Σε μια όμορφη γωνιά της πόλης, στο φιλόξενο εστιατόριο «Το Παν σαι Τάκη», όπου δόθηκε το ραντεβού, οι συνταξιούχοι υπάλληλοι του Δήμου Χαϊδαρίου έζησαν μια μέρα που θύμιζε περισσότερο οικογενειακή γιορτή παρά απλή εκδήλωση. Η κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας έγινε αφορμή για να ξανασμίξουν άνθρωποι που μοιράστηκαν χρόνια δουλειάς, κόπου, γέλιων και καθημερινών μικρών ιστοριών που μόνο όσοι έχουν υπάρξει πραγματικοί συνάδελφοι μπορούν να καταλάβουν.
Από την πρώτη στιγμή, η συγκίνηση ήταν διάχυτη. Βλέμματα που αναγνώριζαν παλιές φιλίες, χαμόγελα που έσπαγαν τη σιωπή του χρόνου, αγκαλιές που έμοιαζαν να συνεχίζουν από εκεί που είχαν μείνει. Κάθε τραπέζι έγινε μικρή εστία αναμνήσεων: ιστορίες από υπηρεσίες, περιστατικά που είχαν ξεχαστεί αλλά ξαναζωντάνεψαν με μια ατάκα, μια χειρονομία, ένα «θυμάσαι τότε…».
Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή τη νοσταλγία, υπήρχε κάτι ακόμη πιο δυνατό: η χαρά. Γιατί οι άνθρωποι αυτοί, παρότι «απόμαχοι» της εργασίας, δεν έχουν καμία διάθεση να αποσυρθούν από τη ζωή. Το κέφι τους ήταν ζωντανό, η διάθεση για πειράγματα και γέλιο αστείρευτη, και η ενέργεια που μετέδιδαν θύμιζε περισσότερο παρέα νεότερων που σχεδιάζει τα επόμενα βήματά της.
Και πράγματι, δεν έμειναν μόνο στις αναμνήσεις. Με ενθουσιασμό αποφάσισαν να οργανώσουν σύντομα μια εκδρομή, μια ευκαιρία να συνεχίσουν να συναντιούνται, να ταξιδεύουν, να μοιράζονται στιγμές. Μαζί με αυτό, έπεσαν στο τραπέζι κι άλλες ιδέες για δραστηριότητες, συναντήσεις, δράσεις που θα κρατήσουν ζωντανό αυτόν τον δεσμό που χτίστηκε μέσα από δεκαετίες κοινής πορείας.
Η εκδήλωση έκλεισε με ευχές, χαμόγελα και μια υπόσχεση: ότι αυτή η παρέα δεν θα χαθεί. Γιατί οι άνθρωποι που έζησαν μαζί τόσα πολλά, δεν χρειάζονται πολλά για να ξαναβρούν τον κοινό τους ρυθμό — μόνο μια αφορμή. Και την βρήκαν.
