Golden Jackal Canis aureus and Wolf Canis lupus – in Greece
Μετά τη φωτιά, η ζωή συνεχίζεται. Αλλά σε έναν διαφορετικό κόσμο.
Η φωτογραφία αυτή τραβήχτηκε στην περιοχή της Αττικής που επλήγη από την πρόσφατη μεγάλη πυρκαγιά. Μέσα στην καμένη έκταση διακρίνεται ένας λύκος.
Μια εικόνα που μας δίνει την αφορμή να μιλήσουμε για κάτι που συχνά ξεχνάμε όταν σβήσουν οι φλόγες: – “τι συμβαίνει στην άγρια πανίδα μετά από μια μεγάλη πυρκαγιά;”
Η πρόσφατη πυρκαγιά σε Αττική και Βοιωτία έκαψε περισσότερα από “111.000 στρέμματα μέσα σε περίπου τέσσερις ημέρες”.
Τα ζώα δεν εξαφανίζονται απλώς από μια καμένη περιοχή.
Κάποια σκοτώνονται κατά τη διάρκεια της φωτιάς, ιδιαίτερα είδη με μικρή ικανότητα διαφυγής, νεαρά ζώα ή άτομα που εγκλωβίζονται. Πολλά όμως επιβιώνουν και, μόλις περάσει το μέτωπο, βρίσκονται αντιμέτωπα με ένα εντελώς διαφορετικό τοπίο.
Χάνονται θέσεις κάλυψης και ανάπαυσης, αλλάζουν οι διαθέσιμες πηγές τροφής και νερού και μεταβάλλονται οι σχέσεις μεταξύ θηρευτών και θηραμάτων. Ταυτόχρονα, οι άκαυτες νησίδες και οι παρυφές της πυρκαγιάς αποκτούν τεράστια σημασία ως καταφύγια. Η επίδραση μιας πυρκαγιάς στην πανίδα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ένταση και την έκτασή της, αλλά και από το πόσο μωσαϊκό παραμένει το τοπίο μετά το πέρασμά της.
“Και ο λύκος της φωτογραφίας;”
Σύμφωνα με τους φίλους που μας έστειλαν την φωτογραφία, το ζώο το είδαν στην περιοχή του όρους Πατέρα, τον οποίο στην συνέχεια κατευθύνθηκε προς τον Κιθαιρώνα.
Η παρουσία του μέσα στα καμένα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι «χάθηκε» ή ότι δεν έχει πού να πάει. Ο λύκος είναι ένα εξαιρετικά κινητικό και προσαρμοστικό είδος, ικανό να διασχίζει μεγάλες αποστάσεις και να χρησιμοποιεί πολύ διαφορετικούς τύπους ενδιαιτημάτων. Υπάρχουν μάλιστα μελέτες από μεσογειακά τοπία που δείχνουν ότι η παρουσία του λύκου δεν επηρεάζεται κατ’ ανάγκη αρνητικά από τις πυρκαγιές και ότι το είδος μπορεί να εξακολουθεί να χρησιμοποιεί πυρόπληκτες περιοχές.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι “η φωτιά δεν έχει συνέπειες”.
Το πραγματικό οικολογικό αποτύπωμα αρχίζει να φαίνεται τις εβδομάδες, τους μήνες και τα χρόνια που ακολουθούν: στην αναγέννηση της βλάστησης, στην αφθονία των θηραμάτων, στην κάλυψη που προσφέρει το τοπίο, στις μετακινήσεις των ζώων και τελικά στη σύνθεση ολόκληρης της πανίδας. Και οι αντιδράσεις δεν είναι ίδιες για όλα τα είδη.
Γι’ αυτό και μετά από μια μεγάλη πυρκαγιά δεν αρκεί να μετράμε μόνο “πόσα στρέμματα κάηκαν”.
Χρειάζεται να παρακολουθούμε και “τι απέγιναν οι οργανισμοί που ζούσαν εκεί, ποιοι επέστρεψαν, ποιοι μετακινήθηκαν, ποιοι ευνοήθηκαν και ποιοι δυσκολεύτηκαν να επιβιώσουν”.
Ο λύκος που περπατά σήμερα μέσα στο μαύρο τοπίο της Αττικής είναι μόνο ένας από τους χιλιάδες οργανισμούς που καλούνται, από τη μια ημέρα στην άλλη, να προσαρμοστούν σε έναν τόπο που άλλαξε δραματικά.
