Στην πρώτη φωτογραφία δεν βλέπετε την Δημοτική Βιβλιοθήκη Χαϊδαρίου, αλλά τη Βιβλιοθήκη – Κέντρο Πληροφόρησης “Αλέξανδρος Πουλοβασίλης”, του Γεωπονικού Πανεπιστημίου της Αθήνας. Και στις δύο διαβάζω συχνά για τις ανάγκες των σπουδών μου.
Και οι δύο είναι πολύ καλές ως προς τη λειτουργία τους, αλλά έχουν και μία ακόμη χαρακτηριστική ομοιότητα: τις μεγάλες γυάλινες επιφάνειες που επιτρέπουν στο βλέμμα σου κάποιες στιγμές να σηκώνεται από το βιβλίο και να πλανιέται στο όμορφο εξωτερικό περιβάλλον που τις πλαισιώνει.
Τα γράφω αυτά γιατί διαβάζω κάθε τόσο στο διαδίκτυο ότι πολλοί θα προτιμούσαν να είναι καφετέρια η Βιβλιοθήκη Χαϊδαρίου και αναπολούν τους ωραίους καφέδες και τα ποτά που έπιναν κάποτε κάτω από τα πλατάνια και τα αστέρια. Πιστεύω ότι είναι πρωτοφανές να γίνεται μία τέτοια συζήτηση.
Είναι δυνατόν να βάζουμε στην ίδια ζυγαριά ένα καφέ και μια βιβλιοθήκη; Και μάλιστα να βγάζουμε πιο αξιόλογη και χρειαζούμενη μια καφετέρια;
«Εκεί που ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή», έλεγε ο σπουδαίος Ουγκώ. Εδώ μερικοί συμπολίτες ονειρεύονται να κλείσουν ή να συρρικνώσουν τη Δημοτική Βιβλιοθήκη για να ανοίξουν ένα ακόμα καφέ, λες και δεν έχουμε εκατοντάδες από αυτά!
Τιμητικό για την πόλη μας θα είναι να αναπτύξει κι άλλο τη Βιβλιοθήκη της και ιδανικό να καταφέρει να φτιάξει ένα νέο, ειδικό κτήριο. Μέχρι τότε όμως, αφήστε την ήσυχη. Σας μιλώ εκ μέρους των πάρα πολλών νέων που την αξιοποιούν και την αγαπούν. Επίσης κάποτε πρέπει να καταφέρει η πόλη να δημιουργήσει καλύτερους χώρους πολιτισμού από αυτούς που έχει, γιατί υστερεί πολύ.
Πρόοδος είναι ο πολιτισμός και η παραγωγική οικονομία. Είναι ανόητο να περιμένουμε να προοδεύσουμε τις παλιές “καλές συνταγές” περασμένων δεκαετιών, όπως οι καφετέριες. Ας ξεκολλήσουμε!
ΔΙΑΒΑΣΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ:
Δημοτική Βιβλιοθήκη: Άγος στην καρδιά της πόλης και του πολιτισμού
