Μια ιστορία “απείρου διοικητικού κάλλους” διηγείται ο πρώην δήμαρχος Νίκαιας-Αγίου Ιωάννη Ρέντη, Γιώργος Ιωακειμίδης, η οποία τον κράτησε κατηγορούμενο για κακούργημα επί 6 χρόνια. Το έγκλημα ήταν ότι στην περίοδο της πανδημίας δημιούργησε μία αθλητική εγκατάσταση σε πρώην νταμάρι του όρους Αιγάλεω, όπου, σημειωτέον, υπήρχε ήδη κλειστό γυμναστήριο, αλλά το Δασαρχείο Πειραιά θεωρούσε τον χώρο… δασική έκταση.
Η υπόθεση έληξε πρόσφατα με παρέμβαση του Υπουργείου Περιβάλλοντος, το οποίο αναγνώρισε ότι η συγκεκριμένη περιοχή δεν είναι δασική και ότι ο Δήμος είχε δικαίωμα να υλοποιήσει την επιλογή του σε χώρο που του ανήκε.
Τι μάς θυμίζουν όλα αυτά; Την τραγελαφική κατάσταση στο Σχιστό Κορυδαλλού, όπου οι δασικές υπηρεσίες θεωρούσαν δασικά εκατοντάδες οικόπεδα μικροϊδιοκτητών, κρατώντας τους σε ομηρία επί χρόνια, με αποτέλεσμα το Δημόσιο να ασκήσει ακόμη και αγωγές σε βάρος τους. Βλέπε Μαζικές αγωγές του Δημοσίου, έξοδα και ταλαιπωρία για ιδιοκτήτες ακινήτων – “Γιατί τα κάνουν αυτά οι δασάρχες;”
“Δεν υποχώρησα στη δίωξη και δικαιώθηκα”
Δείτε πώς περιγράφει την περιπέτειά του ο Γιώργος Ιωακειμίδης:
Της φυλακής τα σίδερα είναι για τους λεβέντες;
Σήμερα θα σας πω μια ιστορία που ταλαιπώρησε το Δήμο κι εμένα προσωπικά από το 2020. Τον Οκτώβριο του 2020 λοιπόν, και μέσα στην περίοδο του Covid, που οι χώροι άθλησης ήταν περισσότερο από ποτέ αναγκαίοι, κατασκευάσαμε στο παλιό λατομείο του Καραμπίνη, στην Άνω Νεάπολη, κάποιες αθλητικές εγκαταστάσεις.
Συγκεκριμένα ένα ανοιχτό γήπεδο (το κλειστό του ΔΑΚΑΝ ήταν ασφυκτικά γεμάτο), τις εγκαταστάσεις της τοξοβολίας και δύο μικρές αποθήκες για τις ανάγκες των ομάδων (το κατηγορητήριο περιγράφει αναλυτικά τα εγκλήματα μου).
Φυσικά, για την ασφάλεια των αθλητών και των γονέων, φτιάξαμε μια περίφραξη με συρματόπλεγμα για να διαχωριστούν οι χώροι και να μην κινδυνεύσει κανείς. Μέχρις εδώ όλα καλά.
Όταν όμως η Αντιπολίτευση ανακάλυψε τι ‘έγκλημα’ κάναμε, αποφάσισε να μας καταγγείλει στο Δασαρχείο, γιατί η περιοχή ήταν, κατά την άποψή τους, δασική.
Να διευκρινίσουμε ότι ο Δήμος έχει την πλήρη κυριότητα του χώρου κι έχει εκεί δομηθεί από την Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, πριν από 30 χρόνια, το κλειστό γυμναστήριο (ΔΑΚΑΝ). Κι εδώ αρχίζουν τα ωραία…
Το δασαρχείο Πειραιά, με καλεί να δώσω εξηγήσεις γιατί, κατά την άποψή τους, ο χώρος είναι δασικός και κακώς κάναμε αυτές τις ανοιχτές αθλητικές εγκαταστάσεις. Με καλεί να τις γκρεμίσω, γιατί διαφορετικά θα με στείλει στα δικαστήρια για κακούργημα!!!
Ναι όπως το διαβάζετε. Είμαι έκτοτε κατηγορούμενος για κακούργημα, με μη εξαγοράσιμη ποινή, με τα μισά άρθρα του ποινικού κώδικα, γιατί καταπάτησα δασική έκταση και φυσικά αρνήθηκα να γκρεμίσω όσα εξυπηρετούσαν την άθληση των δημοτών μας αυτά τα τελευταία 6 χρόνια.
Όλα τα παραπάνω είναι μέρος αυτής της τοξικής αντιπολίτευσης που υπεστήκαμε στην τελευταία δημοτική μας περίοδο. Του επιθεωρητή Κλουζό και αυτών που συνέπρατταν μαζί του, αδιαφορώντας για το συμφέρον του Δήμου κι ενδιαφερόμενοι μόνο με το πώς θα κάνουν κακό στη δημοτική αρχή.
Ευτυχώς λοιπόν έρχεται τώρα το Υπουργείο, μετά από δικές μας αντιρρήσεις, παρεμβάσεις και άπειρα γραφειοκρατικά αδιέξοδα που ξεπεράσαμε, και αναγνωρίζει ότι αυτή η περιοχή δεν είναι δασική και ο Δήμος καλώς έπραξε.
Κάπως έτσι τελειώνει μια ακόμα ιστορία τοξικότητας και μίσους ανθρώπων που, αδιαφορώντας για το συμφέρον των δημοτών, μοναδικό θέμα είχαν την τιμωρία του Ιωακειμίδη.
Ταλαιπωρήθηκα 6 χρόνια. Θα μπορούσα να έχω καταδικαστεί για κακούργημα. Χαίρομαι όμως τώρα διπλά, που δικαιώθηκα και δεν υποχώρησα σε αυτούς τους ασήμαντους ανθρώπους. Το συμφέρον της πόλης είναι πάντα πάνω απ’ όλα κι απ’ όλους μας
