Ακόμα πιο πλούσιο το Πάρκο Εθελοντισμού, με τελευταίο απόκτημα ένα αληθινό λεφτόδεντρο!
Αυτήν την όμορφη κρασούλα ή “φυτό της τύχης” ή νεφρίτη ή λεφτόδεντρο (άκου όνομα), με καταγωγή από τη Μοζαμβίκη (!) και ξεκάθαρα φενγκ σούι, όπως λένε οι ειδικοί, τη βρήκε πεταμένη ο κ. Γιώργος. Η καλή τύχη του ωραίου φυτού ήταν ότι ο παλιός του ιδιοκτήτης το ξεφορτώθηκε στο Πάρκο Εθελοντισμού, όπου υιοθετούμε κάθε αδέσποτο δεντράκι. Μόνο που εδώ, στο παλιό νταμάρι, η έννοια “ανοίγω λάκκο και φυτεύω” είναι αρκετά διαφορετική από τα συνηθισμένα.
Η ιστοριούλα του μικρού αυτού φυτού είναι σύνοψη της ιστορίας της συνολικής δενδροφύτευσης του Πάρκου σε μια πλαγιά του Ποικίλου, στο Δάσος Χαϊδαρίου, προσπάθεια που κοντεύει τα 15 χρόνια. Χρόνια που πέρασαν χωρίς να το καταλάβουμε και σιγά σιγά, με μοναδικά “όπλα” κασμάδες, φτυάρια, σφυριά και καροτσάκια, φτάσαμε να βολτάρουμε σε μονοπάτια ανάμεσα σε ψηλά δέντρα. Κοντεύουμε να ξεχάσουμε την παλιά όψη του νταμαριού. Τον φαλακρό σκουπιδότοπο – μπαζότοπο, όπου δυσκολευόταν ακόμα και η αλεπού να περπατήσει.
Ας τα πάρουμε με τη σειρά. Σε μία από τις καθημερινές βόλτες τους ο κ. Γιώργος με την εντυπωσιακή παρέα του, τον Πάρη, βρήκαν ένα θάμνο πεταμένο. Η παροιμιώδης αντοχή του, ως παχύφυτο που είναι, το έσωσε από τον βασανιστικό θάνατο του ξεριζωμού. Συμφωνήσαμε με τον Γιώργο ότι κακώς θεωρήθηκε απόβλητο και του βρήκαμε θέση. Μαζί του θα φυτεύαμε και τέσσερα όμορφα λέιλαντ που έφερε ο κ. Χρήστος Γουσδόβας.
Εδώ αρχίζει η περιπέτεια, επίπονη και διαρκείας, αλλά που… πάντα ανοίγει την όρεξη για την επόμενη. “Ας το φυτέψουμε εδώ κοντά στην είσοδο του πάρκου”, είπαμε. Εύκολο να το λες, δύσκολο να το κάνεις. Ανοίγοντας τον πρώτο λάκκο πέσαμε σε μισοθαμμένα τσιμέντα, τμήματα μιας παλιάς πλάκας οικοδομής που κάποιος είχε αδειάσει εκεί με φορτηγό. Βγάλαμε κάμποσα ασήκωτα κομμάτια με τον Γιώργο από την πλαγιά και τα κυλήσαμε στο δρομάκι. Ταυτόχρονα “ήρθαν στο φως” νταμαρόπετρες, σίδερα, σύρματα περίφραξης, τσιμεντότουβλα. Δηλαδή, αντί για μια μικρή τρύπα, αναγκαστικά έγινε μία ακόμα παρέμβαση διαμόρφωσης τοπίου. Τα μεγάλα τσιμέντα τα σπάσαμε με τη βαριά για να τα μεταφέρουμε στο σωρό με τα μπάζα.
Οι λάκκοι άνοιξαν, λοιπόν, μετά από κάμποσα απογεύματα δουλειάς, αλλά τώρα χρειαζόταν χώμα για να γεμίσουν. Όπως κάθε φορά σχεδόν, αυτό φτιάχτηκε με τα χέρια. Δηλαδή σκάψιμο σε άλλο σημείο, πάλι ξεδιάλεγμα τούβλων, σωλήνων, παλιών παπουτσιών κοκ. και ό,τι περισσέψει στο καροτσάκι για να πάει στο λάκκο.
Για να σταθεί το χώμα στην πλαγιά χτίστηκαν και οι απαραίτητες πεζούλες με πέτρες που ξεθάφτηκαν επιτόπου και… ιδού το θαλερό λεφτόδεντρο στη θέση του, όπως και τα άλλα ζωηρά δεντράκια. Τώρα πρέπει να βρεθεί τρόπος να διώξουμε τα μπάζα.
Η κρασούλα, λέει το Φενγκ Σούι, φέρνει πλούτο, ευημερία, καλή τύχη και θετική ενέργεια χάρη στα στρογγυλά φύλλα που μοιάζουν με νομίσματα. Καλή τύχη στο Πάρκο μας, λοιπόν. Το οποίο, ας μην ξεχνάμε, παρά τον ταπεινό – εθελοντικό τρόπο με τον οποίο κατασκευάζεται, έχει γίνει δεκτό στη Διεθνή Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής Τοπίου της Βαρκελώνης και έχει αποσπάσει Βραβείο Αποκατάστασης Τοπίου στην Verde.Tec 2025 (βλέπε Βραβείο στην Verde.Tec για το “χειροποίητο” Πάρκο Εθελοντισμού στο Δάσος Χαϊδαρίου!)
ΥΓ1. Μια άλλη καλή εξέλιξη στο Πάρκο Εθελοντισμού είναι ότι όλο και περισσότεροι ιδιοκτήτες σκύλων μαζεύουν τα περιττώματα των ζώων τους και είναι πιο καθαρό. Ειδικά οι νέοι, σχεδόν όλοι κάνουν το καθήκον τους.
ΥΓ2. Το φετινό πρόγραμμα δενδροφύτευσης θα ολοκληρωθεί με μερικούς φοίνικες από το φυτώριο της κ. Τζένης Μαργαρίτη. Ίσως μπορούν να διατεθούν μερικοί και σε άλλους συμπολίτες που θα ήθελαν να πλουτίσουν χώρους με ωραία φυτά.
