Φώτης Δημήτρουλας

 Πριν οχτώ μήνες δέχθηκα μία κλήση στο τηλέφωνο μου από μία κυρία που ήταν σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση.Οικογένεια μονογονεϊκή και πολύτεκνη με ένα μισθό της πλάκας.

Κάναμε ότι θα κάναμε για όποιον συνάνθρωπο μας χρειαζόταν στήριξη. Πέρασε αρκετός καιρός και η οικογένεια κατάφερε να πατήσει ξανά στα πόδια της.

Εχθές ξαναχτύπησε το τηλέφωνο και η ίδια κυρία μου είπε τα εξής: “Είχα σκεφτεί από απελπισία να βάλω τέλος στην ζωή μου. Ευχαριστώ που βρεθήκατε στον δρόμο μου.”

Το συναίσθημα που ένιωσα δεν μπορώ να το περιγράψω με λόγια. Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι πως η αλληλεγγύη σώζει ζωές.