Η κ. Ελένη Σαρρή βρήκε ένα παλιό κομμάτι ύφασμα που “μαγνήτισε το βλέμμα της και την καρδιά της”. Έχει τη φίρμα ενός εργοστασίου της περιοχής, στο εργάζονταν κάποτε γνωστές της γυναίκες.
Μιλάει για την Εριουργία Σιγάρα, που βρισκόταν στα σύνορα Χαϊδαρίου – Αιγάλεω, εκεί όπου σήμερα υψώνεται το κτήριο του Πράκτικερ και του Σκλαβενίτη. Στο εργοστάσιο αυτό βρήκαν δουλειά οι προσφυγοπούλες που ήρθαν στο Χαϊδάρι μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Έφτιαχνε μάλλινα υφάσματα και κασμήρια ποιότητας, με τα οποία ελληνικοί οίκοι κατασκεύαζαν αντρικά κοστούμια, αλλά και γυναικεία ρούχα. Χρησιμοποίησε ως εργατικό δυναμικό κυρίως Μικρασιάτες που είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή μετά την καταστροφή της Σμύρνης το 1922. Οι πρόσφυγες ασκούσαν τη δραστηριότητα αυτή και πριν αναγκαστούν να έρθουν στην Ελλάδα και με την εγκατάστασή τους εδώέδωσαν μεγάλη ώθηση στον κλάδο, που αποτελούσε επί δεκαετίες έναν ισχυρότατο παραγωγικό πυλώνα της ελληνικής οικονομίας.
Σε ανάρτησή της στον Σύνδεσμο Νεοφωκαέων Προσφύγων Χαϊδαρίου η κ. Σαρρή γράφει:
Ένα τετράγωνο κομμάτι ύφασμα, καμιά εβδομηνταριά πόντους, τόσο βαρύ, τόσο κρουστό, τόσο διακριτικά γυαλιστερό… και μια σφραγίδα που μαγνήτισε και το βλέμμα και την καρδιά μου Κ.ΣΙΓΑΡΑ Α.Ε.!!! Ένα απομεινάρι της παραγωγής του εργοστασίου, όπου δούλεψαν τόσες και τόσες κοπέλες που ήρθαν μετά την μικρασιατική καταστροφή στο Χαϊδάρι.
Τις σκεφτόμουν να πάνε όλες μαζί για δουλειά ξεκινώντας από τον μικρασιατικό συνοικισμό και μια δροσερή παρέα με αστεία και πειράγματα να φτάνει στην είσοδο του εργοστασίου μέχρι να πάρει η κάθε μία το πόστο της…. Και να υφαίνουν μαζί με το ύφασμα και τα όνειρά τους, τις ελπίδες τους, να κάνουν τον προγραμματισμό των αναγκών τους, πόσες δραχμές θα δώσουν στο σπίτι και τι θα βάλουν στην άκρη για ώρα ανάγκης ή για την προίκα τους. Και όσο προχωρούσε η ώρα και έφτανε το μεσημέρι μπορεί να βάραιναν λίγο τα βλέφαρα και να μούδιαζαν τα χέρια τους, να έκαναν μια διακοπή για ένα πρόχειρο κολατσιό, κάποια κουβέντα με τα κορίτσια και ξανά στη δουλειά μέχρι να έρθει η ώρα να σχολάσουν και να πάρουν την αντίθετη κατεύθυνση προς τον συνοικισμό με λίγο πιο βαρύ βήμα από την κούραση της ημέρας αλλά και με χαρά, με ελπίδα και αισιοδοξία που πάντα έχουν τα νιάτα ή τουλάχιστον έτσι πρέπει να είναι….
Ποια να είχε πιάσει άραγε το ύφασμα που έχω στα χέρια μου; Το Κατινάκι, το Μαρικάκι, η Λεύκω, η Βαρβάρα, η Παγώνα, η Κωστούλα… ας είναι αιώνια η μνήμη τους.
