Thanasis Gounaris
Χθες, πηγαίνοντας στην Έκθεση Βιβλίου στο Πεδίον του Άρεως, μου συνέβη κάτι που θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί πολύ άσχημα.
Στον σταθμό του ηλεκτρικού στα Άνω Πατήσια, ανεβαίνοντας με τις κυλιόμενες σκάλες, έχασα την ισορροπία μου και έπεσα ανάσκελα. Δεν μπορούσα να σηκωθώ. Ήταν αδύνατον. Κι έτσι οι κυλιόμενες σκάλες συνέχισαν να ανεβαίνουν κι εγώ έμεινα ξαπλωμένος μέχρι να φτάσω επάνω.
Και τότε συνέβη κάτι που θέλω να θυμάμαι περισσότερο από την ίδια την πτώση. Ακριβώς πίσω μου βρισκόταν μια νεαρή κοπέλα. Χωρίς να με γνωρίζει, χωρίς δεύτερη σκέψη, έσκυψε και σε όλη τη διαδρομή κρατούσε και προστάτευε το κεφάλι μου, μέχρι να φτάσουμε επάνω.
Και όταν φτάσαμε, δύο νέα παιδιά που βρίσκονταν εκεί έτρεξαν αμέσως κοντά μου. Με βοήθησαν να σηκωθώ, με κράτησαν και με ρώτησαν με πραγματικό ενδιαφέρον: «Είστε καλά, κύριε;» Ευτυχώς, τελικά δεν χτύπησα.
Όμως έφυγα από εκεί έχοντας κερδίσει κάτι άλλο. Την υπενθύμιση ότι μέσα στην καθημερινότητα, ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους και πιθανότατα δεν θα ξανασυναντηθούν ποτέ, υπάρχει ακόμη η ανθρωπιά. Δεν έμαθα τα ονόματά τους. Εκείνοι δεν ήξεραν το δικό μου. Για λίγα λεπτά, όμως, αυτό δεν είχε καμία σημασία.
Στην κοπέλα που προστάτευε το κεφάλι μου σε όλη εκείνη τη δύσκολη διαδρομή και στα δύο παιδιά που με βοήθησαν να σταθώ ξανά όρθιος, ένα μεγάλο ευχαριστώ.
