Ως ενεργοί δημότες διαβάσαμε με μεγάλο ενδιαφέρον την πρόσφατη υπερψήφιση του προϋπολογισμού του Δήμου Χαϊδαρίου για το 2026 η οποία συνοδεύτηκε από μια γνώριμη ρητορική. Για όλα φταίει η κρατική υποχρηματοδότηση, η κυβερνητική πολιτική και το προβληματικό παρελθόν.
Ωστόσο, πίσω από τις καταγγελίες της νυν Δημοτικής Αρχής κρύβεται μια σκληρή αλήθεια. Η προηγούμενη διοίκηση είχε αποδείξει πως ακόμα και σε δύσκολες συνθήκες, η ορθολογική διαχείριση και ο εκσυγχρονισμός μπορούν να κρατήσουν έναν Δήμο όρθιο στα οικονομικά του. Σήμερα, εν έτει 2026, το Χαϊδάρι δείχνει να εγκλωβίζεται σε μια λογική διαμαρτυρίας, την ώρα που οι ευκαιρίες για αύξηση των εσόδων και μείωση των δαπανών μέσω της τεχνολογίας, μένουν αναξιοποίητες.
Είναι εύκολο να μιλάει κανείς για ματωμένα πλεονάσματα και πολεμικές οικονομίες για να αποπροσανατολίσει ίσως από την τοπική πραγματικότητα και από τις καθημερινές ανάγκες της πόλης μας. Η προηγούμενη δημοτική αρχή παρέδωσε έναν Δήμο με νοικοκυρεμένα οικονομικά, έχοντας θέσει τις βάσεις για έργα που θα έπρεπε ήδη να αποδίδουν καρπούς. Αντί η σημερινή διοίκηση να πατάει πάνω σε αυτή την προσπάθεια, επιλέγει να παρουσιάζει έναν ελλειμματικό προϋπολογισμό, βαφτίζοντας τη διαχειριστική ανεπάρκεια ως αντίσταση.
Να μιλήσουμε για χαμένες ευκαιρίες; Η βελτίωση των οικονομικών ενός Δήμου, όπως έχω γράψει και στο παρελθόν, δεν έρχεται μόνο από τις κρατικές επιχορηγήσεις (ΚΑΠ), αλλά κυρίως από την εσωτερική εξοικονόμηση πόρων. Δύο τομείς όπου το Χαϊδάρι θα μπορούσε να είχε κάνει σημαντικά άλματα όπως αντίστοιχα έχουν κάνει άλλοι Δήμοι, είναι ο φωτισμός και η ηλεκτροκίνηση.
Η πλήρης αντικατάσταση του παλαιού φωτισμού με σώματα LED δεν είναι απλώς ένα έργο αισθητικής. Είναι μια κίνηση που μειώνει το ενεργειακό κόστος σε πολύ μεγάλο ποσοστό. Άλλες δημοτικές αρχές στη χώρα, μέσω συμβάσεων ενεργειακής απόδοσης, κατάφεραν να μηδενίσουν το κόστος επένδυσης, χρησιμοποιώντας τα ίδια τα χρήματα που εξοικονομήθηκαν από τη ΔΕΗ. Στο Χαϊδάρι, η καθυστέρηση σε αυτόν τον τομέα σημαίνει ότι χιλιάδες ευρώ καταναλώνονται άσκοπα κάθε μήνα. Η ανανέωση του στόλου των δημοτικών οχημάτων με ηλεκτρικά αυτοκίνητα και μηχανήματα, μέσω προγραμμάτων όπως το Αντώνης Τρίτσης, θα μείωνε δραματικά τα έξοδα για καύσιμα και συντήρηση. Επιπλέον, η δημιουργία δημοτικών σταθμών φόρτισης θα μπορούσε να αποτελέσει μελλοντικό έσοδο για τον Δήμο.
Η Δημοτική Αρχή περηφανεύεται για την είσπραξη τελών από τα Ναυπηγεία ή τις μεγάλες επιχειρήσεις. Παρόλο που η δίκαιη κατανομή των βαρών είναι αυτονόητη, δεν αρκεί για να καλύψει τις τρύπες ενός προϋπολογισμού που στερείται αναπτυξιακού οράματος. Όταν το 51% των εσόδων προέρχεται από φόρους και τέλη των πολιτών, η λύση δεν είναι μόνο να ζητάμε από το κράτος, αλλά να μειώσουμε τα λειτουργικά βάρη και έξοδα που πληρώνει ο Χαϊδαριώτης από την τσέπη του.
Ο προϋπολογισμός του 2026 αποκαλύπτει μια διοίκηση που αναζητά άλλοθι στο παγκόσμιο πολιτικό στερέωμα, αδυνατώντας να εφαρμόσει κοστολογημένες λύσεις στα οικονομικά της. Αντίθετα η προηγούμενη διαχείριση, έδειξε ότι ο Δήμος μπορεί να λειτουργεί ως σύγχρονος οργανισμός. Η σημερινή οπισθοδρόμηση σε έναν ελλειμματικό προϋπολογισμό, χωρίς επενδύσεις σε τεχνολογίες εξοικονόμησης ενέργειας, είναι μια επιλογή που τελικά θα κληθούν να πληρώσουν οι ίδιοι οι δημότες. Το Χαϊδάρι δεν χρειάζεται άλλες διαπιστώσεις για τη σκληρή πραγματικότητα. Χρειάζεται διοίκηση που να ξέρει να παράγει πλούτο και να εξοικονομεί πόρους, αντί να ανακυκλώνει τη μιζέρια και να πετάει το μπαλάκι στην κυβέρνηση.
Οικονομολόγος, Συγγραφέας, EU Project Manager
