Ένα μάθημα ευθύνης ή όταν η αυτοθυσία γίνεται καθημερινό βίωμα
Η πρόσφατη φωτιά στο Χαϊδάρι, που ευτυχώς περιορίστηκε εγκαίρως, υπενθύμισε σε όλους μας, μεταξύ άλλων, πόσο απαιτητική και απρόβλεπτη είναι η ευθύνη της αυτοδιοίκησης. Ο εκάστοτε Δήμαρχος και όλοι όσοι απαρτίζουν τη Δημοτική Αρχή είναι ασφαλώς άνθρωποι, με οικογένειες, ανάγκες, υποχρεώσεις. Είναι απολύτως φυσιολογικό να λείπουν κάποιες μέρες το καλοκαίρι, όπως συνέβη και τώρα. Η ζωή δεν σταματά επειδή η πόλη έχει απαιτήσεις.
Γύρω από το θέμα αυτό όμως υπάρχει και μια άλλη ιστορία, λιγότερο γνωστή στους νεότερους, που αξίζει να θυμίσουμε. Μια ιστορία που δεν λέγεται για να γίνουν ανώφελες συγκρίσεις αλλά για να αναδειχθεί τι σημαίνει απόλυτη αφοσίωση στον τόπο.
Ο Δήμαρχος που δεν έλειψε ούτε μια μέρα για 11 συνεχόμενα καλοκαίρια!
Από το 1983 έως το 1994, ο τότε Δήμαρχος Χαϊδαρίου, Κυριάκος Ντηνιακός, δεν πήγε ούτε μία μέρα διακοπές το καλοκαίρι. Ούτε μία. Για έντεκα ολόκληρα χρόνια! Δεν ήταν μια επίδειξη. Δεν ήταν ένα καταναγκασμός. Ήταν μια βαθιά, σχεδόν αυτονόητη για εκείνον, στάση ζωής.
Μας έλεγε πάντα: «Αν πιάσει καμιά φωτιά, είναι δυνατόν να λείπει ο Δήμαρχος;»
Και το εννοούσε. Και το εφάρμοσε. Απόλυτα. Γιατί δεν ήταν μόνο η οργανωμένη πυροπροστασία που είχαμε εγκαταστήσει στην πόλη. Ο ίδιος κάθε βράδυ γύριζε όλα τα φυλάκια και ξενυχτούσε μαζί με τους πυροφύλακες! Θα το θυμάται ασφαλώς και ο σημερινός Δήμαρχος που υπήρξε πυροφύλακας στα νιάτα του.
Το μοναδικό «καλοκαίρι άδειας». Μισή ώρα απόσταση από την πόλη
Θυμάμαι ένα καλοκαίρι, στα μέσα της δεκαετίας του ’80, πείστηκε μετά από πολλές πιέσεις, για χάρη της οικογένειας, να λείψει λίγες μέρες. Και πού πήγε λέτε; Σε ένα ξενοδοχείο στους Αγίους Θεοδώρους. Μισή ώρα από το Χαϊδάρι..
«Να είμαι κοντά, για κάθε ενδεχόμενο», μου είπε τότε.
Αυτό δεν ήταν χωρίς συνέπειες για μένα αφού υποχρεώθηκα να πηγαινοέρχομαι για μια εβδομάδα στους Αγίους Θεοδώρους για τις ανάγκες της συνεργασίας. Η πόλη δεν σταματούσε, άρα ούτε κι εμείς.
Δεν ήταν απλώς καθήκον. Ήταν συνείδηση και βίωμα!
Ο Κυριάκος Ντηνιακός δεν αντιμετώπιζε τη δημαρχία ως αξίωμα. Τη ζούσε ως ευθύνη απέναντι σε ανθρώπους, απέναντι σε γειτονιές, απέναντι σε μια πόλη που αγαπούσε βαθιά.
Και η στάση του αυτή επαναλαμβάνω, δεν είναι για να συγκριθεί με κανέναν σημερινό ή αυριανό Δήμαρχο. Οι εποχές αλλάζουν, οι συνθήκες αλλάζουν, οι άνθρωποι έχουν δικαίωμα στη ζωή τους.
Αλλά είναι μια ιστορία που αξίζει να θυμόμαστε. Γιατί δείχνει τι σημαίνει να νιώθεις την πόλη ως προέκταση του εαυτού σου. Τι σημαίνει να βάζεις την ευθύνη πάνω από την προσωπική άνεση. Τι σημαίνει να υπηρετείς, όχι απλώς να διοικείς.
Ένα παράδειγμα για τους νεότερους
Σήμερα, που η δημόσια ζωή συχνά μετριέται με επικοινωνιακούς όρους, η ιστορία αυτή λειτουργεί νομίζω ως υπενθύμιση Η ουσία της προσφοράς δεν βρίσκεται στα λόγια, αλλά στις πράξεις. Και οι πράξεις του Δημάρχου Ντηνιακού ήταν πάντα αθόρυβες, σταθερές, και βαθιά στοχοπροσηλωμένες.
Για όσους είχαν την τιμή να υπηρετήσουν δίπλα του, όπως εγώ, αυτές οι μνήμες δεν είναι απλώς ιστορικές. Είναι κομμάτι μιας εποχής όπου η αυτοδιοίκηση ήταν καθημερινή μάχη και η αφοσίωση δεν ήταν σύνθημα, αλλά τρόπος ζωής.
Και είναι καλό, μέσα στις δυσκολίες και τις φωτιές του σήμερα, να θυμόμαστε ότι υπήρξαν άνθρωποι που έβαλαν τον τόπο πάνω από τον εαυτό τους. Όχι για να τους συγκρίνουμε ή ακόμη και για να τους τιμήσουμε. Αλλά για να εμπνευστούμε.
Ο Τρύφωνας Δάρας ήταν Υπεύθυνος Τύπου και Υπεύθυνος του Γραφείου Προγραμματισμού του Δήμου Χαϊδαρίου την περίοδο 1983 -1996.
