Panagiotis Gkotsis
Μια από τις μεγαλύτερες αυταπάτες στην Ελλάδα σήμερα είναι ότι οι νέοι μεταναστεύουν για περισσότερα χρήματα. Αν υπάρχει ένα πράγμα που είδα όλα αυτά τα χρόνια που ζω και εργάζομαι στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι ότι δεν μεταναστεύουν μόνο οι νέοι ή τα ταλέντα ή οι πιο εργατικοί και δυναμικοί. Μεταναστεύει κυριολεκτικά όποιος μπορεί. Και το κάνει για να μπορεί να εργάζεται και να ζει σαν άνθρωπος.
Στην Ελλάδα μεγαλώνουμε με ένα παραμύθι: “Σπούδασε, δούλεψε σκληρά και θα προχωρήσεις”. Στην πράξη όμως, ισχύει κάτι άλλο: Δούλεψε για τρεις, πληρώσου για έναν και περίμενε μέχρι να σου βγει η ψυχή ελπίζοντας πως ίσως κάποτε έρθει και η δική σου σειρά. Κάπου εκεί ο κόσμος αρχίζει να ετοιμάζει βαλίτσες. Όχι από διάθεση “προδοσίας” και άλλα τέτοια υστερικά που διατείνονται μερικοί. Αλλά καθαρά από λογική. Γιατί όταν δουλεύεις και πάλι δεν μπορείς να σταθείς μόνος σου, υπάρχει πρόβλημα. Όταν ο μισθός τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας, υπάρχει πρόβλημα. Όταν η ανεξαρτησία γίνεται πολυτέλεια, υπάρχει πρόβλημα. Αυτό δεν είναι “δύσκολη αγορά”. Είναι θεμελιακά λάθος σύστημα.
Στο ΗΒ, τουλάχιστον από την προσωπική μου εμπειρία, ο ρόλος είναι ρόλος. Ξέρεις τι κάνεις. Ξέρεις τι πληρώνεσαι. Ξέρεις πού μπορείς να φτάσεις. Και ξέρεις τι πρέπει να κάνεις για να φτάσεις εκεί που στοχεύεις. Δεν είπε ποτέ κανείς ότι είναι παράδεισος. Αλλά είναι δίκαιο, τίμιο και καθαρό παιχνίδι. Συνήθως.
Στην Ελλάδα αντίθετα, αν δεν ανήκεις σε κάποια από τις παντοειδείς κλίκες και παράγκες, η παρτίδα είναι χαμένη. Θα κάνεις 5 δουλειές με έναν μισθό. Θα σε αξιολογεί κάποιος λιγότερο ικανός αλλά με βύσμα. Θα ξέρεις εξαρχής πως η επόμενη προαγωγή δεν είναι για σένα. Και μετά η κλασική φράση: “δεν βρίσκουμε κόσμο να δουλέψει”.
Μάγκες, η ελεύθερη αγορά τα προβλήματα αυτά τα έχει λύσει. Ο καπιταλισμός δεν συγκινείται από γκρίνιες και κλάψες. Δουλεύει με προσφορά και ζήτηση. Όποιος τα φέρνει πρέπει και να τα παίρνει. Δεν βρίσκεις ανθρώπους; Κόψε από τα κέρδη σου, πλήρωσε περισσότερο και θα βρεις. Δεν μπορείς να πληρώσεις; Προσαρμόσου με ό,τι μπορείς να έχεις. Δεν προσαρμόζεσαι; Κλείνεις. Τόσο απλά. Κανείς δεν έριξε ποτέ τιμές με παράπονα. Ούτε στα μούσμουλα, ούτε στην εργασία.
Ακούω συνέχεια για “επιστροφή μυαλών”. Η πραγματικότητα είναι πιο απλή: Κανείς δεν επιστρέφει πίσω για ένα φορολογικό bonus, όταν ξέρεις ότι μπροστά σου θα βρεις τα ίδια (που είναι απολύτως σίγουρο πως θα τα βρεις). Γιατί το θέμα δεν είναι το νούμερο στο payslip. Είναι η ζωή πίσω από αυτό. Και εδώ είναι όλη η ουσία: Τα ταλέντα δεν ζητάνε χάρες. Δεν τις χρειάζονται. Απαιτούν όμως περιβάλλον. Και όταν δεν το βρίσκουν, φεύγουν. Όχι γιατί θέλουν. Γιατί πρέπει. Γιατί είναι σωστό και δίκαιο. Γιατί το χρωστάνε στον εαυτό τους και στην οικογένειά τους.
Και όσο στην Ελλάδα το “ποιον ξέρεις” και το “ποιανού είσαι” μετράει περισσότερο από το “τι αξίζεις”, θα συμβαίνει το ίδιο. Τα καλύτερα μυαλά και οι πιο εργατικοί και δυναμικοί εργαζόμενοι θα συνεχίσουν να παίρνουν μια πολύ απλή απόφαση: Να πάνε εκεί που η αξία τους δεν χρειάζεται μετάφραση.
Σε όλους τους Έλληνες στην Ελλάδα και ολόκληρο τον κόσμο εύχομαι από καρδιάς Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα για εσάς και τις οικογένειές σας!!
