Ένας εξαιρετικά κατατοπιστικός διάλογος αναπτύχθηκε στη σελίδα ΔΑΣΙΚΗ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ- ΔΑΣΙΚΕΣ ΠΥΡΚΑΓΙΕΣ σχετικά με τη βλάστηση που αναπτύσσετε στην Πάρνηθα μετά τις μεγάλες πυρκαγιές που έπληξαν το βουνό.
Επικράτηση της χαλεπίου πεύκης
Την ώθηση στη συζήτηση δίνει ο Nikos Papaspyrou σημειώνοντας ότι η χαλέπιος πεύκη θα υπερέχει της κεφαληνιακής ελάτης στην Πάρνηθα στο μέλλον. Γράφει σχετικά:
Για πρώτη φορα περπάτησα γύρω απο το Σανατόριο στην περιοχή που είχε καεί το 2007.
Η χαλέπιος πεύκη ήταν πιο ανεπτυγμένη τουλάχιστον 2-3 μέτρα κατά μέσο όρο σε ύψος αλλά και πλάτος (λιγότερο). Σε συνδυασμό με την πολύ καλή βλαστικότητα σαν είδος (σπόροι) και την προσαρμογή σε ξηρικές συνθήκες που θα επικρατήσουν στο μέλλον, η υπεροχή του είδους είναι ξεκάθαρη. Αυτή είναι μία υπόθεση που έκανα, εσείς πώς το βλέπετε; Φυσικά όλα αυτά εξαρτώνται από το αν την ξανακάψουμε, που δυστυχώς στατιστικά δεν είναι απίθανο.
Το ελατοδάσος θα ακολουθήσει
Ο Vassilis Athanassiades θεωρεί την υπόθεση λανθασμένη, υποστηρίζοντας ότι το ελατοδάσος θα αναπτυχθεί αργότερα κάτω απ’ τη σκιά των πεύκων.
Πιο αναλυτικά:
Κατά τη γνώμη μου, λανθασμένη υπόθεση κι επηρεασμένη από μια προπαγάνδα που εξηγεί τα πάντα μέσω της κλιματικής αλλαγής. Είναι φυσικό μετά από μια πυρκαγιά να ευνοούνται τα φωτόφιλα είδη απέναντι στα σκιόφυτα. Το νέο ελατοδάσος θα αναπτυχθεί αργότερα κάτω απ’ τη σκιά των πεύκων. Άλλωστε, πάντα υπήρχαν άτομα και συστάδες χαλέπιας πεύκης στις πλαγιές του βουνού με νότια έκθεση. Αναφέρω τις συστάδες στην περιοχή της βίλας Παπαδόπουλου και στο ρέμα κάτω απ’ το Μπάφι. Όπως υπήρχαν και υπάρχουν άτομα και συστάδες ελάτων σε νότιες πλαγιές και σε χαμηλά υψόμετρα. Χαρακτηριστική η εκτεταμένη συστάδα ελάτων στη νότια βραχώδη πλευρά της Κυράς και τα άτομα στη Χούνη και στο ρέμα της Αγ. Τριάδας που κατεβαίνουν μέχρι το υψόμετρο των 600 μ. ή και χαμηλότερα. Παρακάτω, φωτογραφία από νεαρά έλατα που είχαν κατέβει μέχρι το υψόμετρο της Σπηλιάς Κιούση, λίγους μήνες πριν καούν από τη φωτιά του 2021.
Τα έλατα δεν θα προλάβουμε να τα δούμε
Ο Manolis Chavakis βλέπει αύξηση του υψομέτρου εγκατάστασης της χαλεπίου πέύκης
Αυτό που παρατηρείται στην Πάρνηθα είναι η πολύ καλή αναγέννηση της χαλεπίου σε διάφορα στάδια (πυκνοφυτεία, κορμίδια), μέσα σε 20 χρόνια. Επίσης παρατηρείται ή αύξηση του υψομέτρου εγκατάστασης. Σε μερικά σημεία με νότιες εκθέσεις, πχ στην περιοχή γύρω από το καζίνο αναγεννάται ανάμεσα στις αναδασώσεις ελάτης και μαύρης πεύκης (υψόμετρο λίγο πάνω από 1000μ.). Όπου δε η ποιότητα τόπου είναι καλή όπως στην περιοχή του δασοκτήματος του Τατοΐου (περίπου 500μ υψ.), υπάρχει αναγέννηση 2 μέτρων μέσα σε σε 3-4 χρόνια (βούρτσα). Κατά τα λοιπά ισχύει ό,τι αναφέρει ο συνάδελφος. Τα πεύκα, ως πρόδρομο είδος, θα δημιουργήσουν συνθήκες για να βγουν από κάτω έλατα, τα οποία θα επικρατήσουν τελικά, αλλά θέλει δυο-τρεις γενιές, εμείς δεν θα προλάβουμε να το δούμε.
Στα μη διαχειριζόμενα μεικτά δάση νικάει το έλατο
Ο Giorgos Sotiropoulos βλέπει κι αυτός ότι το έλατο τελικά θα επικρατήσει
Η Μαύρη Πεύκη και η Κεφαλληνιακή ελάτη συνυπάρχουν σε πολλά δάση κυρίως στην Πελοπόννησο (Ταϋγετος, Πάρνωνας κλπ) επειδή έχουν περίπου τις ίδιες εδαφοκλιματικές απαιτήσεις με την ελάτη να “προτιμάει” περισσότερο τα βραχώδη εδάφη, τις βόρειες ψυχρές εκθέσεις και τα μεγαλύτερα υψόμετρα. Η συνύπαρξη αυτή δεν είναι ποσοστιαία σταθερή αλλά μεταβάλλεται με τα χρόνια από αρχικά μεγάλα ποσοστά πεύκης (φωτόφιλο είδος) και εξελίσσεται σε ισόποσα ποσοστά σε ώριμες και πλέον ηλικίες με σχεδόν επικράτηση της ελάτης (σκιόφιλο είδος) στην συνέχεια. Σε διαχειριζόμενα δάση ο τρόπος διαχείρισης (υλοτομίες, αραιώσεις κλπ) επηρεάζει το ποσοστό πεύκης – ελάτης όχι μόνον από την επιλογή του είδους προς υλοτομία αλλά κυρίως από τον τρόπο προσήμανσης και υλοτομίας (μικρές αραιώσεις ευνοούν την ελάτη, υπεραραιώσεις ευνοούν την πεύκη). Σε μη διαχειριζόμενα μικτά δάση η μεταβολή του ποσοστού υπέρ της ελάτης είναι συνεχής και η τελική κατάληξη είναι αμιγές δάσος ελάτης.
