά τη σύμβαση παραχώρησης.
Πρόκειται για Ρήτρες Χαμηλής Κυκλοφορίας (Εγγύηση Εσόδων), που καταβάλλονται εάν τα έσοδα από τα διόδια δεν καλύψουν ένα ελάχιστο προϋπολογισμένο όριο εξαιτίας χαμηλής κίνησης οχημάτων. Αυτοκινητόδρομο Μορέα) προβλέπεται κρατική επιδότηση λειτουργίας εάν τα έσοδα από τα διόδια δεν καλύψουν ένα ελάχιστο προϋπολογισμένο όριο εξαιτίας χαμηλής κίνησης οχημάτων. Το κράτος ουσιαστικά εγγυάται τα έσοδα για να διασφαλιστεί η βιωσιμότητα του έργου και η αποπληρωμή των τραπεζικών δανείων. Η βιωσιμότητα και η αποπληρωμή των δανείων του αγρότη, που αντιμετωπίζει μύριους κινδύνους στην παραγωγή του; Μήπως τελικά η αγορά είναι “ελεύθερη” μόνο για τους πιο αδύναμους;
Η παρέμβαση του κ. Κανάκη:
Το ελληνικό ελαιόλαδο πιέζεται. Οι τιμές πέφτουν, το κόστος παραγωγής έχει ξεφύγει και ο ελαιοπαραγωγός πληρώνει πετρέλαιο, λιπάσματα, εργατικά, ρεύμα, συγκομιδή, δακοκτονία και στο τέλος βλέπει το εισόδημά του να συρρικνώνεται.
Και η κυβέρνηση Κοιτάζει. Σαν τον τύπο στο καφενείο που βλέπει δύο να μαλώνουν και λέει εγω δεν μπλέκω.
Μόνο που εδώ δεν μαλώνουν δύο γείτονες. Πνίγεται ένας ολόκληρος παραγωγικός κλάδος.
Οι Ιταλοί βλέπουν την πίεση και πηγαίνουν στις Βρυξέλλες να ζητήσουν ευρωπαϊκή στήριξη. Εμείς τι κάνουμε; Περιμένουμε να λύσει το πρόβλημα η… ελεύθερη αγορά. Βεβαίως.
Ελεύθερη αγορά όταν πέφτει η τιμή.
Ελεύθερη αγορά όταν ανεβαίνει το κόστος.
Και ο παραγωγός ελεύθερος να… πληρώνει τον λογαριασμό.
Και εδώ έρχεται το ερώτημα που πονάει: Το 2026 πριν τέσσερις μέρες στο πλαίσιο των προβλέψεων της σύμβασης παραχώρησης και των επιπτώσεων της πανδημίας, το Δημόσιο ενέκρινε αλλά περίπου 15 εκατομμύρια ευρώ για τον Μορέα σε μορφή επιδοτήσεις διότι δεν είχε κίνηση ο δρόμος της Πελοποννήσου .
Δεν λέμε ότι οι δύο περιπτώσεις είναι ίδιες. Λέμε κάτι πολύ απλούστερο, όταν υπάρχει πολιτική βούληση, τρόποι και χρήματα βρίσκονται.
Για τον Μορέα βρέθηκαν. Για τον Έλληνα ελαιοπαραγωγό τι βρέθηκε; Ποιο σχέδιο; Ποια έκτακτη στήριξη; Ποια πρωτοβουλία στις Βρυξέλλες; Ποια διεκδίκηση;
Γιατί ο παραγωγός δεν ζητάει ελεημοσύνη, ζητάει πολιτική. Ζητάει να χρησιμοποιηθούν τα ευρωπαϊκά εργαλεία. Ζητάει να υπερασπιστεί η κυβέρνηση έναν κλάδο που κρατάει ζωντανά χωριά, οικογένειες και ολόκληρη την ελληνική ύπαιθρο.
Γιατί αν ο παραγωγός πει, δεν με συμφέρει άλλο, δεν μαζεύω τις ελιές, δεν χάνεται μόνο μια σοδειά. Χάνεται παραγωγή. Χάνεται εισόδημα. Χάνεται η ύπαιθρος.
Έχουμε φτάσει στο ποιο τραγελαφικό σημείο , να παράγουμε ελαιόλαδο και να μην μπορεί να ζήσει ο Έλληνας από την ελιά του. Αυτό δεν είναι ανάπτυξη. Είναι εγκατάλειψη της παραγωγής.
Κύριοι της κυβέρνησης, λοιπόν, η ερώτηση είναι απλή.Όταν χρειάστηκαν 15 εκατομμύρια για τον Μορέα, βρέθηκαν. Για τον Έλληνα ελαιοπαραγωγό τι βρήκατε; Και αν δεν βρήκατε χρήματα, τι ακριβώς διεκδικήσατε από την Ευρώπη;
Γιατί η σιωπή, όταν ένας παραγωγικός κλάδος γονατίζει, δεν είναι ουδετερότητα. Είναι επιλογή.
Το λάδι δεν βγαίνει από τα υπουργικά γραφεία. Βγαίνει από το χωράφι. Και το χωράφι το κρατάει όρθιο ο παραγωγός. Αν τον αφήσουμε να γονατίσει, θα γονατίσει μαζί του και η ελληνική παραγωγή. Η βουλευτές των ελαιοκομικών νόμων ανεξαρτήτων κομμάτων πρέπει να βγουν μπροστά και να πιέσουν για την πραγματική στηρίξει του προϊόντος ,όπως κάνουν οι Ιταλοί .
Τελικά, λοιπόν, το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχουν λεφτά. ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ;
Ηλίας Α Κανάκης Πύλος
