Ο Σωτήρης Γεωργανάς (καθηγητής οικονομικών στο City St Geaorge’s University of London και μέλος του επιστημονικού συμβουλίου του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών – ΚΕΦΙΜ), σε πρόσφατο άρθρο του στην Καθημερινή, υποστηρίζει ότι, παρότι το «φάτε τους πλούσιους» συχνά κουβαλά λαϊκιστική φόρτιση, σήμερα υπάρχει πιο ουσιαστικός λόγος να συζητάμε φόρο περιουσίας: η τεχνολογία και η παγκοσμιοποίηση έχουν ενισχύσει τα φαινόμενα «υπεραστέρων», όπου άνθρωποι μπορούν να απευθύνονται σε παγκόσμιες αγορές και να αποκτούν τεράστιο πλούτο με τρόπους που παλαιότερα δεν ήταν εφικτοί.
Το κεντρικό ζήτημα είναι φορολογικό: οι πολύ πλούσιοι δεν αμείβονται όπως οι μισθωτοί και συχνά φορολογούνται αναλογικά λιγότερο, επειδή εισπράττουν μέσω εταιρειών και κεφαλαιακών αποδόσεων, ενώ οι «κανονικοί» εργαζόμενοι επιβαρύνονται με υψηλούς φορολογικούς συντελεστές και εισφορές.
Ένας μόνιμος, καλά σχεδιασμένος φόρος περιουσίας για τους υπερπλούσιους μπορεί να διορθώσει μέρος αυτής της ασυμμετρίας, αλλά μόνο με τρεις προϋποθέσεις: διεθνή συντονισμό ώστε να μη γίνει κίνητρο φυγής, ρεαλισμό ότι τα έσοδα δεν θα είναι σημαντικά, και καθορισμό σταθερών και προβλέψιμων κανόνων και όχι έκτακτων/τιμωρητικών φορολογιών.
