Κυκλοφόρησε ο νέος δίσκος του Χαϊδαριώτη δημιουργού, Δημήτρη Λάμπου, με τον τίτλο “Εξέγερση”. Ο τέταρτος δίσκος του τραγουδοποιού και συγγραφέα είναι το απόσταγμα ενός κύκλου πολιτικών τραγουδιών που γραφόταν για μια 7ετία και μιας 6ετίας προβών και ηχογραφήσεων με τους συνεργάτες και συνενόχους του (Κωνσταντίνο Τσιώλη, Δημήτρη Γρηγοριάδη, Μάριο Σκούφο, Σταύρο Παργινό, Φώτη Σιώτα, Στέλιο Χατζηκαλέα, Θύμιο Παπαδόπουλο κ.α.) και αποτελείται από 18 κομμάτια, συνολικής διάρκειας 72 λεπτών.

Φόλκ, ρόκ, μπλούζ και μουσική δωματίου χωρίς παράθυρα, ντύνουν ξεκάθαρους πολιτικούς στίχους που δεν αρνούνται ούτε την αφετηρία, ούτε τις προθέσεις τους και δεν “διαμαρτύρονται” ησύχως και ασθενώς, αλλά τοποθετούνται απέναντι στην βαρβαρότητα με πολιτισμένα πολεμική στάση, πλήρως αποδεχόμενοι τη μοναξιά της αυτονομίας και την αυτονομία της μοναξιάς. Ως εκ τούτων το σιωπηλό θάψιμο αυτού του δίσκου, εκ δεξιών κι εξ αριστερών, αποτελεί βεβαιότητα αλλά από το να έχεις κάλπικους φίλους, καλύτερα να έχεις αληθινούς εχθρούς. Όσοι διαυγείς, προσέλθετε…

Κυκλοφορεί από την Protasis.

Ακολουθεί παρουσίαση της νέας δουλείας από τον Αντώνη Μποσκοΐτη, στο koutipandoras.gr:

Τα «ντυλανικά» τραγούδια του Δημήτρη Λάμπου στηλιτεύουν τον ρατσισμό, τον μικροαστισμό, τον καταναλωτισμό, τον καπιταλισμό και την πορεία του ανθρώπου μέσα στην παγκόσμια ιστορία. 

Τον τραγουδοποιό, ποιητή και συγγραφέα Δημήτρη Λάμπο τον γνωρίζω τουλάχιστον μία δεκαετία, από τότε που συμμετείχε στις «Ποιητικές Ανιχνεύσεις», που οργανώναμε με τον ποιητή και θεωρητικό του κινηματογράφου, Αντρέα Παγουλάτο, στο «Nosotros» των Εξαρχείων. Πρόκειται για έναν δημιουργό χαμηλών τόνων, σχεδόν «αθόρυβο» θα έλεγα, που διοχετεύει όλη του τη δύναμη στα τραγούδια και στα γραπτά του δίχως να’ χει καμία περαιτέρω φιλοδοξία γι’  αυτό που λέμε καριέρες κλπ. Αυτή την αίσθηση έχω δηλαδή, αλλά μπορεί να κάνω και λάθος.

Η καινούργια δισκογραφική εργασία του -τρίτη κατά σειρά- μόλις κυκλοφόρησε από την ανεξάρτητη Protasis και είναι μια ευχάριστη έκπληξη. Και τα 18 κομμάτια του, 16 τραγούδια σε δικούς του στίχους, μουσική και ερμηνεία, καθώς και δύο οργανικά θέματα, διέπονται από ένα rock feeling και μία διαχρονική ηδύτητα που τη συναντάμε ακόμα στα παλιά τραγούδια του Phil Ochs, του Woody Guthrie και του Bob Dylan. Μου αρέσει τώρα ακόμη και που γράφω τη λέξη «ηδύτητα» για τραγούδια που θα χαρακτηρίζονταν της διαμαρτυρίας και της εξέγερσης – όπως το λέει καταδηλωτικά και ο ίδιος με τον τίτλο του δίσκου του: «Εξέγερση».

Όντας ποιητής, εδώ αποφαίνεται μάστορας του στίχου κυριολεκτικά! Οι στίχοι σε όλα του τα τραγούδια ασχολούνται με την ανθρώπινη πορεία μέσα στην παγκόσμια ιστορία, με τους ρατσιστές, τους δήθεν «απόγονους των αρχαίων Ελλήνων», με την «Εξέγερση του Δεκέμβρη» που τον θυμάμαι να την πρωτοτραγουδάει στη συναυλία για τον Γρηγορόπουλο στα Προπύλαια το 2008, με την εργατική τάξη υπό το βάρος του άτεγκτου καπιταλισμού («Κλεψύδρα», «Μαυσωλείο», «Άρχοντες», «Το τέλος της προϊστορίας»), με την λεγόμενη «Αστική Δημοκρατία», με τον νεοφασισμό («Μελανοχίτωνες» με τη χρήση ηχητικών samples από ομιλίες του Χίτλερ) και με τον καταστροφικό ρόλο των μικροαστών νοικοκυραίων στη δημόσια ζωή («Εκτός ορίων», «Όταν ανοίξει η πληγή», «Μαμά Τερέζα»). Θεματικά διαφοροποιούνται κάπως δύο κομμάτια, το «Δίχως ανταμοιβή (Το τραγούδι της Δανάης)», που κι αυτό όμως μεταφέρει την αγωνία του πατέρα για τον κόσμο που θα ζήσει η μικρή του κόρη, και ο εξόδιος «Προπομπός» που αφιερώνεται στη μνήμη του Θάνου Μικρούτσικου. Δεν διστάζει ακόμη να τα βάλει και με τους συναδέλφους του στο τραγούδι «Οι γελωτοποιοί του Βασιλιά» με ιδιαίτερα καυστικούς στίχους:

Τόσα χρόνια γράφατε ακίνδυνα τραγούδια/ Μιλούσατε μόνο γι’ αγάπες και για λουλούδια/ Και για τα εσώψυχα σας τα μικροαστικά/ Λες και δεν υπήρχε και πριν παντού αδικία/ Λες και δεν υπήρχε και πριν Καπιταλισμός και Βία/ Παρά μόνο η πλαστική που υπηρετούσατε χαρά

Σε μουσικό επίπεδο, τώρα, οι μελωδίες του είναι απλές και καθόλου απλοϊκές, εύληπτες δηλαδή, με μερικές να περιέχουν κάποιες εξαιρετικές ιδέες. Φαίνεται καταρχάς πόσο καλοχωνεμένες έχει τις επιρροές από τους ξένους μυθικούς τραγουδοποιούς που ανάφερα πιο πάνω. Έπειτα, υπάρχει κάτι που τον κάνει να αποτάσσεται το «επάρατο» mainstream κι αυτό είναι τα μακρόσυρτα οργανικά μέρη με τα οποία αναπτύσσονται και εξελίσσονται πολλά από τα τραγούδια του, λες και ασφυκτιούν μέσα σε μία προβλεπόμενη – να την πω – διάρκεια. Σίγουρα, πάντως, ευτύχησε απ’ την άποψη της ενορχήστρωσης, που επιμελήθηκε ο ίδιος με τους Προλετάριους Σουπερήρωες, δηλαδή τους Τεφλόν κατά ένα μεγάλο μέρος (Κωνσταντίνος Τσιώλης, Δημήτρης Γρηγοριάδης, Μάριος Σκούφος, Σταύρος Παργινός). Ξεχώρισα ιδιαίτερα την ντυλανική «Κλεψύδρα», την «Αυτομόρφωση» που ξεκινάει με το fender rhodes του Κωνσταντίνου Τσιώλη και καταλήγει σε ένα α λα Santana folk – rock πανδαιμόνιο με τα congas του Κώστα Στεφόπουλου και την ηλεκτρική κιθάρα που παίζει ο Λάμπος, το διονυσιακό «Μαυσωλείο» με την αλήτικη γκάιντα του Γιώργου Νίκα, το «Τέλος της προϊστορίας» που περιέχει το όμορφο μέρος για φλάουτο του Θύμιου Παπαδόπουλου, τους «Γελωτοποιούς του Βασιλιά», ένα boogie – rock κομμάτι, τη σύντομη οργανική «Ροή» με την κιθάρα και τα έγχορδα – intro στη μπαλάντα «Οξυγόνο», που τους στίχους μοιράζεται ο Λάμπος με τον Μάκη Χρυσοστομίδη και τον «Προπομπό» που πάλι χωρίζεται σε δύο μέρη, ένα αμιγώς ακουστικό και ένα ψεχεδελίζον ηλεκτρικό.

Και μέσα σ’ όλα αυτά τα ωραία και ενδιαφέροντα, ο Δημήτρης Λάμπος χώνει όλες τις μεγάλες αγάπες του από τη λογοτεχνία, την ποίηση, τη μουσική και τη φιλοσοφία, από τον Phil Ochs και τον Victor Jara μέχρι τον Noam Chomsky, τον Κάρολο Μαρξ και τον Φράνσις Φουκουγιάμα, πότε ως ευθείες παραπομπές μέσα στους στίχους του και πότε ως απλές αναφορές στους ιδεολογικούς καθοδηγητές του.

Νοέμβριος 2010. Δημήτρης Λάμπος – Νένα Βενετσάνου – Δημήτρης Αρναούτης (φωτογραφία: Αντώνης Μποσκοΐτης)

Άκουσα αρκετές φορές το CD αυτό και ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω αν έφτασε στα χέρια μου ένα έργο, που περικλείει μία παρορμητική αφέλεια εκ μέρους του δημιουργού, μέσω της οποίας επιθυμεί όχι απλά να καταγγείλει τα στραβά, μα και να αλλάξει την κοινωνία και τον κόσμο που ζούμε. Κατά βάθος το τελευταίο μου αρκεί για να χαρακτηρίσω την «Εξέγερση» του Δημήτρη Λάμπου έναν απ’ τους πιο τίμιους, ευθύβολους και πολιτικοποιημένους δίσκους που κυκλοφόρησαν τα πιο ταραγμένα τελευταία χρόνια στη χώρα μας.

* Το άλμπουμ «Εξέγερση» του Δημήτρη Λάμπου και των Προλετάριων Σουπερηρώων κυκλοφορεί από την Protasis. Επικοινωνία στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις [email protected] και www.protasismusic.gr

_____________ Πηγή: https://www.koutipandoras.gr/article/i-exegersi-toy-dimitri-lampoy-einai-o-pio-politikopoiimenos-ellinikos-diskos-ton-teleytaion?fbclid=IwAR2vhAjoNh1OmBNnJTMf3fmTquV-alVfweB77dPoXYdkFDQoCmKrxlvfQuA

Δημήτρης Λάμπος

Σύντομο Βιογραφικό Σημείωμα

Γεννήθηκε το 1978 στο Βερολίνο και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα. Από πολύ νεαρή ηλικία άρχισε να γράφει στίχους και πεζά και ακολούθησε και η ενασχόλησή του με τη μουσική. Σπούδασε Διεθνή Οικονομικά (BSc, MSc) στο πανεπιστήμιο του Essex στην Αγγλία και την ίδια περίοδο εξέδιδε το λογοτεχνικό περιοδικό «O Καθρέφτης» μαζί με ομάδα συνεργατών, ενώ ταυτόχρονα συμμετείχε σε διαφορετικές μπάντες ως κιθαρίστας και τραγουδιστής. Το καλοκαίρι του ’99 συμμετείχε στην καλλιτεχνική ομάδα του Μάνου Φαλτάϊτς.

Γυρνώντας στην Ελλάδα εργάστηκε ως δημοσιογράφος και στη συνέχεια ως οικονομολόγος, ενώ πολλά άρθρα του γύρω από την οικονομική ανάπτυξη και την προστασία του περιβάλλοντος αλλά και τη φτώχια και την ανισότητα σε μεταβατικές οικονομίες, δημοσιεύονται στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο καθώς επίσης και σε επιστημονικά περιοδικά όπως MONTHLY REVIEW, ΠΟΛΙΤΕΣ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ κ.ά.

Το 2008 εκδίδεται από το ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ το πρώτο του βιβλίο, «Η ιστορία ενός ‘μισάνθρωπου’», ένα ποίημα 2400 στίχων που προκάλεσε αίσθηση για την πρωτοτυπία του αλλά και την έντονα πολιτική θεματολογία.

Αρχές του 2009 και έπειτα από τα γεγονότα του Δεκέμβρη, κυκλοφορεί στο διαδίκτυο το τραγούδι του «Η εξέγερση του Δεκέμβρη», το οποίο γρήγορα εξαπλώνεται σε διάφορες ιστοσελίδες και μπλόγκ.

Το 2010 κυκλοφορεί από τη Lyra το πρώτο του cd, «Μη σε φοβίσει η αγέλη» με τη συμμετοχή γνωστών Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών (Δημήτρης Παναγόπουλος, Στάθης Δρογώσης, Μανώλης Φάμελλος, Βαγγέλης Μαρκαντώνης, Jessica Kilroy, Stefanie Voisin κ.α.) στο οποίο υπογράφει ο ίδιος τους στίχους και τη μουσική.

Το 2011 πηγαίνει στη Μοντάνα των ΗΠΑ, μετά από πρόσκληση της αμερικανίδας τραγουδίστριας Jessica Kilroy και ξεκινάει τις ηχογραφήσεις του 2ου, αυτή τη φορά αγγλόφωνου άλμπουμ του, “Lampoons, songs & laments for the 21st century” (Λίβελοι τραγούδια και θρήνοι για τον 21ο αιώνα) το οποίο και ολοκληρώνει στην Ελλάδα σε συνεργασία με τον Νίκο Χαλβατζή. Στο άλμπουμ αυτό, το οποίο κυκλοφόρησε από τον ΜΕΤΡΟΝΟΜΟ τον Ιούλιο 2012, συμμετέχει η Αμερικανίδα Jessica Kilroy, η Γερμανίδα τραγουδίστρια Jennifer Beecher καθώς και πολλοί Αμερικανοί και Έλληνες μουσικοί.

Το Δεκέμβριο του 2011 συμμετέχει, καλεσμένος ομιλητής, στη συνάντηση που οργάνωσε στο Αμβούργο το Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ, σχετικά με την κρίση στην Ελλάδα και τα σύγχρονα Ευρωπαϊκά κινήματα.

Το 2012 κυκλοφορεί, σε μετάφραση Δημήτρη Λάμπου, το βιβλίο του Karl Heinz Roth, «Η Ελλάδα και η κρίση – Τι έγινε και τι μπορεί να γίνει», από τις εκδόσεις ΝΗΣΙΔΕΣ.

Τον Απρίλιο του 2014 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΚΟΥΚΚΙΔΑ το δεύτερο βιβλίο του, μια συλλογή διηγημάτων με τον τίτλο Ακίνητη Πόλη,

Τον Ιανουάριο του 2015 κυκλοφόρησε, δωρεάν, στο Διαδίκτυο το άλμπουμ Live @ Holy Wood stage που περιέχει 11 τραγούδια ηχογραφημένα ζωντανά τον Οκτώβριο 2014.

Έχει εμφανιστεί ζωντανά σε Ελλάδα και Αμερική και έχει συμπράξει επί σκηνής σε πολλές συναυλίες με τους Νένα Βενετσάνου, Jessica Kilroy, Νίκο Χαλβατζή, Δημήτρη Παναγόπουλο, Jennifer Beecher, Stefanie Voisin, Rinnah Henderson, Γιώργο Δημητριάδη, Δανάη Παναγιωτοπούλου, Δημήτρη Αρναούτη, Λόλεκ, Γιάννη Σταθόπουλο, Μιχάλη Τσαντίλα, Στάθη Δρογώση, Μανόλη Φάμελλο, Βαγγέλη Μαρκαντώνη, Love choir κ.α.

Το 2017, κυκλοφορεί από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΟΥΚΚΙΔΑ, η Ποιητική Συλλογή του με τίτλο: ‘Κατά Κρόνου’

Το 2020 κυκλοφορεί, με πολιτικά τραγούδια, από την PROTASIS το καινούργιο, του cd, ΕΞΕΓΕΡΣΗ.

Έχει δώσει δεκάδες συνεντεύξεις στον έντυπο και ψηφιακό Τύπο σχετικά με τα βιβλία του και τη μουσική του δημιουργία.

Από τον Νοέμβρη 2010 μέχρι σήμερα επιμελείται και παρουσιάζει σε διάφορα ιντερνετικά ραδιόφωνα την εβδομαδιαία μουσική εκπομπή ‘BRAINESSANCE’. Τα τελευταία έξι χρόνια συνεργάζεται με το: Μεταδεύτερο, αυτοδιαχειριζόμενο ραδιόφωνο πολιτιστικής και πολιτικής παρέμβασης, www.metadeftero.gr, (Ακούστε τη ραδιοφωνική εκπομπή Brainessance με τον Δημήτρη Λάμπο στο Μεταδεύτερο κάθε Κυριακή 19.00-20.00. Rock, blues, funk, soul και πολλή folk μουσική, πολιτική επικαιρότητα, συνεντεύξεις, σε ένα ρεαλιστικό κολάζ που επιτίθεται ξεδιάντροπα στον σουρεαλισμό που μας επιβάλλουν, επισκεφθείτε και ακούστε παλιότερες εκπομπές αρχείου εδώ, www.dimitrislampos.gr).

Οκτώβρης 2020