Η πυρκαγιά της περασμένης Παρασκευής (31/7/26) στο Ποικίλο Όρος, το βόρειο τμήμα του Αιγάλεω Όρους, μας τρόμαξε αλλά δε μας έκαψε. Η ζημιά περιορίστηκε στο βουνό, από τη Δυτική Περιφερειακή του Αιγάλεω έως πάνω από το πολύτιμο Άλσος Δαφνιού-Αφαίας στα ανατολικά.
Η άμεση γειτνίαση με τα διυλιστήρια Ασπροπύργου, μείζονα βιομηχανική εγκατάσταση της χώρας, συνεπάγεται και πρώτη προτεραιότητα στη διάθεση μέσων και προσωπικού.
Δεν έλειψαν προβλήματα συντονισμού, υποδοχής εθελοντών επί του εδάφους. Η κοινή άσκηση σε χειμερινή περίοδο παραμένει ζητούμενο.
Όπως προκύπτει από τοπικό δημοσίευμα (ιστοσελίδα Χαϊδάρι Σήμερα, στοιχεία Στέλιος Σούλιος), στη περιοχή εγγύς της αρχικής εστίας έχουν εκδηλωθεί τη τελευταία δεκαετία περί τα δώδεκα περιστατικά.
Αναρωτιέται ευλόγως και ο πλέον καλοπροαίρετος, δε θα έπρεπε στη συγκεκριμένη βεβαρυμένη και στατιστικά επικίνδυνη θέση να βρίσκεται όχημα, φυλάκιο φιλοξενίας προσωπικού για άμεση αντίδραση; Τόσα δισ. ευρώ για ξύρισμα χαμηλής βλάστησης, λίγη στατιστική ανάλυση και λήψη αποφάσεων δε χωρά στην άπλετη απορρόφηση των τελευταίων χρόνων;
Βεβαίως όταν η προσέγγιση της κυβέρνησης εντάσει το Δάσος στη κυκλική οικονομία (βλέπε πρόγραμμα Νέας Δημοκρατίας) χάνονται κρίσιμες έννοιες, υποσκελίζεται το Σύνταγμα.
Όμως οι ανώτερες βαθμίδες της διοίκησης; Ο Δήμος Ασπροπύργου και ο Δήμος Χαϊδαρίου με μακρά εμπειρία σε περιστατικά πυρκαγιών; Η διοίκηση των διυλιστηρίων αλλά και λοιπών επιχειρήσεων της περιοχής δεν έχουν ανεξάρτητη ανάλυση πιθανών κινδύνων;
Εξακολουθούμε να υστερούμε και σε πρόληψη και σε επιχειρησιακό σχεδιασμό. Για αυτά δε φταίει η κλιματική κρίση. Ο κακός μας ο καιρός είναι προϊόν μας. Οφείλουμε να τον αλλάξουμε.
