Τις τελευταίες ημέρες, η κοινή γνώμη παρακολουθεί παγωμένη ακόμη μια σειρά από ειδήσεις που κόβουν την ανάσα. Η άγρια δολοφονία μιας 25χρονης Πηνελόπης στην Ηγουμενίτσα, η οποία έχασε τη ζωή της από τις μαχαιριές του 27χρονου πρώην συντρόφου της σε έναν ποδηλατόδρομο, έρχεται να προστεθεί σε έναν μακρύ και εφιαλτικό κατάλογο. Το γεγονός ότι το ίδιο διάστημα καταγράφηκαν δύο ακόμη σοβαρές απόπειρες γυναικοκτονίας, με μια 25χρονη στην Καλαμάτα και μια 24χρονη στις αρχές του μήνα πάλι στην Ηγουμενίτσα να γλιτώνει οριακά η πρώτη και να δίνει τιτάνια μάχη διασωληνωμένη η δεύτερη, αποδεικνύει ότι ο κίνδυνος για τις γυναίκες είναι καθημερινός, απτός και δίπλα μας.
Κάθε νέα απώλεια δεν είναι απλώς ένας αριθμός σε μια μακάβρια λίστα· είναι μια βαθιά πληγή στο σώμα ολόκληρης της κοινωνίας μας. Τα συναισθήματα που μας κατακλύζουν εναλλάσσονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα:
- Θλίψη: Ένα βαρύ, βουβό πένθος για τις ζωές που κόβονται πρόωρα, για τα όνειρα που σβήνουν στους δρόμους και στα σπίτια, για τις οικογένειες που μένουν πίσω να μαζεύουν τα κομμάτια τους.
- Οργή: Μια οργή δικαιολογημένη και διάχυτη. Οργή για τους θύτες που θεωρούν τις (πρώην) συντρόφους τους ιδιοκτησία τους, αδυνατώντας να αποδεχτούν την ελευθερία τους. Οργή για ένα σύστημα που, παρά τα όποια βήματα, συχνά αποδεικνύεται δυσκίνητο στο να προστατεύσει αποτελεσματικά εκείνες που κινδυνεύουν.
- Αγανάκτηση: Αγανάκτηση για τη συστηματικότητα του φαινομένου. Με 15 καταγεγραμμένες γυναικοκτονίες από την αρχή του 2026 – σχεδόν μία κάθε μήνα- και πάνω από 6.500 επίσημες καταγγελίες για ενδοοικογενειακή βία μέσα στο έτος, είναι πλέον αδύνατον να μιλάμε για «μεμονωμένα περιστατικά». Αυτά τα νούμερα σοκάρουν και απογυμνώνουν την πραγματικότητα.
Η ενδοοικογενειακή βία αποδεικνύεται, για ακόμη μια φορά, ο αιματοβαμμένος προθάλαμος των δολοφονιών. Οι γυναικοκτονίες και οι δολοφονικές απόπειρες δεν είναι «εγκλήματα πάθους» ή εκρήξεις της «κακιάς στιγμής». Είναι η ακραία κατάληξη μιας βαθιά ριζωμένης πατριαρχικής νοοτροπίας και κουλτούρας ελέγχου που συντηρεί την έμφυλη βία.
Είναι πλέον επιτακτική η ανάγκη να αλλάξουμε ως κοινωνία. Η αλλαγή αυτή πρέπει να ξεκινήσει άμεσα από τη ρίζα:
- Από την παιδεία στα σχολεία: Όπου πρέπει να διδάσκεται ο σεβασμός στην προσωπικότητα του άλλου, η διαχείριση της απόρριψης, η έννοια της συναίνεσης και η ουσιαστική ισότητα των φύλων.
- Από τις οικογένειες: Που οφείλουν να μεγαλώνουν παιδιά με υγιή πρότυπα, μαθαίνοντας στα αγόρια ότι ο ανδρισμός δεν ταυτίζεται με την κυριαρχία και τη βία, και στα κορίτσια να αναγνωρίζουν τα κόκκινα σημάδια της κακοποίησης και να μην φοβούνται να μιλήσουν.
- Από την καθημερινότητά μας: Σπάζοντας τον κύκλο της απάθειας. Όταν αντιλαμβανόμαστε σημάδια βίας ή ακούμε φωνές από το διπλανό διαμέρισμα, δεν κοιτάμε τη δουλειά μας. Καλούμε τις αρχές. Η σιωπή μας είναι συνενοχή.
Δεν έχουμε το περιθώριο να συνηθίσουμε τον τρόμο, ούτε να αντιμετωπίζουμε αυτά τα εγκλήματα ως μια ακόμη είδηση στο δελτίο των οκτώ. Ήρθε η ώρα να κοιταχτούμε στον καθρέφτη και να απαιτήσουμε, συλλογικά, τη δημιουργία ενός πραγματικού διχτυού ασφαλείας. Καμία άλλη γυναίκα δεν πρέπει να ζει με τον φόβο, καμία άλλη γυναίκα δεν πρέπει να χάσει τη ζωή της απλώς και μόνο επειδή διεκδίκησε το αυτονόητο: να είναι ελεύθερη.
