Γιώργος Θαλάσσης
Είχαμε τέσσερα χρόνια να κάνουμε τη διαδρομή Φυλή – Δερβενοχώρια – Ερυθρές. Παλιότερα κάναμε συχνά τη διαδρομή αυτή και αγοράζαμε ωραία τυριά από το τυροκομείο Παγώνη στις Ερυθρές. Ερυθρές είναι το καινούργιο όνομα. Τα πολύ παλιά χρόνια λέγονταν Κριεκούκι.
Χθες πρότεινα στην Αλεξάνδρα να αγοράσουμε λίπασμα (όχι ισραηλινό) σε χαμηλή τιμή από μια επιχείρηση που έχει δύο καταστήματα, στο Αιγάλεω και στα Λεύκτρα. Στα Λεύκτρα να πάμε, μου είπε η Αλεξάνδρα που οδηγεί το αυτοκίνητο, από την παλιά ωραία διαδρομή από τη Φυλή. Χαρήκαμε ιδιαίτερα στη σκέψη ότι θα βλέπαμε ανθισμένες τις πελώριες παλιές αμυγδαλιές στη ρεματιά, μετά τις τελευταίες ταβέρνες της Φυλής, παρόλο που το δάσος με τις γκορτσιές, λίγο πριν από τις Ερυθρές, θα ήταν ακόμη σε χειμερία νάρκη.
Με μεγάλη λύπη είδαμε τις αμυγδαλιές καμένες, όπως και μεγάλο μέρος της διαδρομής ως το Φρούριο της Φυλής. Και μετά άρχιζε η περιοχή που είχε καεί παλιότερα και ήταν όλη καλυμμένη από ανεμογεννήτριες, κι άλλες ανεμογεννήτριες, πολλές ανεμογεννήτριες, σαν επεκτατικά ζιζάνια που πολλαπλασιάζονται με επιπόλαιες ρίζες.
Ελπίσαμε ότι αυτό το κακό θα σταματούσε στον κάμπο, στα Δερβενοχώρια, αλλά όχι, υπήρχαν ανεμογεννήτριες ακόμη και σε χαμηλούς λόφους και γίνονταν έργα εγκατάστασης και άλλων. Το ωραίο χωριό Δάφνη ασφυκτικά περί ζωσμένο. Ευτυχώς υπήρξε μια διακοπή λίγο πριν από τις γκορτσιές, αλλά κι εκεί συναντήσαμε φορτηγό φορτωμένο, όπως θα δείτε στη δεύτερη φωτογραφία. Στη συνέχεια, μετά τις Ερυθρές η ίδια και χειρότερη κατάσταση. Οι Πλαταιές και τα Λεύκτρα παραδόθηκαν στον εισβολέα χωρίς μάχη. Οι νικηφόρες μάχες στις Πλαταιές και στα Λεύκτρα βρίσκονται μόνο στα βιβλία της Ιστορίας.
Επιστρέψαμε από την εθνική οδό. Αυτή τη διαδρομή δεν θα την ξανακάνουμε ποτέ. Μη λέτε ότι η Ελλάδα είναι ωραία χώρα. Να λέτε ήταν.
